Durham doðrantur

Nýtt blogg bráðum / New blog, entries coming soon ...

2006-04-21T13:28:00.000+01:00

www.steinunn.wordpress.com

Nýtt blogg bráðum, á íslensku og ensku, af því að það er auðveldara fyrir mig:)

Coming Soon: New Blog - in Icelandic & English, bc having two is just too much work, and somewhat odd!

S:)

nýtt blogg

2005-11-13T17:16:00.000+01:00

sæl

ég er flutt frá durham til edinborgar og opnaði af því tilefni nýtt blogg.

fann álíka "frumlegt" nafn á bloggið mitt nýja. Edinborgar ePistill. tíhí.

síðuna má finna hér.

látið sjá ykkur :)

síðasta durham færsla

2005-09-20T01:02:00.000+01:00

Á miðvikudaginn flyt ég til Edinborgar ásamt Nick og ýmsu hafurtaski. Við þurfum að mæta kl 15.00 á skrifstofu leigumiðlunarinnar til að skrifa undir þúsund blaðsíðna samning hér í þessu landi vantrausts og formlegheita og því leggjum við af stað héðan rétt um hádegið. Efa ekki að flestum þyki þetta spennandi upplýsingar:)

Ég hef mælt mér mót við elskulegan Rodney minn á morgun kl 16.00. Hann mun þá gefa mér smá ráð og vonandi hvatningu áður en ég held á braut. Reyndar tekur bara 90 mínútur að ferðast milli Edinborgar og Durham með lest en ég nenni samt ekki að vera að því oft. Ég á ekki mikið eftir að skrifa en það er bara að koma þessu öllu saman, smáatriðin í lokin, þið skiljið.

Þar sem ég á semsagt að heita voða upptekin við að ljúka ritgerðinni minni hef ég ákveðið að skrifa hér og nú mitt síðasta Durham blogg, núna rétt um kl 01.00 að staðartíma, áður en ég held áfram að skrifa heillandi kafla um innflytjendalög á Íslandi. Ég skrifa alltaf ágætlega um nætur en samt - spurning hversu heillandi hægt er að gera sum málefni. Þessi bloggfærsla er jafnframt #200, og þykir mér ekki verra að enda á sætri tölu.

Ég er byrjuð að blogga pínu á sameiginlegt blogg okkar Nicks og Steve, þó sá síðarnefndi skrifi harla lítið og dettur líklega bráðum út af þeirri síðu. Þetta blogg heitir A Tale of Two Cities, af því við erum á leið til Edinborgar og Steve er í London, sko, og hana má finna hér. Þar skrifa ég á ensku.

Ég mun eflaust, af því mér finnst merkilega gamana að blogga, opna aðra síðu, sem mig langar að hafa bara á íslensku því hitt er doldið skrítið, þó ég sé að vísu orðin þessu vön eftir tæpt ár af tvítyngdu bloggi. Sú næsta verður skrifuð í Edinborg og því vil ég ekki blanda Durham Doðrantinum í málið og loka honum því með þessari færslu. Hann hefur þjónað mér vel. Það er góð tilfinning að ljúka kafla í lífi sínu svona bókstaflega, með því að hætta að bæta við köflum í þá tilteknu "bók", þið skiljið.

Þakka þeim sem lásu - læt vita hvert ég flyt mig þegar þar að kemur ... þannig að þetta er í raun næstsíðasta en ekki síðasta bloggfærsla mín hér:)

Knús, S:)

This will be my last, or second to last, blog entry on my Durham blog, as I am moving to Edinburgh. I have another blog with Nick and Steve, A Tale of Two Cities, where I write in English, and hope to start my Icelandic one ... why do I bother writing that in English? You don't care as you can't read it! It may in the future contain nice pictures and graphics, though ... :) Anyhoo, see ya, and thanks for reading:)

:)

2005-09-19T12:17:00.000+01:00

íbúðin er okkar.
komið í heimsókn:)

we got the flat.
come visit!

sönn vísindi

2005-09-19T01:36:00.000+01:00

hef í örvæntingu minni yfir því að þurfa að vinna og vinna að lokaritgerðinni gert næsta lítið af því síðustu tvo daga en leikið þess í stað lausum hala, ef svo má að orði komast, á netinu, við tilgangslaust sörf og leit að öllu og engu. get hvorki einbeitt mér að bókalestri né sjónvarpsglápi, en ég get vel eytt tíma mínum í ofangreinda iðju.

vísindavefur hí kom mér skemmtilega á óvart í kvöld er ég datt inn á svokölluð föstudagssvör sem þar er að finna. þetta er allt saman bull. bara bull, bull spurningar, flestar fínar, og frábær, gáfuleg bull svör. tékk it át.

when bored / ef yður leiðist ...

2005-09-18T23:15:00.000+01:00

try pressing "next blog" on blogger.com blogs and finding stuff to flag:) they must host inappropriate things, which will mean different things to different people, but they wont be censored. it's a great time waster, as there really aren't that many flag-worthy sites. not that i've come across. yet.

ef fólki leiðist felst ágætis skemmtun í því að færa sig á milli blogger.com bloggsíðna með því að nota "next blog" takkann, og finna "óviðeigandi efni" (fer eftir samvisku og áliti hvers og eins hvað það merkir) og merkja þær sem slíkar með því að smella á "flag?".

mér leiðist svoooooooooooooooooooooooooooo. á ekki svo mikið eftir að skrifa en eitthvað ætlar það að reynast mér erfitt.

sprint to the end, StPie, hlauptu drengur hlauptu!

hartlepool horror hmovie

2005-09-18T00:02:00.000+01:00

watched a horror film in hartle with nick and steve tonight. i remember now why i don't ever watch such things. had to recover and gain my senses by watching comedy central. will never go to the cinema again.

hipp&kúl

2005-09-16T14:42:00.000+01:00

nú er þetta orðið að áráttu

2005-09-15T13:16:00.000+01:00

methinks i have an insect obsession.

daddy long legs

crane fly

fljúgandi feður langleggjaðir

2005-09-15T11:32:00.000+01:00

daddy long legs útleggst víst á íslensku hrossafluga en ég kaus í gær að kalla svoleiðis kvikindi sem gisti hjá mér, milli þess sem það panikkaði og flaug til skiptis í átt að ljósinu og mér, langleggja feður. vonandi lifir fólk þennan rugling af:)

annars er ein tegund köngullóa, nöfnur ofangreindrar fljúgandi kvikindis, víst líka til, svo ég haldi mig við pödduþema síðustu daga, og þær ku vera einhverjar þær eitruðustu í heimi. þykist viss um að hafa séð þær margar hér:/ maður mætti halda að ég væri í ástralíu eða borneó, svo gróskumikil er pödduflóran hér í uk miðað við ísland. í oz hefði ég samt gert fyrirfram ráð fyrir að hitta fyrir öll þessi skordýr. kemur mér verulega, og ekkert endilega skemmtilega, á óvart, en læt mig sosum hafa það ... enda finn ég í þessu málefni (?) mikla blogginspírasjón.

og hér með lýkur bloggfærslu #193 :)

enn í pásu

2005-09-15T01:06:00.000+01:00

StPie Highway

Paintown	6
Fame City	15
Lake Love	66
Dumpsville	150
Loony-Bin Lane	479
Please Drive Carefully

Where are you on the highway of life?

From Go-Quiz.com

að afloknum kvöldlestri

2005-09-15T00:02:00.000+01:00

Nú er ég búin að lesa & lesa & lesa alls kyns djúsí innflytjendatengt efni og á skilið að taka mér smá pásu. Minnug þess hve margar pásur margt reykingafólk tekur sér á einum vinnudegi á meðan ekki-reykingafólkið gleymir sér í vinnu, eða einhverju öðru, hef ég það sem nokkurskonar mottó að taka mér verðskuldaða, að mér finnst, pásu þegar aðra myndi, að ég held, langa í smók. Nú er komið að því, aðra langar sumsé í smók svona sirka núna.

Eins og ég hef áður skrifað, en ekki margir tekið eftir því ég tel að blogglesendum hafi fækkað, eins og stpie var nú vinsæl :) ... já, eins og ég hef áður minnst á þá skrifa ég sjaldan fleiri bloggfærslur en einmitt þegar ég er að læra sem mest. Við nánari athugun held ég held samt ekki að það sé endilega sökum leti eða frestunaráráttu. Nei, veistu, ég hlustaði nefnilega á lækni í útvarpsfréttum í gær tala um börn sem eiga við offituvandamál að stríða. Bíddu aðeins áður en þú hrapar að niðurstöðu um það sem á eftir kemur; offita orsakar ekki offramleiðslu á bloggfærslum. Silly. Nú, þessi læknir hefur verið að rannsaka mörg hundruð bresk börn síðustu 13 árin, frá því þau voru sirka 13 ára, og niðurstaðan er þessi: börn sem horfa mikið á sjónvarp eiga síðar á ævinni yfirleitt við offituvandamál að stríða. En bíddu, þetta vissu allir! Hver er svo vitlaus að dæla peningum í svona verkefni?

Bíðið nú bara við. Veltið því aðeins fyrir ykkur hversvegna þið haldið að þessi börn þjáist af offitu síðar á ævinni. Ok, geymið nú svarið einhversstaðar á góðum stað í minninu. Lesið nú áfram.

Læknirinn sagði nefnilega að ein ástæðan væri ekki (bara) sú, eins og þið viljið halda fram, að þau sitji allan daginn fyrir framan sjónvarpið og borði, og hreyfi sig af þeim völdum lítið, heldur sú að þau sjái svo margar ruslfæðisauglýsingar og venjist því að langa í svoleiðis mat. Haldi síðan áfram að borða hann eftir því sem þau eldast. Man ekki í svipinn hvað þessi tíð heitir sem ég notaði hér að ofan, ekki viss um að hana megi nota svona mikið, en ég hélt mig þó við hana, þó erfitt væri. Hér er hún aftur! Ég get reyndar, ef ég má gerast pínu framhleypin og lauma persónulegri sögu að, greint frá því að þegar ég var lítil var eitt mesta tilhlökkunarefni mitt varðandi það að verða fullorðin það að vinna mér inn nógan pening svo ég gæti keypt samlokur og nammi þegar mig langaði og ekki þurft að gefa Önju og Lilju með mér. Annars var ég sko vön að skipta ÖLLU á milli okkar þriggja, samviskusamlega - ja nema ef um slétta tölu/magn af einhverju var að ræða. Þá fékk ég smá auka fyrir viðvikið. En það er nú önnur saga. Ég hugsa samt þær hafi skynjað þessa tilhlökkun mína og áttað sig á innra eðli mínu. Sem er að öðru leyti barasta ágætt, nægjusamt og svona þegar vel er að gáð.

Svo ég komi nú aftur að bloggmáli mínu. Blogg ... tja ... kveisan? sem ég hef þjáðst af síðustu daga, eða reyndar notið, sorry, virðist tengjast frestunaráráttu eða einhverju álíka, en eins og með blessuð börnin hér að ofan er þessi ágiskun bara ekki rétt. Rétt ályktun er að þar sem ég dvel lengur fyrir framan tölvuna, við skriftir og lestur, liggur blogger.com hreinlega nær fingrum mér, hug og hjarta. Ergo: fleiri blogg.

Lógískt? Já, tvímælalaust.

Annars er svolítið erfitt að blogga þegar feður langleggjaðir fljúga með skrykkjum í angistarköstum framhjá skjánum og baða út öllum aungum í átt að nefinu mínu og augum. Eyrum stundum líka, þegar færi gefst. Heyrði líka í útvarpinu í gær að þeir lifa (lifi? þessi blessaða -tíð) bara í 24 klst, blessaðir. Verð að vera þeim betri. Ég fann ráð við munnræpu, er að reyna að gefa grey Nick pínu frið. Hlusta á útvarpið. Það svínvirkar. Skil ekkert í mömmu og Sigrúnu að kalla sig vel gefnar konur og hafa samt aldrei komið þetta snilldarbragð í hug, í staðinn fyrir að kefla mig hér i den. Barnaverndarnefnd hefði aldrei þurft að blanda sér í málið ...

edinborg, cont

2005-09-14T21:44:00.000+01:00

ok, ég gat ekki still mig:) hér er kort sem ég fann af svæðinu sem íbúðin er á (west port, cordiners land), og hér eru myndir af eins en miklu-fínni-að-innan íbúð (eins og mín vs óla, mín fín, hans æði). einnig er þarna lýsing á svæðinu í kring.

here's a map of edinburgh and if you click here you can see some pics of a similar (but much much nicer) flat to the one nick and i saw yesterday, along with a description of the area in which it lies. i hope we'll get it. if not, it proved a terrific distraction tonight as i surfed for flat pictures instead of integration policies:)

æ ég vona ... en mun samt ekki verða of svekkt ef vonin bregst.

edinborgarleiðangur 2

2005-09-14T20:34:00.000+01:00

Jæja, þá er ég komin aftur.

Við skoðuðum íbúðir í allan gærdag og fengum svo óvænt að gista hjá Simon, pabbi hans og mamma eiga stórt hús (5 svefnherb!) og það kom sér voða vel þar sem við gátum því kíkt á leigumiðlun í morgun sem kunni að meta að sjá okkur frekar en að tala bara við okkur í síma. Nú, og ef allt gengur eins vel og mér finnst að það ætti að ganga erum við búin að finna íbúð í miðbæ Edinborgar:) Ekki alveg frágengið, fyrst þarf að fá voða mörg meðmæli og svoleiðis, unnum í því í dag, og svo er doldið geðþótta mál líka hvort eigandinn treysti atvinnulausum mastersútskriftarnemum! Annars nenni ég ekki að skrifa um þetta núna þó mig hafi áðan langað að skrifa um leitina í gær, því við fórum um alla borg í hífandi roki, erfitt að komst um borgina bílandi því hún er ein einstefna, en þar sem ég nenni ekki að skrifa ætla ég bara að sleppa því og fara að læra! Nick fór út með vinum sínum, til Newcastle, og mig langaði auðvitað með því þetta er svona loka-eitthvað, eftir þetta dreifist mannskapurinn um allan heim, en ég er voða dugleg bara heima að ... háma í mig sælgæti eins og er, en ætla svo að fara að skrifa:) Þarf að skila einhverju til Rodneys áður en ég fer til Edinborgar, en ég flyt þangað áður en ég á að skila 30. sept, og verð því að ljúka ritgerðinni þarna uppfrá. Verð væntanlega ekki með nettengingu fyrr en eftir tvær-þrjár vikur eftir að við flytjum ... nú vona ég bara að ég fái þessa íbúð.

Skrifaði smá hérna í gær, í gegnum símann minn með sms-i:) Þetta er sameiginlegt blogg okkar Nicks og Steve, við í Edinborg bráðum, Steve í London (two cities ... ). Þarna er Nick fyrir framan íbúðina sem við erum að vonast til að fá, og já, þetta er útsýnið:/ Betra ofan af þriðju hæð, en samt ekki slæmt að hafa smá kastala við útidyrnar!

edinborgarleiðangur 1

2005-09-13T00:02:00.000+01:00

á morgun eldsnemma (kl 7) - eða reyndar í dag eftir nokkra klukktíma - förum við nick til edinborgar. hann er búinn að redda "viewings" á 5 íbúðum, þám hjá leigumiðlun sem simon vinur hans og bissnesspartner vinnur á. núna er víst fátt um fína drætti á leigumarkaðnum þannig að ég bið ykkur að krossa fingur fyrir okkur. annars getið þið hvergi gist, eða amk ekki á kósí máta, þegar þið flykkjist í heimsóknir:)

þetta verður bara dagsferð, við höldum rakleiðis heim eftir að hafa skoðað allt sem við getum skoðað svo ég geti haldið áfram að læra. æ æ æ.

annars keypti nick sér einhverja spes-útgáfu af sigurrósar disknum nýja. fær 8 stjörnur af 10 hjá nme. meira að segja mér finnst hann fínn. fyndið að kynnast breta, með plagat (sem steve átti fyrst) af björk til að hylja göt á veggjum, svona miklum aðdáanda íslenskrar tónlistar, sem reyndar all margir bretar virðast vera, og vera sjálf ekkert ofurspennt, aðallega vegna þess einmitt hvað fólk er spennt, ef þið skiljið. slekkur doldið á mér. en núna hlusta ég voða gáfuð og einbeitt á svip á sigurrós meðan fólk sem kann ekki íslensku starir á mig og bíður í ofvæni eftir að ég snari textum yfir á ensku. eins og völva. nei, bara þýðandi:) eins og það breyti einhverju, haha, þetta snýst allt um sándið ... segi ég því textarnir eru mér enn frekar óskiljanlegir. er það bara ég eða á að vera svona erfitt að skilja þá? eitthvað nýtt mál, hopelandic, er það ekki?, en ég er ekkert að útskýra það frekar fyrir "aðdáendum" mínum. ég fæ mikla athygli út á þetta, og held henni meðan ég þýði fallega:)

en sumsé, poj-poj fyrir morgundaginn ok? verð að búa pent eftir þetta ár á elliheimili meðal úrvalspaddna og allraþjóðakvekinda. samt, hvað er maður að kvarta ... er ekki sama hvar maður býr, ef manni bara líður vel?

jú:)

my 187th post

2005-09-12T17:57:00.000+01:00

Will I reach 200 before I leave Durham?

As I am writing about Norway, I found this news article interesting.

A man in Norway has been sentenced to 7 years in prison for twice attempting to murder his wife, and endangering their son. Her narrow escapes were considered by the judge coincidental and lucky, as he'd meticulously (?) plotted how to do her in.

Their marriage wasn't going all that well so they moved, the man's business failed, they had a their baby, then they divorced, got back together ... but things went seriously bad when he told her that he'd received some sort of calling and was in close contact with the spirit world. He told her he had a spiritual guide there who claimed all their trouble would be solved or they'd be happier were they to leave this life and move on to the spirit world. That means: die. She believed him!, and she still believed him when he suggested it might be a good idea to a) take out a life-insurance policy, and b) die together in a car accident. One day a year later they took their little son for a wee scud around the country side, near a lake, which the man steered the car into. A passer-by witnessed the "accident", and saw the man swim from the car with the wee boy in his arms. The woman managed to get out on her own, and all were unharmed.

The next day the man ran a bath for his wife, put some essential oils in the water, as you do, and when she was in it, threw an electrial appliance in there with her. As you do? She managed to grab it and throw it back out of the tub just in time so as not to fry.

What a horrible oddball! The man confessed to his wife that he'd made the spirit-world story up to be able to kill her so he could get the money from their policy so he could pay some threatening criminals whom he owed money.

He is now in prison. The journalist emphasised several times that the poor lady is 14 years older than her psycho husband. Why is that important? Does it justify his actions somehow?

See, Scandinavia isn't all berry wine and blue-eyed innocense.

palestine house

2005-09-12T15:13:00.000+01:00

Today I finally saw a letter addressed to someone at Palestine House. I am amazed not more people make this mistake, and glad to have seen that someone other than me thought of it.

In other Paletine House news, the Chinese girls living in my section of the house must have finished their course work. Or else gone insane, but they are pretty level headed so I don't think so, not all at once. Why am I assumming the above? Because they run up and down the corridor, their little feet barely touching the age-old minging (sp?) carpet, - and they sing and whistle some beautiful Chinese and Western tunes. They also stay up late, til 2 and 3, giggling in each others' room, and running and slammin' doors, quietly though, as only dainty girls can. I cannot be sure these are all Chinese girls but I know most of them are. It's refreshing, the new life I see in them, though sadly I haven't finished and must continue working while they frolic in the halls and Nick, theoretically, is on a break. He isn't though, as he is busy having the car fixed, cooking me delicious meals, and finding flats to look at in Edinburgh. We're going up tomorrow to find a place.

I saw Rodney today. He said, and I quote, and should perhaps cite?: "Your work seems ok. You have a lot left to do." The first sentence was nice to hear. The second made my heart sink. Not that I didn't know. He is nice, though, not his fault I am having a tough time disciplining myself, though if anyone can find a reasonable reason for me to blame someone other than myself, please leave your name and number.

Ok then, off to uni for some quality time with the most recent Norwegian integration policy.

I used to be very interested in this royal gentleman,
a former king of Norway and avid athlete,
as we share many of the same qualities,
as well as a very special July birthday.
I had my 8th birthday in Norway,
but we didn't manage it well
so we celebrated each in our own palace.

meira um köngullær

2005-09-11T13:39:00.000+01:00

í dag er ég skrifa þetta er voða fínn sunnudagur, hlýtt í veðri svo mjög að ég borðaði hádegisverð áðan úti í "garði" fyrir aftan húsið hans nicks. þetta er eiginlega bara bílastæði. frárennslin frá vöskum og þvottavél, og m.a.s. úr vatnstanki/kassa klósetts, liggja út úr húsi, að utanverðu, þ.e.a.s. sjáanleg, fattiði. frekar ósmekklegt finnst mér, að sjá vatn gusa út úr húsi, jafnvel af annarri hæð, og vita þá að einhver er að þvo sér um hendurnar.
ok, aftur að köngulló gærdagsins. eða nei, föstudagsins. ég er sumsé hætt að drepa þessi kvikindi. ég horfði róleg á lóna labba á rúminu mínu í ca 20 mín meðan ég talaði við steve í símann. hann var á leið til durham til að fara út um kvöldið með okkur til að halda upp á námslok nicks. hann lauk öllu sínu s.l. föstudag, afhenti þá ritgerðina sína. núnú, eftir símtalið tók ég tissjú og tók karlottu mjúklega upp með bréfinu, fór með hana fram og þorði m.a.s. að líta af henni meðan ég læsti hurðinni. hún var alveg róleg sjálf, hafði af-hniprað sig en hún hafði áður hniprað sig saman í litla kúlu, varð væntanlega hrædd þegar ég tók hana upp. ég fór með hana út að dyrum sem snúa út í garð. þar rétti ég tissjúið út um gættina og hristi lauslega. hún hékk smá stund í eigin bandi, föst við tissjúið, þannig að ég hristi aftur ofur varlega og þá skyndilega losnaði hún - og lenti beint í vef annarrar köngullóar sem hafði komið sér fyrir í lítilli rúðu í hurðinni:/

við nick höfðum einmitt í vikunni verið að virða fyrir okkur köngulló heima hjá honum sem á mjög fínan vef með "heimreið", lítinn stíg eða einhverskonar brú, að holu í vegg sem hún felur sig í. þegar eitthvað festist skynjar hún það um leið og kíkir út, horfir til hægri og vinstri og gengur svo rakleiðis eftir brúnni, sem liggur að miðju vefjarins, að bráðinni, sem oftar en ekki er bara drasl, því miður. doldið rok einmitt þar sem hún valdi sér að búa, og gras og fífur og laufblöð doldið gjörn á að festast. nick vildi henda til hennar lifandi maur en ég gat ekki hugsað mér að taka þátt í svoleiðis þannig að hann sættist á að henda til hennar frekar dauðri hrossaflugu. blessuð lóin skynjaði strax að þetta væri ekkert bitastætt og henti henni úr vefnum! gaman að sjá hana in action.

nú, aftur að lónni sem ég drap: við höfðum sumsé verið að velta því fyrir okkur hvort köngullær gætu bara fótað sig á vef sem þær hefðu sjálfar spunnið. mér finnst erfitt að trúa því, en gæti samt verið satt því ég sá hvað aumingja köngullóin sem ég henti óvart í ginið á annarri átti bágt með sig á þessum framandi vef. hún lyfti löppum ósköp hægt, þurfti að hafa fyrir því að tosa þær af vefnum, og svo var allt um seinan þegar hin köngullóin sá hana, sem bráð, þó mér finnist að hún hefði átt að líta á hana sem gest þar sem þær eru jú af sömu gerð. þær slógust heiftarlega, gesturinn tók vel á móti og lét eiganda vefjarins hafa fyrir því að drepa sig. þetta voru ljót slagsmál, verð ég samt að segja. þær virtust faðmast en ég hef séð nógu margar náttúrulífsmyndir til að vita að þetta voru engin faðmlög heldur var önnur væntanlega að deyfa hina eða drepa með eitri. en svo gerðist hið undarlega. ég þurfti að bregða mér frá, hafði setið þarna á gólfinu fyrir framan dyrnar og horft á þessi ósköp, agndofa og með hræðilega samvisku, og áttaði mig allt í einu á því hve asnalega þetta hlyti að líta út. eða kannski var ég meira að hugsa hvernig ég gæti mögulega útskýrt af hverju ég sæti þarna og hefði setið þarna lengi, þannig að ég ákvað að láta mig hverfa í nokkrar mínútur og koma svo aftur og athuga með lærnar. en viti menn, þegar ég kom aftur var hvorki tangur né tetur sjáanlegt af hvorki lóm né vef! ég skil ekki alveg hvað hefur gerst. etv hafa þær slegist svo harkalega að vefurinn hrapaði til jarðar, en það þykir mér að vísu ólíklegt. ég hef þurft að losa mig við vefi fyrir utan gluggana á hringbraut og það er hægara sagt en gert, m.a.s. með (há)þrýstivatnsslöngu. svo sá ég líka hvernig karlotta í myndinni góðu af-krækti vefnum/vefinn, muniði? tók bara í hornin og kræk-kræk, farinn! etv hefur sú sem vefinn átti étið hina og síðan flutt sig vegna ótta um eigið líf sökum fordóma þar sem hún er nú orðin cannibali. fyrst fannst mér reyndar sem þær hlytu að hafa vingast hvor við aðra og ákveðið að hefna sín á mér. paranojan, maður lifandi, lætur ekki að sér hæða.

en hvað sem öllum getgátum líður um afdrif köngullónna og vefjarins þá leið mér mjög illa yfir þessu. það var ömurlegra en ég get eiginlega lýst að vera valdur að því að lítið skorkvikindi festist í vef köngullóar, einmitt þegar ég var að hafa fyrir því að drepa ekki kvikindið.

... vefurinn dúaði, hún var föst, hún tosaði og tosaði en komst ekki úr honum ... í næstu anddrá var svo hin köngullóin komin og búin að ráðast á hana ...

þetta er frásögn dagsins. tinna segir að maður gleypi 14 köngulær í svefni á ári, en ég skil ekki alveg hvernig það fer fram nema ef um er að ræða mjög litlar lær. sérdeilis litlar. því ég er næsta viss um að ég myndi finna fyrir því ef almennileg könguló klifraði oní kokið á mér, jafnvel í svefni. reyndar finnst mér ég bara eiga það skilið eftir það sem ég gerði ...

:(

2005-09-09T18:22:00.000+01:00

when trying to rescue a spider today, well not rescue it, rather removing it from off my bed withouth killing it, i ended up, in fact, killing it. i am sorry. i've wasted too much time killing insects. i always have to chase and squish a few daddy longlegs and some little insects of various kinds before i go to bed, bc i can't stand the thought of them crawling or fluttering around at night. on me. just as i decide not to do it anymore, but rather help them find their way out, what happens? oyvei. it's actually a cool story, will write about later:) but i do feel bad for the little thing. he was so close to freedom.

oh well. if guinea pigs must die such horriblea deaths, and dishonourable ones too, this spider has me to thank that he went down fighting, and not shamefully. being squished is shameful, don't you think?

can you ...

2005-09-08T14:51:00.000+01:00

... spot the difference?

Jasmín is a little guinea pig living in Iceland. I think she's pretty happy. She has a nice home, a cool owner who takes care of her in her own way, (not the one in picture, that's just an aunt). I think it's safe to say she has a pretty nice life for a guinea pig in captivity. But not all guinea pigs are as lucky as Jasmín ...

Jasmín og Steinunn hafa brallað ýmislegt saman um dagana.

En ekki eru allir naggrísir jafn heppnir ...

The fate of Peruvian guinea pigs is gruelling.

house swap, the latest on guineapigs & name-contemplations

2005-09-08T00:19:00.000+01:00

I don't really have much, if anything, to report. I will write something anyway; such is my need to express myself.

Tonight I am blogging from Nick's room bc he is a-sleeping in mine. He sleeps better over there, you see, what with my room facing a little yet massively overgrown garden, providing peace and quiet. In saying that, though, Steve did tell me today abt a very noisy creepy squirrel perching on the sill outside his window at his London home. He has a London home:) I am thinking maybe it's not a fox, badger or bird but a squirrel I've had to listen to making weird sounds at night all year long. Hmm. Anyway, Nick's room is on a busy street, not quiet at all. It's next to a children's school and something the Brits call Infant School, funny. For infants! Now that the schools have started and the parents are dropping their children off each morning bright and early Nick cannot get his full necessary rest. Poor thing. Normally I am not this nice, as I prefer my room, too. The bed is nice though small (I asked for a new one bc mine was broken when I moved in, plus I was concerned some old person might have slept in it. And died.) But tomorrow Nick has his VIVA, you see, meaning he has to stand infront of these guys who will mark his work and present the work he's done for his masters thesis. Therefore, he must be well rested. Hence the room swap deal.

I am only writing this bc I wanted to write one blog from Nick's room (sucker for novelty and free internet, I am) and bc ... I was going to finish the immigration policy chapter tonight but got bored of it even before I started, so I am procrastinating. I have read the news over and over. Clicking "refresh" doesn't give you new news every time, did you know that? I have read my friend Flynn's several emails - he is currently travelling through Italy and meeting loads of fun characters. I have also looked at friends' blogs, nothing new there, they haven't written in ages. I forwarded a pic of Nick's friend Jo eating a guinea pig in Peru to my sister Sigrún whose daugther Ísafold has a guinea pig named Jasmín*. Ísafold's little brother Kolbjörn also had one, it was called Katrín. Cute, eh? He wanted the guinea pigs to have similar sounding names. He is very related to me. But alas, Katrín died a premature death. Was buried, not eaten, though. I am not sure Sigrún will show Ísafold the picture ... :) If you are good you may be granted a view of the Peruvian guinea pig and the Icelandic one. I shall call the blog installment: "Spot the Difference".

Oh, and I have changed the settings on my blog so as not to get more spam-comments. If you hadn't noticed, it's bc you never comment anyway, so no worries:)

*Nick, Jo, Peru, Sigrún, Ísafold, Jasmín! I've never crammed so many names into one sentence before:)

ps: do you think people in general know how their countries got their names, and what they mean? do you know that about yours? peru ... what does it mean? england? china? azerbaidjan? monrovia? is that even a country? tonga - island in the sun. no, islands to the south. something like that. south of what, though? and if that's what it means, did they even know where they were located on the the globe when they named the islands? who thought of giving directions names? some names are easy, like nova scotia and scotland. hmm. they quite liked themselves. picts and scots, northern british isles tribes, as i recall. montenegro. south africa:) (africa, though?) united states of ... america? yeah, that was some guy's name, i think. or iran. aryan connection there. any country with -stan, it means country. so perhaps name of a big tribe and then country. logical. -(a)bad means "built by". islamabad & jalalabad: built by guys called islam and jalal. does -(a)bad possibly mean "built in the name of"? maybe. i've often asked people, as i do, bc i ask a lot of questions, what the name of their country means. some know, but usually people don't. or they just make something up and/or don't agree on the meaning with someone from the same country. like uganda. robert from uganda who lives at palatine tells me the big and main tribe of his country was called luganda. they spoke some language. there are many dialects and languages in uganda, but to keep things simple for themselves the colonisers called the language of the biggest tribe, luganda, luganda. that makes sense. did they also name the country, though? and what does it mean?

what does it all mean?

i will ask robert tomorrow.

hooray hooray!

2005-09-07T00:25:00.000+01:00

at a time i needed it the most, their heartfelt applause, glowing smiles & rhythmic, if freakishly frantic, head-bopping, proved encouraging. they truly did like me!

stats & facts & policies

2005-09-06T22:36:00.000+01:00

i am writing. i'm in the lab. nick is here, too. it's very dark outside so i won't be sneaking off home without him. that is good. that means i will get some work done.

things are still looking alright, in terms of writing and productivity. interest level has dipped a wee bit, but that is simply bc i am now writing abt the least human side of my thesis - stats & facts & policies. not, to my sensibilities, titillating stuff, shall we say?, for old times' sake?

alright, break's over.

peace out.

Fyrir vinkonur mínar - for my girl friends

2005-09-04T20:41:00.000+01:00

Guys – don’t be squeamish. Or go ahead, be squeamish. But tell your sisters, girl friends and girlfriends abt the below links.

Mig langar að vera umhverfisvænari/vænni, hugsa betur um náttúruna og svona, endurvinna allt sem hægt er, kaupa færri plast&draslumbúðir, lífrænan mat og frjálstvappandihænuegg. Finn oft og tíðum til samviskubits vegna framtaksleysis í þessum málum. En svo man ég allt í einu að eitt geri ég þó: ég á og nota Álfabikarinn. Og hann gerir bæði mér og náttúrunni mikið gagn. Tinna vinkona kom mér á bragðið, ef svo má segja. Takk Tinnelil' ;) Ég pantaði vöruna á netinu og einn góðan veðurdag er ég bjó hjá mömmu minni í Engihjalla kom póststúlka með sendingu um eða eftir kvöldmat. Í pakkanum var þessi litli bikar, í litlum (sérvöldum? maður spyr sig) taupoka og með upplýsinga-og leiðbeiningapésa úr endurunnum pappír. Ég var pínu feimin þegar mamma vildi fá að skoða innihaldið, en svo mundi ég hve vel fjölskylda Tinnu hefði tekið þessu undri þar sem þau sátu öll að snæðingi á hennar bæ er bikarinn bar þar að garði ... Nú verður ekki aftur snúið. Mmm. Frelsið, maður lifandi. Ég hef sagt mörgum frá bikarnum en langar að segja þeim frá sem ekki vita af honum – hljóta að vera fáar nú orðið – og með þessarri bloggfærslu tel ég mig hafa lokið Álfabikarstrúboði mínu.

I often think about living a more eco-friendly life, recycling everything that can be recycled, buying organic and free-range stuff, less packaging, etc. I feel guilty about not doing as much as I should. Until I remember that I do do one thing: I own and use The Keeper. Fantastic, really, the freedom it’s brought. No, really. It is good for me, has very positive effects on lifestyle, health and wallet, and good for the environment. I’ve told many of my girl friends about it, though I don´t think any English speaking ones have actually looked seriously into getting one. I want to conclude my Keeper mission by posting this blog and links. Look into it – it’s worth it.

the sweet student life

2005-09-04T03:29:00.000+01:00

Today - or tonight - as I write this I have 26 days left as a Durham University student, and only now am I starting to feel like one:) I am writing and enjoying it. Making trips to the library to get books, not just to print letters to friends, though every single time I've been up there it's been closed, but that just adds some extra interesting typical student stress. I might wanna check out their opening hours. I think at the beginning of my year here I may have bought a notebook and maybe a pencil, meaning I started off feeling wee bit student-y. But the feeling soon passed as did my enthusiasm for what I was doing. I have written abt how all my modules were cancelled and I wasn't very thrilled abt it and didn't really want to study blablabla so I'll not mention it again. But that was basically my experience, which I clung to, until recently.

But now I am loving it:) Maybe it's simply that I work well under pressure. Seems to me most people I know do their best work that way. Many people at any rate ... wait, maybe just my older sister? Anyway, she and I work well under pressure.

I am writing loads and enjoying it. That is mainly bc I am writing the fun chapters, the "human side" ones. No stats yet. But I am writing, and I wasn't really before. My lovely supervisor told me I don't have to reach the 40,000 word mark, but I ought not to go over. There was a time, not so very long ago, when I thought I'd never make it to even 20,000. (There also was a time when I thought I'd reached 20,000 words but had in fact just written 3,000 but as it's too embarrassing to mention, I won't) Now I worry I am about to write too much. It's a much nicer thing to worry about, I think, though editing and deleting isn't great if you like what you've written.

Nick suggested that had I read loads on the subject before Christmas, flown home around that time and done my field work, then come here to write it up, and then gone back to Iceland this summer to follow up on my research I might have had a better time here, study-wise. I think he's right. I did have a good time in most every other way, though:) My tuition fees and lack of gumption to pack up and go home when my dept "failed" me brought me an exiting & lovely future, heehee. I needed a lot of time to digest what I was reading and getting into. Social science(s) are new to me. Dunno what to do with them, or didn't know anyway. Theories and stuff that matter?!?! Wazzup with that? Theories that deal with people, not just words on pages, artistic expressions and ideas, like in my Humanities background. Nice:)

So, I would likely have been able to write more earlier on if I'd been able to apply what I was reading to actual people, like the wonderful folk who helped me out back home by allowing me to pick their brains. It all makes sense now. It's coming together. And I am happy about that.

Now, whether the chapters I am currently writing are any good is a whole 'nother kettle of fish, or whatever. That is sorta beside the point for me right now. It's important but ... ok, it's very important and I am very scared that I won't actually pass. I will worry about that enormously in October, but not now. Ok?

I guess the point is that in doing my Masters here at Durham Uni I've actually learned something, and not just what I came here to learn. I've learned loads about the topic I chose, but even more about me, my poor work techniques and how to improve them, the way I register, digest & eventually interpret info and important materials, what gets me started on writing, and what not to do ... next time around!

:)

the end of the world

2005-09-01T18:55:00.000+01:00

i wonder, as i sit in my little room which will only be my home for 20 more days - and as i write it i feel a little panicky at the thought of having to hand in my work very very soon - why humans .... why i continue to do stuff, like write my thesis, when these are clearly the last days of the earth's existence.

shouldn't we ... shouldn't i be doing something, well, you know, like, worthwhile?

yesterday in durham: the most humid day i've experienced here ever. hot hot hot and practically wet air. in the evening it poured down, torrential type rainstorm, with accompanying thunder & lighting. hurricanes in the states. wintery scenes in the highlands of iceland. that's just on the weather front. what abt the oddly many plane crashes lately? and the almost countless murders we read and hear abt?

maybe i am being unneccesarily, though perchance not uncharacteristically, pessimistic. i'm actually not too concerned, though my believes kinda warn me i'm not going to a good place were i to be hit by lighting, like say yesterday.

I JUST CAN'T BE BOTHERED TO FINISH MY THESIS! SOMEONE TAKE THIS SELF-INFLICTED TRIAL AWAY FROM ME!!!

laters :)

i've been to nice, and the isle of greece ...

2005-08-31T00:01:00.000+01:00

create your own visited country map

sad really. to be almost 40 and not have travelled more :-0

well, atleast i have my health, cough cough.

pictures from west fjord trip

2005-08-10T10:03:00.000+01:00

I have posted pics from the trip online. I put them all there, couldn't be bothered to pick and choose. Furthermore, the pics start on the 2nd day, then move on to the 1st. I'm sure it wont make a difference:) Here you go:)

west fjord family trip

2005-08-08T20:51:00.000+01:00

Parcimony is a word I learned on my mission. It isn't a standard I feel compelled to impose on my blog entries.

I went on a coach trip with 22 relatives over the weekend. I wrote the following on the 2nd day and upon return so forgive the change of tense here and there. Ease up, Steinunn, it’s just a blog! So, my mamma’s eldest sister, age 85, hired the coach for us to visit the West Fjords to see the village from which our family comes, or rather from which my mother’s mother descends. The place is called Bíldudalur, population ca 200, and is located in a fjord named Arnarfjörður, which is exceptionally beautiful. Ísland best, oh yeah.

I'm used to write blogs and post pictures completely automatic-like, not knowing how things work, so now I can't post the pics my sister took ... but if you go to the following link you can see 4 pics of the West Fjords which my cousin Erik managed to place on Fotki for me:) Here they are

The travellers:

#1 Iffa (Rannveig Ingveldur):
Sigrún Löve
Leó Eiríkur Löve, Anna Lísa, Anna Margrét

Vilborg (a friend of Iffa’s)

#4 Jóna (Jóna Kristjana):
Sigrún Péturs
Elfa Sif

#6 Lára (Lára Brynhildur)

#12 Dúdda (Magnfríður Dís):
Óskar (partner)
Sigrún Benedikta, Erik, Magga Dís

#13 Lilla (Ólöf Svandís):
Didda (Sæunn Elfa)

#15 Björk (Rafnhildur Björk):
Sigrún Björk
Steinunn Björk

Halla (daughter of sister #2):
Unnur Diljá

Six sisters out of fifteen, numbered above in order of birth, a few of their children, grandchildren and two greatgrandchild came along. Four sisters have passed away, (two of them in their early 20s), so 6 out of 11 isn’t all that bad.

To be honest, it started out a nightmare with running commentaries on places and events in the lives of the famed & allegedly perfect grandparents from the minute we left Reykjavík. I never knew my mum´s parents and mean no disrepect ... As the journey takes about 8 hours, you can imagine how the prospect of listening to stories for that long would scare me and the other less-enthusiastic travellers who came along bc it means a lot to our mothers. The stories which were told most of us had heard before, the sisters definately had and they weren’t the ones telling them – the same goes for descriptions of houses, events and characters most people present knew first hand anyway! How they could stand it is beyond me. I sat with my sister and mum in the back, so I could hide my disdain behind the seats and focus on ignoring the story tellers’ voices and sending Nick and Steve texts describing my misery. Oh my gosh, is all I can say. Oh dear.

Family history – skip if you think you might get bored
Fortunately, and to my surprise and delight, the longer we drove the whole event, as it were, turned interesting and fun. Stories became more varied and new, and I was able to nap and ignore the occasional nationalistic tunes the women chose to sing. They like to sing, my mum sings the best:) They are like jukeboxes or human iPod. Tell them the first line of a song or request any song and they all break into different harmonies, just like that. At the same time, without hesitation, without having to consult one with another or look at each other. At the drop of hat they’ve got a little choir going. Quite fun, actually, like an older version of the Von Trap Family Singers, without the matching outfits and cuckoo-game/song. They don’t like games. Only 3 male relatives came along, husbands of a cousin (named Sigrún Benedikta for my grandmother) and an aunt, and one cousin (named (Leó) Eiríkur for my grandfather). My grandmother lived here in Bíldudalur when my grandfather got a job here as an electrician at the beginning of last century. He had just invented electricity and was understandably quite popular:) He hired a room with another Eiríkur who was nicknamed Eiríkur the hot, while my grandfather was called Eiríkur the cold. This was bc the former always felt rather warm and wanted the windows open at night while my grandfather was freezing cold and demanded they be shut. Eiríkur the cold soon found he’d have to move or else die of hypothermia, and found a room for rent in my grandmother’s parents’ house. The youngsters consequently fell in love, married (my grandmother had dreamt her husband-to-be years before and knew he was hers all along from the first time she laid eyes on him in person), and had 15 daughters who produced a further 40 children ... who have in turn produced children some of whom now have children. My grandfolk had no twins, triplets or other variations of multiple childbirth, and they had to think of 29 names to give them, as all have two names, and only two share a name. Og hananú! I bet you were eager to learn all this. Might come in handy when I’m famous.

We left Reykjavík Saturday at 08.30 and arrived in Bíldudalur at 18.30, stopping a bit along the way. It’s an 8 hr drive. Sigrún and I walked around the village, which didn’t take long, we all checked out the house where my grandmother was born and raised and where she met my grandfather, and checked out a low Postman Pat type stone wall our greatgrandfather built, using the rocks which fell from the steep mountain above – to protect his house and people from the rocks which fell from the steep mountain above! Heh. Then we all had dinner together at the guest house which we fully occupied. We had rather lousy piece of lamb with lovely sugary potatoes & rhubarb jam & brown gravy, mmmmm. When we asked for extras the waiters kindly obliged, bringing us back our own plates with the new portions plus whatever pieces of unchewable meat and stuff we’d left on them before asking for more! One waitress had just had a baby and served us with the baby girl strapped and dangling on her front in a bag for that purpose. “The locals” are nice, chatty and smiley, the ones who work in the guesthouse, and the ones at the grill/shop/petrol station/off licence (when no one is watching). Green peas used to be processed here at Bíldudalur and some band sang a song way back when in which they mentioned them peas. The lyrics became known, “ ... Bíldudals grænar baunir ... “, and now the “village leaders” have organised a summer festival called Bíldudals grænar, and some enterprising individuals have started making salt shakers, bells, bowls and cups with a picture of two wee jumping peas and the words Bíldudals grænar, all green in colour. We bought our mum one, and I bought one for me ... it’s not very pretty at all but I just had to have it.

After dinner we went on a boat trip with our cousins, one of whom lives here and his brother who was visiting. His wife looked so familiar to some of us that we decided she must be a politician. Turns out she works in a bank we’ve all been to several times. Weird. I don’t know those cousins of mine, but they’re really nice men. One of them is our guide today:) We sailed for just over half an hour round the fjord and saw many a bird but neither whale nor seal. The sea only moved a little (I have no idea how to write abt the sea and its “movements” in English. Must read Moby Dick sometime) and the breeze and fresh air was great, I fell asleep almost instantly upon return, and slept like a log all night, despite the snoring of some people. They claimed I snored, too, but I know that’s not true bc I just know.

The mountains in Iceland aren’t very tall. The highest point, Hvannadalshnjúkur which is part of Vatna Glacier, is 2110 m – 2109,6 to be precise. I must add this aside: I choose to write the above glacier’s name the way I do, instead of the typical Vatnajökull Glacier, bc that, to me, is silly as Jökull means glacier. By writing Vatnajökull Glacier I’m telling you it’s called Vatna Glacier Glacier. People also write Lake Mývatn (in the north), which, translated, is Lake Mý Lake. Mount Esja, however, to name a positive example, is an acceptable translation of the mountain which we call Esja bc no part of the name/word “Esja” means mountain. It might be of interest to you to know that Jökull and Esja are both valid childrens’ names. Mý, however, isn’t. It means mosquito. But I digress. When do I not? :) Hvannadalshnjúkur was measured a long time ago and then measured again last week for some reason. I guess the first time around technology wasn’t that advanced and now they wanted to make sure abt its height. Lo and behold, it isn’t as tall as people had thought and all children and tourists had been taught!!! It “used” to be 2119 m, but now we find it’s only 2110 m. Our PM announced the new figure outside his office on Friday. This is serious stuff and I am so glad to be able to give you correct information. Would have been devestating to provide you with the wrong figure. But anyway, the mountains in the West Fjords, though nowhere near 2110 m, are gorgeous and very tall and steep, and pretty barren and vegetationless; these are the tallest coast-mountains in Iceland, breathtaking and awesome.

As I write this I am sitting at the back of the coach which is maneuvring precariously on a tiny windy unpaved mountain road. Country-side roads are very narrow in Iceland, especially in the difficult and sparsely populated West Fjords. It’s a hot political issue, as being able to get places for, say shopping needs or medical reasons, may be considered by some a human right. For that we need roads, unless you have a plane or chopper which are actually a better option here where snow and rock slides cover roads during winter time so people cannot get anywhere. Their reps lobby for bridges and tunnels and so it goes election after election. Tunnels for the West – they need to get places. Passing cars on these roads is near enough impossible ... I don’t even wanna think about it! I brought along my laptop incase I felt inspired to do some work:) and am attempting to write (this blog entry) with it wobbling (on a pillow I brought along for napping) on my knees. The road is very bumpy and my aunts are freaking out as there are cliffs on each side of us – on the left it’s straight up a mountain side, on the right straight down into the ocean. And I mean straight. My sister Sigrún’s eyes are fixed on the tall mountain to the left so as to keep her fear abay, but my mum is sitting calmly on the right reading a book about the fjords! Heights and the prospect of hurtling into the ocean on a coach with her beloved family don’t bother her much:) Good on her. We’re driving in the rain this overcast Sunday to a little valley called Selárdalur where artist Samúel Jónsson painted paintings and built childish statues. He was rather isolated out here – the west part of Iceland is rather uninhabitable - and he never saw money until he became an old age pensioner at age 67! He didn’t really start painting until then, though he’d drawn since he was a child. As an old age-pensioner with money, whoohoo!, he used all his money on buying cement and started gathering sand from the beach to make his statues. He mixed the cement and sand with salty sea water, which is why his statues are disintegrating and people are working on getting the government involved in putting money into preserving them. He painted a painting to put in the local church to commemorate its 100th anniversary, and when the church people refused the gift he simply built his own wee church to put it in, and carved the top part with his wee pocket knife. Unique man. It’s rather odd going to such an obscure and difficult to get to place to see art! He is called “the artist with the child’s heart”, bc of his lack of contact with the world and naiive style. He did go to Reykjavík a few times though but preferred it out here. How he managed to live to a ripe old age with such a little heart is a mystery my sister struggles to solve, with her little child’s brain.

Rounded valleys between mountains which don’t seperate them entirely are called troll womens’ seats. Pointy scary tall outcrops on pointy scary moutains are called elves’ churches. Elves attend church. Seats and churches are all over the place, not just here, but all over Iceland. It’s very beautiful, I think. All of us think so. Biased, maybe? The tall harsh looking mountains surround all the little villages here and have been described by poets as humongous guards watching over the towns and fjords. They look more threatening that protective to me, to be honest and fair. It looks very Lord-of-the-Ring-ish here, like New Zealand where my Nick has been so now I must go there without him if I wanna go! Imagine: Sharp volcanic rock mountains partially hidden in the fog, many in a row, like silhouettes, echoes of one another. Though it’s beautiful one wonders why people settled here, in the west, in such a harsh environment. Not many people live here but some scholars lived here long long ago to pursue their studies, maybe bc of the solitude (I understand the dangers of distractions). Oh, and sorcerers lived here, too, and were persecuted and burned by zealous priests and others, whose wives happened to pass away and they sorcerers were blamed, poor guys. Farmers chose to live here, too. I understand fishermen living here – the ocean is 10 steps away from practically anywhere! Ten steps from your house one direction and you’re up a steep mountain, ten steps the other way and your wading in the sea. Settlers here chose places where no one else lived bc no one else lived there, of course, yet it amases me they’d pick this place bc Iceland wasn’t, and isn’t crowded, and it’s sooooooooooo harsh. Steep mountains, rough sea, and tiny space between, barely enough to build homes, grow anything or graze animals – crazy folk, all of them settlers here!

Yeah, it’s pretty desolate here. As we drive we don’t see anyone, no cars usually, we’ve only seen two in this far-away valley we’re slowly getting out of. Sigrún, however, has bumped into two men she knows, she knows many men;) One of them went to school with her when she was 16. He still looks 16, a 16 yr old with grey hair, stubbles and bushy brows. Somewhat creepy, says she. He is married to a cousin of ours who is of the same family we are now remembering and learning about.

We are back from the artist’s valley and my relatives have ascended on the grill/shop/petrol station/off licence (when no one is watching) to buy lunch. I just ate a banana and a Fuji apple. My nose is cold and I wanna get going. Next up: my late grandfather’s power/electric station! The young couple lived in it with the first 3 of their daughters. It was considered pretty roomy. Downstairs: the power stuff, engine or whatever. Upstairs: a kitchen, living room and bedroom. The man built it himself, the first one in Bíldudalur, enough to make him a saint in his day, and after.

All in all it was a good trip. The beautiful nature more than made up for any discomfort whilst driving, whether due to rocky roads or lengthy stories, or disputes which inevitably happen. Come to Iceland, cause it’s a nice land, sings a famed band. You can shake the shepherd’s hand.

And if you come to Iceland you can join the local band. Or a bunch of jukebox sisters.

an long report II

2005-07-16T13:54:00.000+01:00

The last few days have been eventful. That is to say, I’ve done stuff which, unfortunately, hasn’t anything to do with my research, but have entertained me and enriched my life. I’ve done some studying though, I’m being good. I shall now proceed to write about some stuff, under headings below, so each and every reader can pick, skip and choose what he or she would like to read. I am nothing if not considerate:)

Nuns & Monks of Iceland
In the morning class I teach there are 4 very overtly religious people, namely three monks and a nun. The nun is a Mother Theresa type nun, she’s a fun loving gal like all of them seem to be, from Polland, which many of them also seem to be, and a joy to have in class, simply delightful. She asked my forgiveness the other day as she’d answered a question wrong bc she didn’t understand, and she felt she’d lied. I told her no prob but she really felt she had to be forgiven so I did. She wears the white and blue sari, you’ve seen them around, to be sure. If not, I’m pretty sure you know what Mother Theresa used to wear. They copy her outfit. The monks are of the Franciscan order, and their clothes are rather more unusual in modern society. They wear midieval hooded brown robes of rough fabric, a white rope tied around their waste and Birkenstocks keep them walking comfortably, though sockslessly. They are here to found the first monastery for monks in a while, in the east of the country, as a blessing to Iceland. I have thanked them, don’t worry. They have huge long beards and rosary beads dangling from their belts and wee crosses around their necks, and are also fun loving and always smiling like the nuns. Great participators in all class activities. They are happy people. They’ve attained an innner peace which is enviable. “My” monks are named Anton, Peter and Vladimir and they all hail from Slovakia. They’ve been here for a month or so and are already somewhat conversant in Icelandic. That’s astounding. They attribute their quick learning to David, the fourth and head monk, whatever they’re called. He is cool, he loves to talk. The other day a radio guy, married to one of the Icelandic teachers, interviewed him infront of the school. The others were sitting in the brand new VW Golf the Bishop had bought for them – a rather odd sight to see midieval manly men sitting in this modern vehicle – and I went to them to ask what was going on with Brother David. He soon came over and started talking to me. I had some questions, I’d asked Vladimir but they were too tough for him to answer in Icelandic, so I asked David. I asked him how one chooses one order above another. He asked me if I were married, and when I said no he said: When you choose a husband you will “horfa horfa horfa” / ”look look look” at many and see that you like one for this reason, another for that, and so on, until you find the one who’s a keeper. It’s the same when choosing an order. Benedictine monks and Jesuites, for instance, are clever students and study theology 24/7, pray loads, adhere to specific dietary rules and are confined to the monastery. All a choice joyfully made, I hasten to add and emphasise. The lifestyle of a Franciscan, followers, as it were, of St Francis of Assisi, are more active, among the people, they can eat what they want, and also pray loads, of course. We all oughta. It’s been proven that in communities / societies where people meditate crime rate goes down and people in general are somehow more content, even if they aren’t the ones meditating. Meditating and prayer go hand in hand. David said: The other monks are smart and study; we do dishes:) So cool. I then asked: Is there mutual respect between monks and nuns? I really wanted him to say yes, and he did. He said that though he didn’t respect a nun more than other women necessarily, and stressing that “the robes don’t make the monk”, and I assume the same applies to nuns, he could by looking at a nun assume more about her religiosity and ideas of life and happiness and such like than he can about a non-nun. He then said, as I pressed him for an answer on how highly he thought of nuns: When I see a nun I not only think (nice woman) but ... and then he stuck two fingers in his mouth and whistled, grinning hugely! How human! :) So cool, how he was speaking “my language” in a way. No shyness about gender or holier than thou attitude. We spoke for ages – everyone who knows me notes that I make friends with males in groups of three (plus one this time) quite easily – and when they drove off, after promising me they’d introduce me to the Carmelite nuns with whom I may go and stay for a few days and experience the life of a real nun, something I’ve always wanted, Brother David whistled at me:) They all laughed heartily, so happy, contagiously so. So cool.

Fun Icelandic Lessons Groups
I teach Icelandic, as I’ve written before, from 09.20-12.00 every day and from 18.00-21.00 Mondays, Tuesdays and Thursdays, until July 28th. I am lucky this time as both groups are made up of people who for the most part are willing to participate in class. Sometimes the dynamics of groups are such that no one talks or shows initiative, but this time around every session is super active and energetic. Maybe it’s me, maybe I am cooler now:) I am a lot of fun, you know that;), and they laugh at me and with me, haha, we have so much fun. There are a couple of grumpy types but I’ve finally become confident enough to actually act the part of teacher and person in authority, telling them off, telling them to participate in speaking excercises or else expect not to learn a single thing. It’s worked wonders, I am glad for that. It’s quite rewarding to witness their progress and give them things to talk about and see them talk for ages, switching partners, talking to as many as they can, and really getting into it, even if the conversations are simple and sometimes silly. What do you do on Saturdays? What is your favourite thing to do at work? What do you eat for breakfast? Do you enjoy swimming and salsa dancing? No yes or no answer are allowed, I am quite strict about that and they get the reason why. I’ve students from, in random order, the Netherlands, Phillippines, Germany, France, Belgium, Polland, Thailand, Denmark, Italy, Slovakia, Peru, England, USA, Uganda, Nigeria, Senegal, Canada, the Ukraine, Serbia, Ireland, an Icelandic girl raised in the States, and Morocco. My work is fun – it’s more fun now after this long break. I also feel I’m doing something, which of course I am, not just sleeping in and doing yoga and wondering what yummy foods to cook:)

Bike & Woodchopping
I’ve been reunited with my Mongoose Switchback. His name is Mokee, for the Mokee Dugway / Switchbacks by Gooseneck canyons, Rivers of San Juan, Southern Utah. It’s lovely, takes me 3 minutes to get to work, heehee. Good bike. I checked to see what it would cost to have it and maybe a couple of boxes with stuff from here shipped to Durham – £950 just to send it, £60, as I recall, for taxes and handling. Insane! I’ll take it on the plane, if at all, but I really want to bc it’s a gorgeous bike, been so good to me. Comfy saddle, too, and that’s important:) On my way from work yesterday I cycled past a grove of tall trees by a roundabout, not a place you’d sit and picnic but nice nonetheless. I heard a suspicious sound eminating from the said grove. I followed the sound and witnessed a bizarre sight. A man in a woodworker's outfit was kneeling in the midst of the tall trees, sawing a piece of ply-wood in parts. I found it bizarre that the man was sawing “processed” wood in a grove of live trees. I truly did find it bizarre. Like eating canned fruit in an orchard. Or changing a peeing doll's nappy whilst working at a nursery. I could find more examples, but maybe I'll leave it up to you. This is the interactive part of my blog - please participate, if you understand what I'm on about in the first place:) I wanted to take a pic but didn’t bc I was cycling behind a man who took larger than normal steps and acted weirdly and somehow that threw me off.

Pilates in Pool
Our personal trainer Carolyn and my sister & I had a wee misunderstanding so we missed a session, so she offered to meet us at a pool and teach us some pool excercises, cardio and Pilates. We swam loads, I was exhausted and would have stopped had she not been there. Navel to the spine whilst swimming is tough, especially if you’re a poor swimmer like I am, but it felt so rewarding. After that we did some jumping up and down and twisting round, kicking our feet while holding on to the ledge of the pool, always focusing on our core/centre and controlled breathing:) and then we ran in the water, very demanding indeed. She told us “real” athletes do it so we felt quite accomplished. A student of mine was there, we waved and he stood in the pool wondering what we were doing jumping up and down and running with “strong arms” while breathing funny. A German tourist stared and then told us this was a swimming pool not a running pool. Oh go home you dirty man, probably didn’t shower before entering the pool. Stretches in the very very hot hot tub, I sang “American Life” by Madonna for Carolyn, bc in it she says: "I do yoga and Pilates, and my room is full of hotties, blablablablablablablabla, do you think I’m satisfied?”, and then we were off to my mamma’s house where Sigrún cooked a delish meal and we ate 300 gr of veggies each, my mum and Sigrún and I. Good for us. Eating healthy, apart from the any chocolates I eat every day. Argh!!

Talking Shiva Cat
Today I took the wee cat, Shiva, to her grandparents, ie the parents of the owner. She used to live there. She pooed and peeed (how on earth does one spell those words in the past tense?) on the floor and meowed constantly and I couldn’t handle it bc of the distraction and interruption to studies, plus I’ve developed an allergy now, her little old lady cat hair flying about everywhere. Been itchy all day after driving her to a town near Rvík, the same town Helga Dís, the cat owner’s sister and my friend, lives in. Mosfellsbær, for those who know my land. On the way, as she sat in her basket in my niece Ísafold’s lap, she was acting a bit funny, mouth open and she looked distressed. And then she spoke! She said, very distinctly: Æ æ æ. That’s pronounced: aye aye aye. She then puked quite a bit of her Whiskas I’d given her that day. And then she spoke again. Æ æ æ. It means, oy vey, or oh dear (Nick, you know you say it, too:) ) We told her new caretakers about this miracle, a 19 yr old talking cat!, but they just told us she does that quite often. Æ æ æ. That’s an actual word, short, but a word! Amazing! I feel guilty for promising to take care of her and then not doing it, but I must focus on my work. It’s now or never, really, for my research and writing. You know that, it’s a sad fact.

Sara & Liv Anna
Went out with Sara and Liv Anna on Thursday. Wasn’t meant to be a proper night out but turned into one quite quickly. Approximate drinks prices: Pint O’Beer: £4.50. Cocktails: £12.50. Insane. Sara and Liv Anna are gorgeous and a lot of fun, we all rode our bikes to our rendez-vous. I left to Sara’s house which is near the pub, Kaffibarinn, we were in, and then I stayed there bc it was late and stuff. Went to work this morning in a different state still, unshowered, and, typically, that’s when a tv crew from the state tv chose to come to film “my” monks and the rest of the class and talk to some students about studying this tough language. I might tape it to show y’all, bc it’ll be funny. The city is shutting down the school I’m teaching at, big big mistake, as classes will cost more elsewhere and less will study, less availability and stuff, blah, boring stuff, but will fit nicely in my thesis as it has to do with integration.

Blönduós & hot tub
I am now in Blönduós in northern Iceland, 3.5 hrs from Rvík, a town Sigrún and fam used to live in, in Inga’s house, her boy Fannar’s room, writing this on my laptop which now has power thanks to Nick sending me my power cord. Customs wanted me to pay for it, they opened the package thinking it was a new item. I didn’t have to in the end, for obvious reasons. Bravissimo sent my new on-line bought bra over here and customs demands near enough half the price of it as tax. Greedy. Sigrún, Inga and I just spent a couple of hours, from 01.30-03.30, in the hot tub outside, bright sky, a little rain, lovely hot spring water. We did so e Pilates and talked loads and laughed loads, had a great time. I slept or rested a bit upon arrival around 21.00, tired from last night, today’s work and workout with Carolyn and Sigrún, so now, at 04:34, I am wide awake. Will post this tomorrow, for your enjoyement ... though I know it’s too long, 4 pages in Word so far!, but I love to talk/write. This weekend Blönduós holds it’s annual Food & Culture Festival, with a cooking competition into which Sigrún’s friend Inga has entered and on the panel of judges is one of Iceland’s hottest singers, Jónsi. He’s simply cool, don’t really like his music but he as energy and charisma like pop stars oughta. Like Jack White Stripes, though not quite as much:) Ísafold went to a pool party for 12-16 yr olds tonight, and tomorrow we will go to a dance thingy where Jónsi will be playing with his band, Í svörtum fötum / Wearing black clothes. Oh yeah;) We’ll go round different events tomorrow, that’s why Sigrún and Ísafold came here, and I am not sure why I came along, but I usually just do what I am asked so Sigrún asked and I came along.

I belive that’s it, for now! Weather still miserable, except at night it seems. Wore a skirt today, for the first time since being here. It’s a brave move, due to excessive wind. One must wear something nice and covering underneath if one doesn’t want to be shamed infront of the natives:) Will go to bed now. See yous soon:)

X

ps: today as I add to this and post it is Saturday. I dreamt that I was at some festival, maybe Glasto, and the White Stripes were there. I was so happy to see them amongst the people, just strolling around, and then they filed up behind me and we walked in single file into centre of Durham where I found a nice wee pub for us all. Meg and Jack weren’t there, though, only the band members, which I know don’t exist, one was called Chris and another was called But or Butt and he pinched my arm and told me he loved me. Luciane was there as was a girl from school and uni, but whom I haven’t seen in years. The band members were all really nice and fun, took my picture and asked if I was an Icelandic protestor, protesting to preserve the rocky cold outcrop I call(ed?) home. They also had a dog, golden retriever. Then my friend had a toe operation and some woman threatened a street peddler she’d turn him in for selling cards that were illegally copied. Also my sisters gave me and Nick a set of 60 dvds, all either James Bond films or Woody Allen films, wasn’t really sure. Sigrún dreamt that the dwarf she owned, in the dream only, taught her to tap dance whilst he was standing on the kitchen table which she’d placed him on. Revelations come at night, I tell ya.

sad sad news

2005-07-10T15:20:00.000+01:00

a danish man, in denmark, headbutted a busdriver whom he thought to be an arab. he did this in retalliation for the horrific events in london this weeek. he said "london" and then proceded with the headbutt, not realising that the driver was an indian bloke, with a turban from that region and all.

what do you think he was hoping to accomplish?

there is nothing i can write about the horribleness of the london bombings, nothing which hasn't already been said. my words and even emotions are meaningless compared to those of people who were there, who lost relatives or in any way understand the emotions that go along with the experience of the events better than i. i basically only have room to for anger and impatience and intolerance now towards those who show those precise emotions, in actions, towards innocent people of "suspect" backgrounds. this will never end.

i told a friend over here that if i were a bombcrazy person i'd be laughing at the police when watching the news, thinking they'll never catch me, i am so superior haha. and this makes me angry, the cockiness i perceive them to be full of. he replied: i don't understand how they bombers can watch tv, see the carnage they've caused, and not feel anything. they are no longer human.

to my religious friends: yes, i know, these are the last days. must start preparing, soon.

annaðhvort í ökkla eða eyra

2005-07-10T01:01:00.000+01:00

The Blue Lagoon was lovely. Crowded, and no massages to be had as they were all booked up. A Japanese man spat in the milky water. I sent him many a threatening and disapproving glance and I know he understood them, but he also knew that I was chicken and wasn't gonna do anything abt it.

We only sat and got cooked for a couple of hours. I wanted to stay forever bc it cost me 1.400 IKR to get in. Every time I go there, which isn't that often, I am shocked at the prices and the staff always get defensive, telling me they can't do anything abt that. Like I really wanted them to, it's just a natural reaction, really, when it seems them raise the prices by 30% every couple of years.

Jasmín and I bonded some more while children, a cousin and Sigrún and Björgvin, her man, watched Scary Movie 3 without flinching. I get scared too easy. Jasmín kept me calm.

My dentist had to drill holes in the skin beneath one tooth and I never felt it at the time but now that whole area is so sore and I can't really brush my teeth. I miss my electric toothbrush, gentle and efficient.

I am writing abt things of no consequence so it's time to go to bed. Sigrún will drive me home and I will sleep well. Tomorrow I will move to Gulla's house and my life as a serious student will begin. Or so I hope. Sorta depends on the laptop charger thingy which Nick has sent but hasn't arrived ... Interesting fact: it takes parcels longer to travel from Britain to Iceland than from Iceland to Britain. Let's test this a few times as this will prove or disprove my theory - y'all send me stuff, yeah, and I'll tell you how long it takes to reach me:) Haha. Ok, time for bed.

Nightnight.

more minute by minute info, and then some

2005-07-09T16:46:00.000+01:00

I forgot to mention how I cherish belonging to a society overly interested in physical appearance. Not having seen family, friends and colleagues for 6 months and returning all happy and glowing I guess and stuff, heehee, cheese but true, they are under the impression that I look great, and keep telling me so! It's been fantastic, really. Different. Need to know the difference, sings Meg. About something completely different.

Also, there's this show on tv, a Scottish show about people in some castle, Monarch of the Glenn it's called, I think. There's a girl in it, Lexie is her name, and folk think I look like her. I think it's the dark (coloured in my case) hair, the style of it, and the stiff slightly-jutting-out jaw. But anyway, I get texts messages and people tell me how Lexie I look ... not random people, mostly family and a few friends, but again, with such great emphasis being placed on physical appearance - and I may be wrong but I think it's more here than in the UK for instance - it's nice being compared to nice looking people, as opposed to hearing about weight gain or loss, mousy hair, oily skin, dodgy make-up ... people really tell one another stuff like that here. One guy even told me he thought I looked different, couldn't quite put his finger on it, but then he got it: My hair is thinning! Whaaaaaaaat!! I stabbed him to death with the Toblerone I'd bought in abundance at the airport. I wasn't gonna eat it anyway.

I am at my sister Sigrún's house again and we are going to the Blue Lagoon. I love it there. Some magazine in the UK voted it Europe's most overrated tourist spot, but I still like it. It costs an arm and a leg to get in, but once there it might be nice today to get a massage and a drink in the pool. Never done that before, and I am not above splurging on myself. I am too kind to me. I really am.

Watched the final episode of Survivor, which my dearest Helga Dís taped for me so diligently and sent to me in Durham. The final competition required the competitors to stand on something, they ended up standing on it for nearly 12 hours. And that's when I realised how good Pilates really is: their back were hurting and legs were numb, but had they known the above technique standing on a thingy in the water, a floating thingy which bobs up and down and I dunno how to spell, it would have been a breeze.

What else? Sun is shining right now, might stay so I am gonna get my sistah going, out into the car where The Nurse is now on repeat, and off we go to the overrated but delightful Blue Lagoon.

For someone whose life philosophy has hitherto been not to use the word "but" (something I learned when a good little Mormon / missionary ... that day might come again), I've used it quite a bit in this blog entry, huh?

My sistah is stirring. She's up. She's just said Jæja, the Icelandic word which precedes all goings. Say it once, people know you're about to move. Second time around, it's more serious, and if you manage to get it in third time, after which you have to leave, your hosts, if you're at someone's house, know that you love their company.

She just said: Förum. So we're off.

X

Glastonbury pics

2005-07-09T02:17:00.000+01:00

my nick posted his glasto pics here

start on the last page as for some reason they are in reverse order

glastonbury was great:) positively fabulous.

a long report

2005-07-09T01:59:00.000+01:00

Well, je suis ici. In good old Iceland. I am currently at my sister’s house, watching her family watch a US show call Dead Like Me and no one understands, while arguing about bed times. Came here to watch Jerri Blank with my dear older sister but my niece’s dvd won’t play it, so I simply have to blog.

I can’t say I’ve done alot since returning, and I only have four more weeks to go! I’ve taken care of some of the boring stuff I had to do. I went to the bank and talked to my woman there. I went to the dentist, three times, though I specifically asked to see her only once for a longer-than-usual visit, as I knew dentists never do anything on the first visit, just poke around in your mouth and then tell you to return. 22.500 IKR for three visits. That’s a lot of spons (heehee), maybe 290 pounds? I went to see my GP bc of my numb big-toes and B12 deficiency. He agreed with me, though I am not sure how scientifically correct it is, that being the youngest of the youngest of 15 sisters has left me with bad genes and told me I was fortunate to be moving back to the UK where I can get my B12 fixes for free. My toes went numb after walking in flip-flops for a day or two at Glastonbury. Not just that, I’m not that weak, but walking in the mud and having to forcably pull my feet from out of it caused the little thing on (my new Accesorize) flip-flops that goes between the toes to pinch the very sensitive nerves which lie between the big toe and the the one next to it. I assume the other toes have something similar going on, but for now I am just glad that the pins´n´needles sensation will, according to Dr GP, fade in time ... might take weeks, though. It hurts, just so you know and consequently some of my many new shoes don’t sit as comfortably on my feet as they oughta. I’m not complaining, not at all, just giving a reason, other than defective genes, for going to see my GP. He likes me, there’s always something juicy to take care of. He checked out my toes, I had a blotchy tissue-tan and nail polish on that day. Slightly embarrassing.

What else? Oh yeah, went to the gym today with my elder sister, Sigrún. We have a personal trainer, whoohoo. She’s from the States, and she’s into Pilates, and I am sure she knows Madonna and stuff, though my first impression was this: she’s fit, as in thin, yet her arms aren’t like Madonna’s so this can’t work. Very bad of me, as she’s good at what she does, flabby arms or no. Actually, her arms aren’t flabby, they just aren’t Madonna’s. So, we had a body fast test, which we both failed with flying colours, and then learned how to get into the fat burning zone or something like that, on treadmills or other cardio thingies. She was keen on informing us that we are different individuals, we’ve had problems identifying that in the past, and told us repeatedly that our zones differeded as a result. It was fun. Then we did some Pilates, also very fun, and I finally truly understand what “drawing the navel to the spine” means. Been hearing that on my yoga dvd for ages, and I love how that sounds for some reason, but never quite got it. Get it now. We shall meet her thrice next week and then 8 times after that. We won’t have shed all our unwanted pounds by that time but we will have enjoyed our gym time together, our bonding:) Oh yeah.

I’ve started work, too. This week, 3 nights, and I’ve already grown weary. My mum’s tenant is in my class though, and she’s cool. And funny. I have abt 17 students, I have already forgotten my Icelandic and have managed to teach them 3 wrong words. I simply made them up. Embarrassing. I embarrassed one man when I asked if he played online poker, bc I was eager to bond and share a personal experience ... or that of someone dear to me;) He said he likes to play cards, but then he got all snooty and looked like I’d de-closeted him. So, I assumed, he’s a gamblaholic. What’s the real term? I teach my evening class of level 2 (out of 5 or so levels) students some funky Icelandic from 18.00-21.00 three nights a week, Mon, Tues & Thurs. On Monday I will start teaching in the mornings as well, every morning from 09.20-12.00. That’s gonna be a real challenge, getting up and stuff. All classes “commence”, if you get my drift, on the 28th of July. On Sunday I move to my friend Helga Dís’ sister Gulla the Needle (she the best acupuncturist I’ve known) ... her house. She and her daughters are going on holiday until the 29th and they need me to take care of their incontinent cat. The perks, all bc I am loved:) But I get a flat for myself, 5 min from the school I teach at, in the West part of Rvík, 107 area, close to my own wee flat. My mum lives pretty far away (112) and I’d have to catch a bus there and back and bla so this is great. I can ride my bike.

Haven’t done much of my masters work, but that shouldn’t come as a surprise to anyone. Lost my memory stick with all my info for a few days, and forgot the laptop lead in Durham. That’s how into my paper I am:)

I met my old and new tenants. The old ones are the sweetest and left the flat clean and nice, like no one was ever there. They joked abt it, said that they had only rented it, not lived there, and we laughed, they are really sooooo sweet and fun!! :) Hilarious, yeah. Well, you had to be there. The new ones, I met the lady-part of the family as I was moving stuff out of the flat with the help of my young fabulous cousin, Andri Rafn. He’s 13 and I asked him (last, no one else would take time off work and stuff – can you believe it! he happened to be not busy) to help me move all my furniture and fridge and cutlery ... I’ve got loads of stuff!, and he was the best help ever. So independent, just knew what needed to be done. Really impressed, I am, by him. Always have been, actually. He plays football, is really good at it, he smiles and is so friendly, and knows how to make conversation. Cool guy. My cousin:) A real cousin, heehee.

I had B-day dinner – THANK YOUS TO THOSE WHO SENT & THOUGHT SWEET B-DAY WISHES & CARDS:) - with my friend Tinna at her house, and her friends and my upstairs neighbours and friends, Óli and Árni. It was great, fondue (sp?). Good fun, too.

Nick sent me the hugest and most beautifullest bouquet of long stemmed pink roses for my b-day. I’d given him and everyone the wrong flat number so I was lucky to get the flowers bc the flower guy was standing in the foyer pressing the wrong bell when I happened to arrive home last Saturday and thought, Hmm maybe they is for me, and then I saw my name on the card and I was simply ecstatic and told him, They are mine! And he said, cool, and gave them to me:) Teehee

I took care of my sisters’s flat until she came back from Spain yesterday. They gave me The White Stripes’ new cd, so great and absolutely fabulous to have seen their great show at Glasto, I thought it was fantastic and Jack White is so charismatic and she is so dour and it was great, and I can’t get enough of them, especially My Doorbell:) They also gave me the only American baseball type cap that has ever looked good on me ... and it says Pieper. Kolbjörn and Ísafold insisted on it being made for me, they also had caps made for them with their names. They love me. And yet, it may cause some probs for me.

See, I’ve always been conflicted about my name. I was born Steinunn Björk Björnsdóttir. Not born, you know what I mean. I was baptised a Lutheran in the wee town of Selfoss, South Iceland, on December 11th 1973 and given that name. I was very cute then. Got stubble-rashes from all the male relatives who found me so cute and hugged me and kissed. The women did, too, but they don't have beards. I have pics to prove it. The beard part - knowing me, I realised it would be hard to believe my whole family isn't bearded:) Incidentally, the above date was the day of birth of the girl who was later to become my best friend and then my biggest break-up. At age 11 I went downtown to the Statistics Office and had my name changed to Steinunn Björk Pieper, bc I didn’t like to be the Daughter of Björn anymore. Thought Pieper would make me less obviously the daughter of a man I don’t know and stuff, no psychological complications really so don’t worry that I’m writing stuff I oughta just talk about, with a psychologist. Anyhoo, after years of having to spell my last name to everyone in Iceland, and then having to spell all three names whenever abroad ... I decided enough was enough, and so I added my original name:) In the year 2002, I think, I became Steinunn Björk Björnsd. Pieper. No longer “dóttir”, thet "óttir"-part got left out, bc the Stats Office’s computer can only accept names which fit neatly on some line on their screen. That, to me, is funny. Nick, write them a programme with longer lines to fit longer names? Now, I’ve grown seriously weary of carrying 4 names and I have been considering just keeping the first two. Steinunn Björk. In Sweden, Björk is a surname. It could work. Not less complicated when living abroad but less names to spell. And it bothers me when people pronounce the ei and ie Steinunn and Pieper the same way. That is so very ignorant. But now I have a baseball cap with Pieper on it! Do you understand how that complicates things? I can’t change my names. Unless ... I just change it to Pieper. Just that. Hey, my name is Pieper. No, not Pie, Pee. Much nicer. Peepah. Arghhhhhhhhhhh!!

Re: my sister’s flat – I was meant to sleep there, show the flat to interested buyers, as it’s for sale, and feed Jasmín, the guineapig. I couldn’t really sleep there, however, bc I´ve watched too much scary tv and I cannot sleep alone in a basement flat. I still managed to leave a slight mess, as I played with Jasmín and let her out of her cage and gave her yummie stool-inducing carrots bc I felt she needed comfort food, and then forgot to clean up after her. Unbeknownst to me some people came to check out the flat, my bro-in-law’s sister let them in. I hope the piggie poop didn’t scare them off. I did have my sister’s car ...

And if ever I had negative things to say about the way British people walk – bc they really can’t walk in public without annoying the public - let me now, or next time I blog, rant and rave about the way Icelanders drive. Badly. Taking chances left right and centre. Smiling as they cut you off so you wont swear at them and wave and other stuff. Tooting (that’s childspeak for "honking") at each other for no good reason. But I am too tired to really get annoyed. I have to write abt it later.

Long blogs, that’s what I write when in Iceland.

That’s it for now.

Oh, funny thing happened when I bumped into the real estate man ... gotta write about that. And what else? Brought all the wrong clothes, am cold most of the time. Got 2 pair of shoes for my bday, and bought one pair the other day myself. I love shoes.

Now I’ll end, for now.

X

i've arrived

2005-06-30T17:45:00.000+01:00

safe and sound. only had to wait 7 hours at heathrow due to thunder and lightning. after that, a lovely flight home, delicious measly little veggie meal and a film i'd seen before, so i slept all the way and stole an icelandair blanket when i left.

that's all i have to say right now, i am sooooooooooooooooo hungry bc i haven't really eatent anything since i arrived at 6 am on wednesday, as i got some bug. maybe something lethal from glasto!! nah.

mamma is cooking some icelandic stuff for me tonight. yei:)

kisses, s.

til glastonbury og svo heim til íslands í mánuð:)

2005-06-22T01:05:00.000+01:00

sælsæl.

ég er á leið til glastonbury með nick og tveimur vinum hans, zoe og alan, og þeirra svítharts, brendan og tracey. við leggjum af stað héðan með lest á miðvikudag, á morgun, með útilegudót og allan minn íslandsfarangur, gistum í chessington nálægt london hjá lindu & mark & lucy sem ég heimsótti um páskana, og svo keyrum við á fimmtudaginn með zoe og brendan til glastonbury. það tekur einhverja klukkutíma. hlakka til allra tónleikanna og þessarrar upplifunnar þó ég sé löngu farin að kvíða klósettferðum. portaloo ekki í uppáhaldi:(

nú, svo lýkur glastonbury hátíðinni 26. eða 27., við keyrum til baka og ég flýg frá heathrow 28. júní, beint heim til móður minnar, ykkar og heljarinnar rannsóknarvinnu ... og til jasmínar naggríss sem ég mun passa á heimili hennar sjálfrar meðan sigrún systir og hennar fólk eru á spáni.

þetta er svona planið. þó ég hafi ekki mikið bloggað að undanförnu fannst mér rétt að láta vita. ég vinka ef ég sé sjónvarpsvél, verð í rauðum alltof síðum buxum og nýjum flísjakka eða hlýrabol, allt eftir veðri og vindum:)

knús & sjáumst brátt, s:)

kastljósið 15. júní og gerfibrúnka/gervibrunka

2005-06-16T17:33:00.000+01:00

Var að horfa á Elísabetu Jökulsdóttur og Geir Jón. Ágætt, misjöfn sjónarmið og doldið tala í hring eða kross. Honum tókst vel, löggumanninum, að tala niður til Elísabetar, kalla hana elskuna sína og halla sér að henni eins og föðurlegur gúrú meðan hann útskýrði málin eins og sá sem allt veit og skilur að grey konan veit ekki betur, hún heldur hreinlega að hún hafi rétt fyrir sér. Pirrandi að sjá svona fólk í sjónvarpi. Hann er etv ágætur samt. Pirrandi líka hve fólk í "stöðum" lætur sér fátt um finnast ýmislegt það sem öðrum finnst vera spurning um réttlæti, mannréttindi, osfrv. Og er sama þegar það er gagnrýnt, er sama um álit "almúgans", etv sama um almúgann almennt. Mr Oddsson springs to mind. Á ég ekkert að vera láta þetta pirra mig?

Í alls óskildum fréttum - ég var að kveðja stúlkuna skrafhreifnu sem kom til mín með allar græjur til snyrtingar í herbergið mitt sæta. Hún vaxaði augabrúnir og litaði ásamt augnhárum, og spreyjaði svo yfir mig brúnkuspreyji:) Ég stóð í tjaldi og hlýddi fyrirmælum sem hún æpti yfir spreyhávaðann. Sjálf var hún voða appelsínugul, svo mjög að mér brá, hafði séð hana áður þegar hún vann á stofu en núna þegar hún er orðin sjálfstæður & móbíll bjútisjön hefur hún eitthvað látið eftir sér í brúnkuefnum ... annars er ég hrifin af framtaki hennar þar sem hún hafði nóg að gera áður og er súperbusy núna, og líka voða fínt að fá hana bara heim! Sé á morgun hvort ég verð eins appelsínugul og hún - þetta lítur enn sem komið er ágætlega út, og ég er vongóð á brúnan lit. Mig langar að verða pínu sumar-brún, er það ekki bara eðlilegt? Ljós eru út úr myndinni því þau eru skaðleg eins og allir vita. Einu sinni fór ég nokkuð oft í ljós, en þori ekki lengur. Sólin hefur ekki mikið sýnt sig hér í Durham undanfarið. Þetta var ekki svo dýrt, gaman að prófa. Skammast mín samt pínu ... en ekki nóg til að ég skrifi ekki um þessa reynslu:) Liturinn endist ekki lengi, 7-12 daga, þannig að ef þetta er hræðilegt verð ég hvort eð er orðin hvít og sæt aftur innan skamms:)

Á morgun fer ég í klippingu og litun. Ég er pínu sjokkeruð á því hve fake ég er orðin. Er það eðlilegt?

Ég tók þessa mynd af mér fyrir nokkrum mínútum, hvað finnst ykkur? Töluverð breyting en ég er alveg sátt:)

stóri bróðir Jarðarinnar - the Earth's Big Brother

2005-06-15T11:14:00.000+01:00

Hún er tvöfalt stærri en Jörðin og 7,5 sinnum þyngri. Pláneta þessi snýst kringum stjörnuna Gliese 876, í 15 ljósára fjarlægð frá Jörðinni í átt að stjörnumerkinu Vatnsberanum. Fjölmiðlar hafa eftir Steven Vogt, prófessor í stjörnufræði og stjarneðlisfræði við Kaliforníuháskóla í Santa Cruz, að þessi nýuppgötvaða pláneta líkist Jörðinni meir en nokkur sem fundist hefur í himingeimnum til þessa.

Double the size of the Earth and 7,5 times its weight, the above planet rotates around the star Gliese 876, which is 15 lightyears away from the Earth in the direction of constellation (? something like that) Aquarius. Steven Vogt, a specialist in (very complicated) star-stuff (which I don't know the terms for, yet) from the Uni of California at Santa Cruz, says that this planet is the most similar to our Earth of any planet found out there in space to date.

(af fréttavef rúv)

alton towers 3. - 5. júní

2005-06-15T00:02:00.000+01:00

ég fór fyrir 2 vikum til stafford nálægt tívolíinu alton towers ásamt nick svo hann gæti heimsótt lasna ömmu sína sem þar býr. þar fórum við síðan í áðurnefndan garð í boði föðursystur hans ásamt tveimur ungum frændum því enginn annar nennir eða þorir í tækin og voru því fegnust að koma þessari skemmtiför, sem strákunum hafði verið lofuð, yfir á okkur:) við þurftum því að sanna okkur sem kúl gamalmenni, og tókst það ágætlega, því strákunum 11 (hayden) og 13 ára (sam) finnst í raun bara stigsmunur á okkur og fimmtugum föður þeirra, en við erum bara meira kúl af því við þorðum í tækin.

hér gefur að líta myndir frá alton towers, og af ann föðursystur nicks ásamt gæludýrum, hundinum pepsi og kisunum rocky og nutmeg.

einhver stelpa, nick, ég og sam á hvolfi
þetta var annars voða gaman:) mig langar að lesa rannsóknir á því hversvegna við mannfólkið látum bjóða okkur að borga ágætis upphæðir fyrir aðgöngu í garð þar sem við stöndum sjálfviljug í röðum til að komast í tæki sem hræða úr okkur líftóruna í nokkrar sekúndur eða mínútur. á hvolfi og/eða rennblaut mestallan tímann. jei:)

i like deer

2005-06-14T00:21:00.000+01:00

the flame part of the picture above looks like deer antlers, yeah? when i go to the library or the post grad computer room (done that twice now:) ) i see it and it gets me thinking about deer, bc the word "deaf" has 2 of the same letters as the word "deer", and how drivers must be careful when driving so they don't hit one. then i realise there aren't any deer near or in the buildings around here and in fact the sticker isn't abt deer at all, but for deaf people. but you may have realised that before me.

nick is to thank for the following:

what do you call a deer with no eyes?
no idea

what do you call a deer with no eyes and no legs?
still no idea

what do you call a deer with no eyes, no legs and on fire?
still no flaming idea

heehee:)

íslandsför

2005-06-13T14:50:00.000+01:00

Hæ, þetta er bara til að tilkynna þeim sem ekki vita að ég kem til Íslands 28. júní nk, á afmælisdegi Önju sys, og fer aftur út 3. ágúst. Ég þarf að vinna heilmikið, rannsóknir fyrir mastersritgerðina og svo Nýsk.sjóðsverkefnið, og etv vinna í Náms ... sjáum til hvernig þetta fer allt saman. Hlakka til og vona að þrátt fyrir að sumarið líti út fyrir að ætla að verða eitt það busy-asta sem ég hef upplifað lengi þá hafi ég tíma til að hitta fólk og fá mér Hlölla og snúð og ekta kaffihúsakökur og skreppa í fjallgöngu og útilegu og oft í sund og svona, þetta helsta:)

Hello, English speakers, I am going to Iceland on the 28th of June (my youngest sister's b-day), and I'll be back in Durham on the 4th of August. I am going there bc it's home, obviously, but mainly this time to do research for my masters and also for this very nice grant I received ... hope I'll have time to enjoy myself while over there, take pics and blog from time to time abt what I'm doing. I promise not to blog if I spend all my days at the library, only if I do interesting things. What would you like me to bring you back from Iceland?

time well spent

2005-06-08T11:03:00.000+01:00

gaman gaman

what does it all mean?

2005-06-06T17:12:00.000+01:00

do you think it means anything that the first blog i ended up in today after clicking on "next blog" - which i did today for the first time since i posted the "inner european" blog - was that of a dutch persons, in dutch?

it's someone's birtday today and just as i had resigned myself to the fact that i simply couldn't remember whose it came to me. it's someone i don't really know though i kinda used to, but i can tell you that this particular person got married in pink the other day, and asked that her guests do the same. wear pink, that is :)

evrópubúinn innra með mér

2005-06-02T13:19:00.000+01:00

Your Inner European is Dutch!

Open minded and tolerant.

You're up for just about anything.

Who's Your Inner European?

steve jumps out of his skin

2005-05-25T13:17:00.000+01:00

If Steve would bother blogging he'd have written the following last night:

Today started off quite normal and seemed to be just one of those days - work, eat, read, celebrity island, sleep. Little did I know ... Went to work, as usual. Had to laugh at the people I encounter there, just to stay sane. It's a sad sad situation. After work I started cooking my speciality, SpagBol, which was meant to be ready by the time the mother and "Bob" returned. Whilst cooking I received a phonecall from my Icelandic friend, Steinunn. We chit-chatted for a while and then she asked weird questions abt what I was doing and where I was, and also abt the whereabouts of the two adults above. I told her everything she wanted to know, kinda dazed and not wondering why she wanted to know if I was in the kitchen right THIS minute. Then she asked me to do something for her: take 3 large steps to the right. I told her I couldn't, as I was infront of the cooker and would have ended up inside a cupboard had I followed her instructions. She asked me to step left, which would have made me an invalid at my tender age, having broken through a sink and the window above the sink. Alright, turn around and step right, three big steps, she pleaded, and I did it, bc I'd do almost anything for my Icelandic friend, Steinunn. And for other friends, too, I guess. If they behave. I took a step and counted, 1. Another, 2. The third, 3 ... and what happened next is like straight out of a Stephen King novel. As my foot landed on the floor and my lips moved to form the word "three", slightly crouched down and in clear sight in front of me were Steinunn and Nick, peering through my window at me in such a freaky way that I jumped out of my skin almost quite literally and out of fright threw the phone high into the air, all the while shouting profanities at Steinunn. She heard them despite the fact that I'd hung up on her during my brief near-panic-&-death experience. I am not sure anyone has ever witnessed someone receive the sort of fright I did that afternoon. And I have never jumped as high, out of fear or for any reason, really.

Nick and Steinunn have just bought a good looking old Rover, H-reg, and they had been keeping this big "secret" from me for 3 days almost in order to pay me a surprise visit in Hartlepool. They managed the surprise bit quite well. After the shock had worn off, my tears had dried, and I had left a note explaining the whereabout of the half-finished SpagBol and myself, we cruised around Hartlepool for a while, saw the big houses and the burned down restaurants and the powerplant, and then ate at MarcoPolo, a Mediterranean restaurant, inwhich I saw all my teachers from 6th form, all of whom remember me, some more fondly than others. After witnessing a gang of 10 boys tearing off in their not-as-nice-as-my-friends'-old-Rover car after one of them was chased by a pizza place owner who didn't like the fake 20 pound note they wanted to pay him with, we went to a pub called the White House. It's large and white. They then took me home. How I love my friends Nick and Steinunn and their car Rover:)

aldrei þessu vant

2005-05-25T13:09:00.000+01:00

langar mig ekkert að skrifa! of mikið að gera, eða of gott veður. hvorugt, reyndar, en samt langar mig ekki eða nenni ekki að blogga. finnst samt réttast að láta vita af hverju þögnin stafar. leti:) knús, s:)

my mobile office space, fully connected

2005-05-16T22:49:00.000+01:00

i just discovered less than a minute ago that the internet connection line thingy is long enough to remain plugged in when i sit on my bed with my laptop. should have tried that ages ago really, as i work best in my bed. haha. no really, sitting by the desk is too ... it looks and feels too much like work. not very inspiring. one of the reasons, though, that i've been unplugging the million attachments on my laptop so i can sit and write in bed is so i don't get distracted. the internet, old news by now, but still ever so enticing. i am finally getting into my studies and then i discover the above! so what if deadlines are approaching? now i can blog from my bed:) yei.

nei, auðvitað

2005-05-16T01:12:00.000+01:00

langar mig ekki í nammi!

6 vikur eru nú í að ég fari á glastonbury hátíðina. í glastonbury:) mér hefur og fleirum alltaf þótt betra að hætta einhverju eða byrja eitthvað af einhverju tilefni. hætti því sælgætisáti og elda/borða eintóma hollustu í 6 vikur og byrja skrif á fullu næstu 6 vikurnar, í tilefni af glastonbury. verð vel þreytt andlega og vel hvíld/haldin næringarlega þegar að hátíðinni kemur. sérstaklega mikilvægt í þessu samhengi að vera búin að skrifa nóg af ritgerðinni til að verðskulda smá frí, en mér finnst líka mikilvægt að geta sagt að 6 vikum loknum: fíknina sigraði ég. aftur.

bið því ykkur sem ég veit að hefðuð annars stokkið til og keypt upp lindubufflager hverfissjoppanna ykkar að láta það ógert. þakka samt pent ;)

knús.

mig langar í ...

2005-05-11T03:11:00.000+01:00

Og TrópíTríó, sem mér finnst að eigi að vera TrópaTríó í þolfalli.
Hver og hver og vill og verður? Verður að lofa, má ekki svíkja ... :)

aþena og eyrnalokkarnir

2005-05-10T22:09:00.000+01:00

Mér finnst hún þvílík hetja, að skilja að "beauty is pain", eins og Anja skrifar, aðeins 5 ára:) Eftirfarandi stal ég af síðu Önju sys - og set vonandi bráðum mynd af Aþenu með lokkana hingað innan skamms.

Aþena á afmæli í dag.. Það sem gerðist fyrst í tilefni að þessari rosalega fullorðins hókus pókusi sem 5 ára afmælið hefur í för með sér var að Aþena fór með mömmu og Sibbu ömmu í kríngluna að fá göt í eyrun í Mebu. Aþena valdi sér rosalega fína bleika eyrnalokka og settist róleg í stólinn. Konurnar voru að dunda sér við að merkja á eyrnasneplana og án þess að Aþena litla átti von á neinu slæmu þá gerðist það!! Aþena fattaði að "beuty is pain" Hún grét samt ekkert en hrisstist í stólnum eins og það væri rafmagnsstóll! Svo fylltust augun af tárum, en hún sagði ekki orð, og mamma hélt á henni alla ganga kringlunnar. Daginn eftir var allt gleymt og hún var sem betur fer mjög ánægð með lokkana sína.

Ææ! :)

sundlaugarferð

2005-05-09T17:39:00.000+01:00

Aþena frænka á afmæli í dag - hún er 5 ára! Hér er hún með litlu systur, Ísabellu. Til hamingju, sætust:)

Ég fór í sund á fimmtudaginn með Marios frá Grikklandi, voða fínn Palatine gaur. Hann fer annan hvern dag og hefur bætt sig heilmikið í sundi, kunni varla að synda í laug í fyrstu, segir hann. Vanur að synda í sjó, sem er mun auðveldara! Hmm. Þessir Grikkir, ha.

Ég fór með honum semsagt og hann sagði mér frá öllu í smáatriðum áður en við komum að lauginni sem er í miðbæ Durham. Innanhússlaug, pínulítil, kannski ögn stærri en gamla Kópavogslaugin. Byggingin er voða falleg, skemmtilega máluð að innan, súlur og útskorið eitthvað dót, mjög hátt til lofts, stórir gluggar og sæti uppi á efri hæð á á tveimur veggjum til að hægt sé að horfa á mót, kannski? Það eru engar afmarkaðar brautir í lauginni, nema ein stundum þar sem litlar stelpur voru í sundkennslu og síðan var sama reipið notað til að króa af ófrískar konur í vatnsleikfimi. Gamlar konur voru þarna í meirihluta og syntu ýmist lengd laugarinnar nú eða breidd, bara svona eftir því hvað þeim datt í hug. Gerir sund frekar erfitt fyrir þá sem kunna að synda, en þar sem flestir synda eins og endur með höfuð upp úr og hræðilega fett bök kemur þetta sosum ekki að sök. Allir sjá hvar allir eru.

Ég skar mig pínulítið úr því ég er bara með bikíní með mér og það er ekki vinsæll sundlaugarfatnaður hér:) Það kostar 2 pund og 30 p inn, ekki gefins það!, fólk skiptir um föt í litlum klefum og svo eru sameiginlegar sturtur þannig að enginn þorir að striplast. Ég held reyndar að það sé bannað að striplast. Við Marios og fleira gott fólk fórum því í sturtu saman og svo skelltum við okkur í laugina, sem var nokkuð volg og fín. Ég synti 7 ferðir meðan hann synti 40:) Ég varð mjög fljótt örmagna en þegar ég heyrði eina gamla segja að hún hefði synt meira en ég varð ég að gera aðeins betur. Marios hvatti mig mjög til dáða og ætlaði að kenna mér skriðsund en þar sem laugin var full af þessum eldri áttavilltu konum var ekki hægt að halda uppi kennslustund. Ég hefði átt að synda með litlu stelpunum. Læri etv næst þegar ég mæti. Ég þarf að kaupa mér sundgleraugu og eyrnatappa - hér er held ég að notaður meiri klór en heima, og vatnið einhvernveginn blautara í eyrnagöngum:) Ashkat frá Kazakstan mætti líka á svæðið, hann er líka Palatine búi og hefur verið að æfa sundtökin í vetur. Báðir voru furðulega áhugasamir um að ég fylltist trú á sjálfa mig og því að ég gæti lært að synda. Sá þarna auglýst fyrir hönd Durham County Leisure Centres, sem eru nokkuð mörg í bænum, Les Mills líkamsræktartíma / prógrömm eins og Bað/Þrek/Sporthúsin bjóða upp á. Mun kíkja á eitt centranna í vikunni, góðir tímar. Good times, haha.

Í morgun hitti ég Rodney vin minn, supervisor. Hann er ekki ánægður með mig því mér gengur illa að koma á blað/blöð því sem ég er að lesa. En eftir smá pirring (þeas nokkrar mínútur með mér:) ) fer hann alltaf að tala um Sádí og Kúvæt og ástand mála þar, hlær dátt og pírir augun, nýtur sín í botn og gleymir hvað hann er óánægður með mig.

Fór á pósthúsið áðan. Sendi þar pakka og konan sem afgreiddi mig þekkir mig í sjón. Býður mér alltaf að kaupa phonecard og var voða skilningsrík og samúðarfull þegar ég sagði henni að kortið hefði rukkað mig um meira en heimasíðan segði til um. Fór á markaðinn til að kaupa ávexti og konan þar þekkir mig. Hiya, how('r) you, you alright? Fór svo í Marks&Sparks, og hitti þar Aziz. Ég var með Nick, við spjölluðum öll og keyptum 2 poka af tilbúnu salati between us og fengum afslátt, græddum öll. Gengum heim og sáum Reza og vinkonu í highstreetinu. Sá og kinkaði kolli til ungs manns frá Máritíus. Þorpsbragur man alive! Ég er örugglega að gleyma einhverjum. Durham er Blönduós Englands. Stór á rennur í gengum bæði þorpin. Nei, kannski er Durham eins og Hvolsvöllur. Já, Hvolsvöllur. Hann er fallegri en Blö, en þar er engin á! Eða hvað? Þar voru líka munkar ... nei það var Hella! Já, og á Hellu er á!! Ok, Hella. Durham = Hella. Kíkið endilega við:)

með fulla vasa af grjóti - stones in his pockets

2005-05-08T12:56:00.000+01:00

Í gær gerðist ýmislegt sem í frásögur er færandi.

Fyrsta skal nefna ákaflega ánægjulega líkamsræktarför okkar Nicks. Ég er nýbúin að kaupa kort í Maiden Castle líkamsræktina fyrir nemendur, 50 pund fyrir 6 mánuði. Í gær var tekin mynd af mér upp við vegg með skemmtilega fitugt hár og efins bros, og síðan tilkynnt að kortið mitt yrði tilbúið eftir tvær vikur. Fínt mál, hef verið að mæta kortlaus, þeas án þess að hafa borgað, on and off í nokkrar vikur þannig að mér sosum sama um þetta kort. Líður samt betur að hafa borgað, reyni að vera heiðarleg, þegar þannig ber við:) Þegar ég borgaði um daginn var enginn við sem gat sýnt mér tækjasalinn en það er algert must til að fólk geti orðið fullgildir meðlimir, sagði maðurinn sem tók fús við peningum þrátt fyrir að geta ekki veitt mér þennan guided tour. Í gær bað ég sjálf um að mér yrði sýnt það sem átti að sýna mér - sem reyndist vera tveir neyðarútgangar ef skyldi kvikna í, rekki til að setja kortið mitt sem ég er ekki búin að fá og annarra í svo hægt sé að telja þau og síðan bera saman við fólk ef kvikna skyldi í, og svo sagði stúlkan mér að mæta með eigið vatn því enginn krani væri á svæðinu. Hún minntist ekkert á hvort vatnið væri til eigin nota/drykkju, etv á ég að geta slökkt eld með því? Og hvernig á slökkvilið að geta slökkt eld ef ekkert vatn er á svæðinu? Ég held að þau sé með brunahættu og vatn á heilanum. Skiljanlega. Hún sýndi mér hvernig átti að nota eitt ókunnugt-mér tæki en annars hafði ég jú séð þau öll áður - Elva, ha, við tvær og Þrekhúsið;) Alls voru þetta ca 2 mín sem hún varði með mér, en við lá um daginn að maðurinn sem tók við peningunum færi að gráta þar sem enginn var við til að sýna mér og verja með mér þessum 2 mín, því hann kvað þetta svo mikilvæga rútínu að lífið lægi við. Í dag er mér skemmtilega illt á góðum stað á handleggjum eftir nýja tækið. Gaman að því. Í ræktinni voru ekki margir en einn maður var þar með tvo syni - eða unga bræður - sína sem báðir voru með (marg)lita(ð) hár og gel svo hárið stóð út í allar áttir en samt skipulega. Sláandi líkir eins og eineggja tvíburar en samt misstórir - etv eins og Stubbur og tvíburabróðir hans, annar borðar graut en hinn ekki. Báðir minntu mig á Andra Rafn frænda minn, en samt ekki eins sætir:) Þeir dáðust að tilburður mínum á hjólinu (?) og voru hrifnir af því hvað ég skemmti mér yfir teiknimyndahringitónum í sjónvarpinu. Við bonduðum smá.

Við ákváðum að fara til Newcastle í bíó um kvöldið, til að breyta aðeins til. Nick er aðeins of samviskusamur nemandi en ákvað að taka sér smá frí þennan daginn aldrei þessu vant - uh og ég líka, en ég get samt ekki annað en viðurkennt að daglega rútínan mín er mun minna fókuseruð á nám heldur en Nicks. Nú, þar sem ég er farin að elda svo ansi góðan mat en vantaði nokkur einkennileg krydd og sósur vissi ég að til þess að láta það ekki pirra mig lengur þyrfti ég að fara í Tesco til að kaupa þessar vörur sem ég hafði ekki fundið í miðbæ Durham hingað til. Tesco er í Durham en ég hef alltaf fengið far þangað og hefði í gær þurft að taka strætó. Lét það stressa mig doldið því ég kann ekki á strætó hér. Ekki heldur þeir sem keyra þá - einu sinni tók ég strætó fyrir utan Palatine sem fór með mig upp að lestarstöð, afar hentugt þar sem ég var að fara þangað. Stuttu seinna tók ég annan strætó á sama stað og spurði bílstjórann hvort hann færi á lestarstöðina, en hann hélt nú ekki og bætti við enginn strætó færi þangað úr þessari átt enda væri hægur leikur fyrir mig að ganga úr miðbænum þar sem endastöðin er, rétt að spássera yfir eina brú og upp eina fáránlega bratta brekku. Ussussuss, mér finnst að þeir sem keyra strætó eigi að læra á allar leiðir, finnst ykkur það ekki?

Ég rölti í bæinn eftir að hafa lesið eina tölvupóstinn sem mér barst allan daginn - takk Tinna:) - tilbúin að vesenast með strætó í Tesco. Kíkti fyrst aðeins inn í Indoor Market-inn og viti menn - fann þar omgaaendes og uforvarendes "ground cumin" sem ég hafði gert dauðaleit að í öllum öðrum verslunum Durhams! Ég hef, minnir mig, áður lýst þessum markaði, hann er eins og Kolaportið nema hér inni er líft og nokkuð sætt. Í annarri verslun sem ég hafði aldrei séð áður og veit enn ekki afhverju ég fór inn í fann ég Tamari sósu sem Dr Gillian notar mikið, vara sem hvergi annars staðar er til en í Tesco langt í burtu og svo þarna - ekki svo langt í burtu. Lukkunnar pamfíll. Keypti grænmeti af grumpy konu sem ég felldi næstum (óvart) og sem veit samt að ég er besti viðskiptavinur hennar, skrapp svo í Morrisons þar sem ég fann black-eye peas/beans sem ég hafði mikið leitað að og hitti Luciane sem var með nýlitað svart hár, leit voða vel út enda hennar litur í raun og var að versla, og við splæstum saman í taxa heim. Afhverju? Jú, af því að úti var haglélsstormur og ekki hægt að ganga heim með marga poka. Við vorum svo heppnar að lenda á leigubílsstjóra með húmor og þolanlegan tónlistarsmekkk og við ræddum um tónlistina hans alla leið heim, og hann sagði okkur að konan hans væri línudansari. Indælis maður.

Ég kom heim, og reyndi að finna fólk til fara til Newcastle með okkur. Nick reyndi líka en hér eru allir uppteknir, félagsskítar, félagsfælnir, eitthvað, því sárasjaldan nennir fólk að gera eitthvað impromptu. Samt ágætis fólk, heh. Og ég meina það (kannski eiga þau íslenska vini sem þýða þessa mikilvægu bloggsíðu fyrir þau). Skiptir ekki, við Nick lögðum að stað í leiðangur, en ákváðum þegar við nálguðumst miðbæ Durham að þar sem við myndum etv missa af lestinni því við höfðum lagt aðeins of seint af stað (og hugsum alltaf með kvíða til brekkunnar fáránlega bröttu sem tekur svo langa tíma að klifra upp - Cardiac Hill heitir hún) að best væri að fara bara á eitthvað sem væri verið að sýna í Gala Theatre í miðbæ Durham. Gengum rakleitt þangað eins og það hefði verið planið, völdum okkur mynd (ekki erfitt þar sem bara ein er sýnd í einu í eina sal bíósins), sáum auglýsingar um "Stones in His Pockets", skiptum aftur um skoðun með leifturhraða og keyptum miða á þá sýningu í staðinn. Ég sá leikritið á Íslandi, fór með mömmu og Völlu vinkonu hennar sem Hilmir Snær og Stefán Karl beindu orðum sínum að á meðan þeir voru in character því hún hlær hátt og skemmtilega að þeir gátu ekki annað en tekið eftir henni:)Frábær sýning heima, og frábær hér. Annaðhvort eru leiðbeiningar með leikritinu svona líka ofur-nákvæmar að sýningar hvar sem er í heiminum geta ekki annað en verið nákvæmlega eins, nú, ellegar sáu Hilmir og Stefán þessa tvo performera og hermdu eftir þeim, því ég gat ekki betur séð og munað en að allar hreyfingar og mas raddir persóna væru því sem næst eins í báðum löndum. Við fengum miða í sæti í fremstu röð, sem var fínt því þá gátum við séð andlit og allar fínhreyfingar, eða þannig, þið skiljið, en það skiptir miklu máli í þessari sýningu. Þessir tveir leikarar sem ég veit ekki hvað heita hafa verið að ferðast um með þessa sýningu í mörg ár, og sýndu líka við mikla hrifningu áhorfenda og gagnrýnenda á West End.

Áður en við fórum á sýninguna fórum við á veitingastað/kaffihús/pöbb sem heitir The Jug og er nálægt leikhúsinu/bíóinu. Við, og flestir nemendur, fara sjaldan í þennan bæjarhluta, þarna eru samt þónokkrir þokkalegir veitingastaðir, ein kirkja, billjarðstofa, en einhvernveginn hafa allir ákveðið að allt þetta sé úr leið, þó sú sé ekki raunin. Mig langar að prufa hina staðina - ég fékk mér skrýtna samloku á þessum stað sem segir sérhæfa sig í mat úr bandaríska suðrinu - þorsk-samloku með sætum kartöflum, frönskum og salati:) Mér finnst ekki við hæfi að borða brauð með þorski, hvað finnst ykkur? Enda sleppti ég því.

Enduðum kvöldið á því að horfa á lokaþátt The Apprentice, bresku þáttaröðina, þar sem maður að nafni Sir Alan Sugar, stofnandi Amstrad-veldisins og ríkur maður nokkuð, lét í gegnum mörg erfið og skrítin verkefni reyna á hæfileika 14 manna og kvenna og valdi að lokum einn sem hann réði sem lærling sinn. Sá heppni, sem átti þetta vel skilið en ekki lesa ef verið er að sýna þáttinn heima og þið hafið áhuga, heitir Tim, 27 ára gaur sem elskar mömmu sína voða mikið og vill allt fyrir hana gera því hún vann á þremur stöðum til að sjá ein fyrir þremur börnum sínum í mörg herrans ár og Tim vill að hún fái nú að hvíla sig og njóta sín. Aaaaa góður strákur Tim.

Nú, annað var það ekki! Líkamsrækt, stefnubreytingar, undarlegur matur, rigning, sól og haglél í gær - hvað skyldi gerast í dag?

dagbók matargats

2005-05-06T01:34:00.000+01:00

Ég elska mat. Ég er orðin ansi flínk að elda (flink?). Ég er ekki dugleg að búa til eigin uppskriftir en elda þrusugóðan mat uppúr ýmsum bókum. Fylgi uppskrift betur en margur.

Nick keypti nýlega bók sem ég þori ekki að nefna af skömm. Æ allt í lagi en ekki hlægja - hann keypti bókina hennar Dr Gillian, You Are What You Eat. Ég er grænn tópas og sterkur brjóstsykur þessa stundina. Við erum og höfum verið síðan í febrúar að taka okkur í gegn hvað matarræði varðar. Eldum hollan mat, mikið af grænmeti. Og mér finnst það gaman:)

Mig langar að skrá þetta ferðalag okkar, tíhí, og líka uppskriftir. Ýmist á ensku eða íslensku, eins og hér í Doðrantinum. Þið skiljið. Ákvað að hafa þetta í blogg-formi til að hafa í handhægu formi upplýsingar sem ég er að reyna að halda utan um.

Fyrsta uppskrift er að yndislegum rétti sem ég eldaði um daginn upp úr bók konunnar ofannefndu. Heitir Steamed Apple Chicken. Svona bar ég mig að: Allur matur.

fyrir þá sem þola/ir illa myndir af mér

2005-05-03T14:50:00.000+01:00

Jæja, hef sosum ekkert spes að segja, nema hvað undanfarna daga hefur sumarið pínulítið látið sjá sig, þó í dag rigni, og allir Durham-búar, eða allflestir amk, hafa setið á hverjum einasta græna bletti sem fyrirfinnst dántán. Ég viðurkenni með trega að hiti fer illa í mig nú orðið og mér finnst nú þegar orðið of heitt. Samt langar mig að vera hér í sumar, þó ég þurfi að vísu að fara/koma heim eitthvað til að taka viðtöl vegna ritgerðinnar. Hvaða hitabylgjumánuð á ég að velja?

Já, svo vörðum við Steve heilum degi næstum (sl laugardegi) í Newcastle við að gera mest lítið. Borðuðum á veitingastað sem heitir "The Slug and Lettuce", þar fengust gefins ýmis kort, ma eitt af Páfanum heitnum að stíga til himins í strigaskóm og með vængi. Sláandi líkt honum, þó í teiknimyndaformi sé. Gengum um Newcastle sem er ekki leiðinleg borg þó ekki sé hún samt ofurspennandi neitt, tékkuðum á nokkrum pöbbum, og fórum svo impromptu á óhemju lélega uppsetningu á Jesus Christ Superstar, sem við höfðum barasta gaman af, úr því klukkan var orðin frekar margt og gaman að vera til þegar kátínan tekur völdin og Steve er líka svo skemmtilegur:) Við sátum eins langt frá sviðinu og hægt var, birds' eye view sæti var okkur sagt, og þegar Júdas var búinn að syngja intróið sitt og allir snéru sér frá áhorfendum til að dáðst að þeim sem lék Jesú sáum við ekki nema tærnar hans í sandölum:) Tók okkur smá tíma að ná okkur, þetta var frekar fyndið, og þar sem miðarnir voru mjög ódýrir fannst okkur ekkert að því að hætta að horfa í hléi, enda hægt að sjá sýninguna í tv á neðri hæð á leikhúsbar:) Barþjónunum fannst hún reyndar líka léleg þannig að enginn horfði.

Steve on the phone down by Chase's.

Svo fórum við aftur til Durham upp úr 10 um kvöldið því síðasta lestin frá Newcastle til Durham á að leggja af stað kl. 21.50 en er alltaf sein því hún bíður þangað til hún er troðfull og ef hún troðfyllist aðeins um of er beðið eftir fleiri vögnum. Flestum finnst nokkuð lélegt að geta ekki farið til Newcastle til að skemmta sér um helgar, því bara á föstudagskvöldum er hægt að ná í seinni lest - en þá er heldur engin lest frá klukkan 10 til 2:) Eitt sinn var víst hættulegt að ferðast með lestum svona seint og því var hætt að bjóða upp á lestarferðir eftir miðnætti. Fólk lætur stundum svo illa. Lá við að ég lenti í slagsmálum því þröngsýnt fólk fyrir framan okkur Steve fannst það þurfa að tala illa við mig um goth-strák með fjólublátt hár - ég hafði spurt hvenær lestin kæmi til Durham og þau sögðu mér það en bættu við: ef maðurinn með ljáinn kemur með í þessari lest vitum við samt ekki hvort við komust á leiðarenda, haha. Ég var ekki viss um hvern þau voru að tala, hváði og þau spurðu voða hissa hvort ég hefði ekki tekið eftir garnum með hvíta meikið og hárið. Ég hafði tekið eftir honum en sagði bara: aha, eigið þið við unga manninn með óhefðbundna hárlitinn?, og gaf aðeins um of til kynna hve kjánalegt tal þeirra var. Steve sagði að ég væri of hrokafull og kaldhæðinn og þetta fólk vill bara slást:) Æ þetta hljómar fáránlega, en þau urðu fúl og reið og Steve bað mig að passa hvað ég segði! Komumst safe and sound til Durham, fórum heim til Nicks þar sem ég bjó um Steve eins og góðri húsmóður og gestgjafa sæmir, þó svo hvorugur titill eigi við mig, sérstaklega þar sem Steve gisti í bóli gestgjafans Nick að þessu sinni, þar sem Nick var í Liverpool þessa helgi, upptekinn við að niðurlægja æskuvin sinn í svokallaðri "stag do". Þessi vinur mun innan skamms kvænast all sérstakri konu - krossi nú allar velviljaðar sálir fingur & tær fyrir hönd pars sem enginn þorir að veðja á. Við Steve fórum aðeins út eftir húsmóðurverkin, en annars fer Durham minnkandi með hverjum deginum, alltaf sama fólkið og sömu litlu skemmtistaðirnir/pöbbarnir, og ekki leið á löngu þar til okkur var farið að leiðast ... nei nú lýg ég, okkur Steve leiðist sjaldan, enda bæði skemmtileg með eindæmum.

Palatine House tók á móti mér með hitasvækju og gamalkunnri viðkunnanlegri fýlu. Frábær dagur alveg og fínt kvöld.

Bæjó.

if pictures speak volumes ...

2005-04-28T20:01:00.000+01:00

... how to interpret this one? :)

on music, entertainment and other positive issues

2005-04-27T18:11:00.000+01:00

Went to sunny Hartlepool on Saturday with Nick to see Steve. He showed us a good time, and was a gracious host, but of course. Went to the most fabulous Faithless concert on Sunday with Nick and Steve and others. We were entertained and in awe for hours. Ah-mazing.

Both days were geat fun, more than that, an experience, and I will write about them later.

Just wanted to put a positive blog entry on top:)

Blessbless.

on crime & other depressing issues

2005-04-26T01:30:00.000+01:00

I can't sleep for thinking abt crime. I don't read the newspapers much over here but whenever I do there's always news about someone being attacked or killed. A young girl, 16 yrs old, in Hartlepool the other day, killed by her "junky mother's junky boyfriend", or so the paper said. A young woman in the safest little village in England, stabbed in the throat while walking down some street, not in some obscure park, pushing her little son in his stroller. She was left paralysed, though hopefully she'll recover as she is gaining some feeling in her fingers. A man in Sunderland just yesterday as he was trying to break up a fight between some youth in the street infront of his house. "Good Samaritan Killed", the headlines read. He was pushed and fell awkwardly which proved fatal, so at least he wasn't beaten to death. But this is why people don't break up fights, right. Afraid of becoming the victim, understandably. I've only witnessed one "proper" attack, back in March on that London bus when a young boy beat up another, and I still have nightmares about it, inwhich I am trying to help (which I didn't do last time) but end up running away from the attacker. The attackers don't know what they are doing obviously if they are completey wasted so they aren't too concerned, but if they are aware of their actions they also know that people are too frightened to help so they will most likely get away with it.

Drug related crimes are on the rise in Iceland. People who owe money to drug-dealers are being abducted and beat up or shot at, driven out of town and made to strip, threatened with their lives. Unheard of only a few years ago, and according to one lawyer on the news tonight these agressors aren't even put in police custody and questioned even if the victims, despite being afraid of retaliation, report the crimes. The police is powerless and scared when it comes to dealing with these men. The student body of a college in the northern part of Iceland has formed an association of sorts dedicated to fighting crime or rather opening up the discussion about crime and measures to prevent it. They were shocked into action as the first drug-use abduction & beating in the north took place last week. They want the government and communities to act, to do more - some! - preventative work. Witness protection even, as many are afraid of speaking out out of fear of being beaten or even killed. Not sure how witness protection would work in a tiny place like Iceland, as relocation is hardly an option. Too easy to find people, everybody knows someone who knows someone whom you know in a country where only two decent sized phone directories cover the whole country and online access to people's personal info is easy.

Last week, also on the Icelandic news, a group of friends beat up two men in a night club queue. They knocked the one out bc he'd asked them not to push their way to the front of the queue, and the second one got a beating bc he tried to help and stop the fight after the group had thrown the first one on a wall and kicked him unconscious. The fact that this was a group attack for no reason, and that while some kicked and threw punches others kept the surrounding crowd away so as to hinder any help shows such cowardly and dare I say savage? behaviour, I cannot understand how people get to that point. They then posted their achievements on their common blogsite which was flooded by visitors leaving comments upon comments showing their disgust at this act of violence. Surprisingly maybe, many a girl commented in favour of the boys, taking upon themselves to act as character witnesses, and saying that they were innocent until proven guilty. Not sure posting an entry about the beating is a good idea if you don't wanna be charged with it. They removed it and claimed it was never there, yet it seems enough people saw it to maybe make a case. Not sure how that will go. The offenders then commented about these allegations, defending themselves, which I find interesting in light of the fact that they also claim not to have done anything. I'd never entertain a group of strangers with my claims of being innocent if I were in fact innocent and their allegations were false. They wrote about not having anything to do with the attack and then about how the group of friends had gotten together for 10 or so years in someone's garage to fight and learn/practice the art of beating one another up. They view that as constructive, character and confidence building. Sure, but why beat up strangers and boast about it? I don't care at the moment how judgmental it sounds, that sort of behaviour can only be expected from sociopaths. Some of the friends removed their names from the website to no longer be associated with the group of writers, which seems to be relatively known in the night life scene and as a group in general somehow.

Granted, I've read somewhere that most crimes are actually comitted by someone who knows the victim. So we should be mostly afraid of the people we know, friends and family? Comforting thought. Who can you trust? Still, it's a more comforting thought than seeing every random stranger as a potential threat. I am a coward, I guess. Even just walking in Durham's little down town area, I am somewhat frightened when I see, like today, 4 loud boys walking and jumping on each other, then hitting and kicking and screaming. All in good fun, but what if it turns out that they're insane or drunk or high and bring out knives and attack ... me? No one would help! Paranoid, sure. After reading abt random attacks I can't help it. Maybe writing this will help me calm down a bit.

Hmm, negative entry? Rather. I am so tired of the ability of small violently minded groups of people to affect the larger peaceloving groups. I deal with this issue, as it were, alot when it comes to religion and discussing my thesis, Muslims and issues of the Middle East. Misconceptions and hostilities btw countries and peoples arise from the very public crimes comitted by an insane few (relatively few) who hold the rest of us hostage, well me anyway, in our fear. The same happens here - I am afraid of young white men in tracksuits, those are the ones I see here the most, acting potentionally violently. North Road is a street in Durham which is the most dangerous, especially for students, and the police wishes they simply wouldn't go there. There are night clubs there so it's always busy at weekends, with students and locals. The police patrol it and watch it carefully, and the street lights are practically floodlights. Loads of taxis wait at the taxi ranks and restaurants are open so there are people everywhere, and yet fights break out all the time, pretty severe ones. Again, no one is keen on helping the victims. I read that though people think that paths by the river and other such isolated places are dangerous, crime in Durham has actually gone down by some remarkable figures, but where the numbers remain the same is on the floodlit police guarded North Street. Of course it's never smart for women, and even men, to walk alone on a dark path, as the police interview I read and quote stated, but it also mentioned that some places are dangerous simply bc if you happen to slip, fall & break your leg no one would hear you shout for help! So if you do fall, don't crawl to North Street for a taxi, but wait until morning for help from the early birds walking their dogs.

heilsa

2005-04-25T12:32:00.000+01:00

Mamma sendi mér líka handbók frá heilsuhúsinu að nafni Vítamín & önnur bætiefni. Hún skrifaði mér líka bréf með lista yfir þau bætiefni sem henni finnst líklegt að mig vanti og/eða ætti alltaf að gæta að séu í líkamanum mínum.

Einn besti vinur minn sagði að þegar hann varð 15 ára hafi faðir hann sagt (umorðað hér): Nú ertu orðinn þetta gamall, ég hef alið þig vel hingað til og ætla héðan í frá ekki að segja þér hvað þú átt og mátt gera, eða átt og mátt ekki gera. Þú veist hvað ég hef kennt þér í frá blautu barnsbeini. Ég treysti þér því. Þú ræður þér sjálfur og þú velur nú að lifa samkvæmt eigin samvisku. Joseph Smith, fyrsti spámaður kirkju þeirrar er ég tilheyri, sagði (umorðað einnig): We teach them correct principles ... og síðan ræður fólk sér sjálft. Auðvitað. Þetta finnst mér spennandi kenning og aðferð. Eins og faðir þessa vinar míns, hann kenndi börnum sínum vel eftir þeim gildum og siðum osfrv sem hann lifði lífi sínu, og treysti þeim síðan til að lifa "góðu" lífi (hvað er "gott" líf? ... svari hver fyrir sig). Hann vissi að ekkert þýddi að neyða þau til neins því þá gerir fólk hluti af hálfum hug eða á röngum forsendum. Betra að sjá þau gera mistök og læra þannig, eða gera ekki mistök. Þarf ekki alltaf að gera mistök til að læra! Betra að kenna börnum það sem málii skiptir þegar þau eru ung frekar en í panikk við 15 ára aldur að kenna þeim að virða plánetuna, siði annarra, sjálfa sig, sýna kurteisi, sjálfstraust og sjálfsbjargarvitund (?) ... osfrv! Eða hvað? Ég á ekki börn. Finnst þetta bara sniðugt samt.

Þetta krefst þess að fólk viti hver lífsfílósófía þess er. Það er kannski öllu erfiðara fyrir suma.

Nammi eða vítamín? :)

sælgæti

2005-04-25T12:03:00.000+01:00

Mamma sendi mér nammi. Mamma heitir Rafnhildur Björk og eldri systir mín Sigrún Björk. Þetta vitið þið:) Það vita færri að ég átti að heita Gígja en systur mömmu tóku málið í sínar hendur og ákváðu, af augljósum ástæðum, að best væri að gefa mér nafn einu systur ömmu minnar sem var brúneygð, kunni að sauma, söng á tíðni höfrungs, grét gjarna og giftist aldrei. Hér halda margir sem ég þekki að Björk sé eftirnafn mitt, þrátt fyrir að allir viti hver Björk Guðmunds er og allir hafa séð mitt undurfurðulega og langa nafn.

Mamma sendi mér sumsé sælgæti, að minni beiðni. Var komin í salt-þörf og fannst ekkert geta fullnægt henni betur en ... sem reyndist rétt. Tróð í mig í gær og föstudag, gerði hlé laugardag vegna skemmtiferðar til Hartlepool, nokkurskonar Homer Simpson/Springville-bæjar við sjóinn í 20 mín fjarlægð í bíl, 70 mín með strætó:) Fannst í nótt sem ég myndi deyja. Lakkrís er eitur, fer ekki ofan af því. Voða gott eitur og var ég því merkilega sátt við yfirvofandi dauða minn en leið samt ekki beinlínis vel í nótt. Þið getið kannski ímyndað ykkur.

Mamma sendi mér líka , , (sem ég er alveg hætt að vera spennt fyrir enda ekkert saltbragð) og eitt stykki

Á nammi.is er hægt að kaupa þetta alltsaman en doldið dýrt að senda. Mun líka biðja bara um skyr næst og fleiri flatkökur ef ég held því til streitu að búa í útlöndum, held svei mér að ég sé að sigrast á namminu.

Samt finnst mér mamma mín yndisleg fyrir að senda mér yfirhöfuð sælgæti og bregðast skjótt við, jafnvel þó hún sé á móti nammi og því að ég borði það:) Takk, x.

pool pics

2005-04-21T17:06:00.000+01:00

Iceland's largest swimming pool, Laugardalslaug, located in Reykjavík.

Funky snail-shaped jacuzzi, can also be seen above and are very very hot!

The same swimming pool's newest jacuzzi.
Look at all those white people boiling nice and slow.
Delicious. I miss swimming pools!

More pics, plus needful info like, ehm, opening hours:)
(I bet you didn't know that Laugardalslaug has its own Coffieiteria!)

sumardagurinn fyrsti / first day of summer

2005-04-21T14:35:00.000+01:00

Í dag óska ég vinum og vandamönnum til sjávar og sveita gleðilegs sumars. Vona jafnframt að komandi sumar verði álíka ef ekki betra en síðasta:)

Today is the first day of summer in Iceland - so Happy Summer! People back home get the day off work and participate in festivities all over the place, eat ice-cream and try not to wear jackets no matter the weather, which more often than not is rather chilly. Tradition or folklore has it that if the last night of winter is a frosty one and winter and summer "freeze together" as it's called, then the coming summer will be a very good one. Personally I think for Icelanders it's an uncharacteristically positive way of viewing the possibly devestating and practically inevitable night-frost - the island is called Iceland - so close to lambs being born and crops planted or harvested or whatever. Well, because this did indeed happen last night it looks like Icelanders will get lucky once more and the swimming pools, or baths as I believe you call them in Britain, will be filled with sun-worshipers showing off tanned lean bodies outstretched on folding chairs or hiding pasty-white flabby ones in the hot-tubs, ah. We have the best swim-baths, outdoors and warm, and the sun makes people so very very happy, you know, all that vitamin D is made visible on people's countenances and in their behaviour. Quite remarkable:) Last summer was the warmest in recorded history in Iceland, maybe this one will be even better? I was actually in Spain enjoying their brand of warmth with my elder sister and her children on the first beach/sun trip of our lives, during two weeks of the Best Summer in Recorded History. Interesting how that happened. I remember sending friends texts: It's 35 degrees and no breeze!! And receiving their replies: 29 over here and no breeze. Say what? So weird, that never happens!

This is the only pic I could pinch from the Icelandic news site www.mbl.is. These Scouts are quite obviously enjoying the first day of summer as they march up or down some street as is their tradition this time every year, and one of their proud callings. A pretty sight, no? Doesn't it make you feel that, yes, summer has arrived? :)

samt

2005-04-20T17:48:00.000+01:00

hef verið að lesa á fréttavef mbl.is um nýja páfann og hvað fólk segir um hann. þjóðverjar voða glaðir en desmond tutu ekki eins. sömuleiðis frakkar. hafa áhyggjur af því að þurfa að eiga samskipti við mann sem fílar sig best í rannsóknarréttarstellingum. tutu segir kaþólsku kirkjuna þurfa mann sem skilur fátækt og getur sýnt það í verki, sumsé tekist á við hana, afnumið bann á getnaðarvörnum (eða getraðarvörnum eins og stóð á mbl.is um daginn, mér fannst það fyndið), og líka átt viðræður við aðra trúarhópa, en páfinn nýkjörni hefur víst neitað að taka þátt í svoleiðis hingað til. segir aðrar kirkjur og söfnuði óæðri, að það vanti upp á hjá þeim. það finnst flestum ef ekki öllum og þessvegna tilheyra menn einni kirkju frekar en annarri en samt má ræða málin og vera vinir. reyna að skilja aðra og stuðla þannig að betri samskiptum, friði jafnvel og jafnræði. segi svona. kannski mýkist benedikt XVI á páfastóli, eins og tutu komst að orði. tutu segir líka: guð er ekki kristinn. hmm. ég skil sentimentið en hvernig getur kristinn maður sagt að guð sé ekki kristinn - notað þetta tiltekna orð - þegar trú kristinna snýst um jesú krist, hvers nafni kristnir menn marséra undir? ég er samt sammála því að guð er guð allra ekki bara kristinna. guð er guð, það er bara einn. og hananú! :)

blessed

2005-04-20T14:57:00.000+01:00

My grandmother was named Sigrún Benedikta. Many a granddaughter and great-granddaughter in my family has been given the name Sigrún, my perfect sister being one of them, but only one has her full name, that is Sigrún plus the Benedikta part. Benedikta means blessed. I think. Or sacred?

I think the new Pope's name is cool, though personally I'm not sure how I'd feel about being #XVI.

Before he was Pope Benedict XVI, Cardinal Joseph Ratzinger was called God's Rotweiler and the Enforcer. He is definately not the liberals' man of choice, but the Cardinals dig him and trust he will continue the conservative work which was basically his anyway during the last Pope's 23 yrs, and therefore he will rule and reign for the next little while. Unless he lives to be a hundred, which well-fed and healthy people sometimes do.

A British tabloid's headline today read: From Hitler Youth to Papa Ratzi! Ok, that may be a little funny, but show the man some respect, eh? After all millions upon millions revere him as their spiritual leader. Who are we to mock them? Or him?

fræði ýmiskonar

2005-04-18T11:14:00.000+01:00

Somebody told me how frightening it was how much topsoil we are losing each year, but I told that story around the campfire and nobody got scared.
- Jack Handey

Consider the daffodil. And while you're doing that, I'll be over here, looking through your stuff.
- Jack Handey

Vissuð þið að erfðaefni manna og daffodilblóma, sem ég man ekki hvað heita á íslensku, er að ótrúlega miklu leyti (man ekki heldur tölur) hið sama?

Humans and daffodils have almost the same dna make-up, the bbc taught me the other day. fascinating.

an outdoor concert or a field of daffodils?

deep thoughts by jack handey

2005-04-18T11:09:00.000+01:00

Once while walking through the mall a guy came up to me and said "Hey, hows it going?". So I grabbed his arm and twisted it up behind his head and said "Now who's asking the questions?"

I scrambled to the top of the precipice where Nick was waiting. "That was fun," I said. "You bet it was," said Nick. "Let's climb higher." "No," I said. "I think we should be heading back now." "We have time," Nick insisted. I said we didn't, and Nick said we did. We argued back and forth like that for about 20 minutes, then finally decided to head back. I didn't say it was an interesting story.

Borrowed from / fengið að láni here/héðan

more better

hurðabankari

2005-04-16T09:49:00.000+01:00

Á norðurdyrum dómkirkjunnar í Durham er eftirfarandi hurðabankarafyrirbæri (heiti á íslensku er ... ?). Gargoyle / skrímslalegt fyrirbæri í stíl miðalda, held ég og heitir Sanctuary Knocker af eftirfarandi ástæðu:

Throughout the Middle Ages, Durham Cathedral was a place of sanctuary. A fugitive from the law wishing to claim protection used the knocker to attract the attention of two watchmen in a chamber over the North Door. He was then admitted to the Monastery and given sanctuary for a maximum of thirty seven days during which time he had to choose between trial and voluntary exile.If he chose the latter, he was escorted to a port - usually the Bishop's port at Hartlepool - wearing a badge in the shape of the cross of St Cuthbert stitched to his shoulder and carrying a rough wooden cross tied together with rope. Once at the port, he was required to embark on the next ship that was due to set sail regardless of its destination.

Eftirlíkingu af Sanctuary Knocker er hægt að kaupa fyrir fáein pund og mig langar í svona, til að eiga eitthvað til minningar um Durham, annað en Durhamviskustykki, kort og jú, kannski mastersgráðu.

Sanctuary Knocker
Óli í efra og Árni - hvað finndist ykkur um að sjá þetta á hurðinni minni? Bara nokkuð sætt, ha? :)

rósaleikur

2005-04-15T18:43:00.000+01:00

Ég fattaði leikinn, loksins, jess. Og til þess að þið fáið líka notið þessarar frústrerandi þrautar sendi ég ykkur hingað, í stað þess að senda ykkur þangað sem ég fann leikinn því, eins og ég hef skrifað áður, finnst mér pínu neyðarlegt hvað ég nota mikið efni þaðan.

Gangi ykkur vel.

Í dag eiga Rakel Mjöll og Vigdís Finnboga afmæli.

ignorance - what to do?

2005-04-14T01:41:00.000+01:00

I am dumb and feeling rather angry about it. I have just spent precious sleeping time proving it to myself, pouncing on my poor laptop as I beg for it to accept my answer, and when it doesn't, to roll the dice. One more time, pls? If I tell you what I am talking abt then I'll feel doubly studid bc I find all this interesting stuff on this guy's website, and it's pretty lame for me to keep posting or advertising his findings on my blog! I am feeling so very angry that I have decided to put an evil link on my blog, irrelevent really to my stupidity, and despite the fact that I quite like animals. Not as much as I used to, but enough to confidently state that I like 'em. But why am I so stupid? No one likes to be told so or for it to be pointed out to them, I think, but there is this game online and I cannot crack ... when it comes to logic I'm just not with it. Not very logical a person. I study other things, intangible but nice and plain, about people and their behaviour. That's what this game claims to do, aswell though. Reveal something abt people's behaviour and how different people see the world differently. Hmmpf. When I told Nick what I was doing for my ma - a survey, as it were, or study of how well a specific group of people of immigrant origin have integrated into Icelandic society, which is hard to measure but there are ways - he thought for a while and then suggested that I come up with a universally accepted mathematical equation which could prove how much or little people have in reality integrated. Made sense to him, hard core logic, numbers and % instead of the vague sort of stuf I'll be writing, like "... in view of their situation they are doing relatively well ... ". But that's where my mind and those of the logical breed diverge.

I'm calming down. Drawing the navel to the spine.

Here's the evil link - which I didn't even stumble across on my own, Nick did, on his own. He doesn't like animals as much as I.

neighbours

2005-04-12T19:20:00.000+01:00

everybody needs (come on, don't be afraid to sing along, i know you know the rest) good neighbours ....

what must my neighbour think? i wonder if he keeps a blog, too. i'd be interested in seeing what he writes abt me. for over a week i've kept the whole corridor up at night due to my insomnia and constant coughing and cleansing of nasal passages (sinusitis, new experience, not recommended). i haven't been playing any music as my ears were basically blocked, the doctor took a peek and told me so. i even had to put text on tv bc my ears only popped every so often. now, i've finally calmed down on the coughing etc, and started playing some music. could we start again please? from jcs. glad, by jennifer lopez. jlo. i know, my taste in music is, i'd say, eclectic but most (of my fans? dare i say fans? i meant readers - most in that context means 5 out of 7) would just say it sucks.

well, as long as i enjoy it. and my neighbour;)

the kite runner

2005-04-12T10:47:00.000+01:00

My friend Flynn's words/feelings on this great book by Khaled Hosseini:

When asked whether I like the Kite Runner, it seems wrong to say, "I
liked the book." That choice of words is not only inaccurate, but minimizes the Kite Runner's monumental impact. I like chocolate, furry animals, rainbows. This book is no Cadbury egg. Nor is it meadows filled with sunshine and flowers. But its effect makes reading it absolutely worthwhile.

I have to say the Kite Runner is a beautifully woven pattern of [various] themes: friendship and betrayal, love and hatred, forgiveness, redemption. Throughout the book I kept in mind the fable Amir described to Hassan of the husband whose tears turned to pearls—the husband who ultimately sacrificed his own wife simply to appease his banal urges of greed. The subtlety of that account was its irony.

Amir's own life experiences unfolded as a pattern of events threaded by irony. Through betrayal he sacrificed Hassan, his own flesh and blood, to assuage his own self-focus, although he had no concept to what extent at the time. Years later Amir was given a chance to atone for the wrongs committed early in his youth. In the critical moment of his man-to-man battle with Assef, bloodied, battered and very near losing his life, Amir felt a rush of peace—liberation from years of oppressive guilt—that moved him to laughter. At last he gets what for years he felt he deserved: cold, harsh punishment. More importantly, he faced the one who quite significantly embodies the heart of the problem. Amir confronted Assef and invited a challenge that led to deadly battle for the boy Sohrab. Virtually unconscious, broken and bruised, but victorious, Amir only then commences his real journey to make amends, with Sohrab in hand.

I love that the Kite Runner offers so much hope, even in the face of unthinkable personal, public and political tragedy and heartbreak. It presents a vivid, living glimpse into the society of Afghanistan through decades of upheaval; it leaves you with a genuine sense of promise for both the lives of its central characters and their homeland. I feel a greater awareness of the plight of those living under unstable and despotic regimes, rendered powerless by the absence of a meaningful voice in their country's affairs. I cannot help but feel a renewed gratitude for the freedom and safety I've been blessed with in my own country. And of course I feel more deeply committed to alleviating suffering wherever I can.

The Kite Runner is profoundly moving. In a word: WOW!

(Dennis R C Flynn)

ninjai music

2005-04-11T17:35:00.000+01:00

I forgot to mention that the Summer of Ninjai, when we waited eagerly for the weekly release of a new micro-episode, and bought Ninjai t-shirts and got stickers and stuff, I went to an asian restaurant. That's what they actually call themselves, Asía, maybe so they can serve more than just Chinese or Japanese or Vietnamese food etc, you get the drift. They serve very good food from all over far-east Asia, alright? Anyway, as I was eating I heard familiar music, rather unusual for me bc if in oriental restaurants they play oriental music I wont have a clue, dunno if I've actually heard it before, as I am very unfamiliar with most tunes from that part of the world. But, viti menn, they were playing the theme from Ninjai:) I have a sneaky suspicion that Ninjai and his people may have borrowed a perhaps popular folk tune from China or Japan, I dunno, to use for their opening sequence. But it's beautiful nonetheless.

At the same restaurant later that year (as if anyone cares, and I never even said what year!), I went there with my older sister Sigrún. The waitress looked at me funny many times and finally asked: 'Scuse me, but do you have a sister? Funny, really, as I was there with my sister, and I pointed at Sigrún, yes, I said, I have a few, there's one. No, she said - and she actually did say no - she knew some girl who looked exactly like me. Or I like her. But my sister doesn't!?!?

the return of ninjai

2005-04-11T15:26:00.000+01:00

While watching a rather disturbing cartoon on the internet, one of those that you dislike but can't stop watching, you know the type, found on someone's site, that someone is very good at finding odd stuff, I remembered one that wasn't unpleasant at all and I used to watch with Sara and Liv Anna ... at work. It's called Ninjai.
The animators produced it in segments, taking into consideration input from viewers, but just when the end was in sight they stopped drawing and we couldn't even watch old chapters!

I found it again, and now with all 12 promised chapters, though they now say that this is not the end, understandably so as nothing has really happened. Except loads of bloodshed. It started as a cute little tale of a boy seeking to find out who he is but I am sad to say it has turned out rather more gorey than I'd have hoped for.

Ninjai is still worth watching, he is still cute as is his bird and both of their voices. This little film, The Hare as Interpreter, by the same people, I think, Atomfilms, is also worth taking a wee tea break for.

i complained, the brits got their(s?) back, it's on again

2005-04-11T09:54:00.000+01:00

received my first official glare of pedestrian disapproval today. i am actually quite relieved as i have up til now dispensed, all too liberally, unpleasantries and negative thoughts in word-form abt the inabilities of the british pedestrians. it seems even i make a few mistakes now and again. now i feel somewhat justified for writing bad stuff. i was in my own little world trying to find a good song on my mp3 (which i still love though i don't write abt it much anymore) and must have been walking too slow for the guy behind me who i could feel was walking a bit too close to me, and whom i recognised afterwards as the british ped rep. then he hurried past me, all the while looking at me, sideways, milk in hand, as if to say: what are you on? you youngsters (heehee) and your gadgets, watch where you're going!

having said/written all that i feel compelled to add that the man in question 1) never got ahead of me very far, 2) only bought milk at sammy's and actually asked the shop assistant who constantly stacks shelves if they even sold milk, a question only a loser would ask, and 3) had a whole big huge area of sidewalk (american for ? don't know the british word) onwhich to maneuvre, but he chose to walk right behind me. so really the glare was unwarranted.

nevertheless, i've received it, as it were, now we are even, and i can continue to complain abt the british, if i wish.

does anyone get the logic here? bc it's clear & simple to me :)

helga best - flatcakes rule

2005-04-10T18:17:00.000+01:00

Ég vil fyrir alla muni forðast það að gera upp á milli vina, en samt ... Allir sem eitthvað vita vissu að hér myndi ég skrifa en samt.

hds best sendi mér survivor spólu palau #2 í gær og með henni voru í pakkanum flatkökur, jess! Ég sporðrenndi áfergjulega hverri á fætur annarri með lánuðu smjöri í massavís við mikla hrifningu stúlknanna í eldhúsinu, held ég bara, sem sjá mig sjaldan þar. ég held að þeim hafi fundist ég soldið kúl að borða svona flatt brennt brauð með fullt af smjöri. þær héldu samt áfram að elda sitt rótargrænmeti eða hvað það nú heitir (Luciane frá Tonga) og ýmislegt þurrkað og visið í svínasúpur (kínverskar stúlkur sem ég kann ekki að nefna).

Takk Helga, knús:)

ps: dreymdi forvitnilegan draum um fjólubláan tröllatópas og grænan risaópal um daginn. ég átti hvorutveggja en hvorugum hafði ég fjárfest í, og þá alls ekki í bretlandi. hvað ætli það tákni?

Here's what my trusted and beloved Helga Dís sent me yesterday, along with the second tape of Survivor Palau, our show which she tapes every week for me. The above delicacy is a type of bread, flat and burnt and called flat cakes. Helga Dís wrote: video tape, bread on the envelope it came in. Funny, squished flat bread / cakes in an envelope. You can eat them with loads of butter, preferably salted, cheese, paté or anything really. Nothing sweet though, like jam or bananas. Unless you're into that kinda stuff, then of course you may. The ones I got were a couple of days past their sell-by date (bc of the time it took them to travel here) but I ate them greedily anyway, with a slight tinge of homesickness maybe. No, not really. Very good stuff indeed. Do they look appetising to you, too?

flúensa

2005-04-06T23:49:00.000+01:00

ennisholubólgutíðindi, þetta helst:

hef komist að því að tissjú sem auglýsir sig svona: with a protective balm containing calendula ... which helps the skin from drying out and the nose getting red er ekkert endilega að ljúga til að selja fleiri tissjúpakka. það kann að kosta meira (enda ekta kleenex) en mýktin meira en vegur upp á móti verðinu. mýktin maður, þvílíkur unaður, miðað við cheapó gerviklínexið sem ég hef verið að kaupa. gæði borga sig.

hef líka uppgötvað night nurse. the complete night-time cold & flu remedy. til er líka day nurse, sem mér finnst að eigi að heita day doctor, bara upp á sándið.

síðast en ekki síst - night nurse og mjúka klínexið eru í matching boxum! sjáið bara:

kleenex boxið mitt

night nurse pakkningin, til hægri

passar vel saman. þetta selst eflaust vel saman. ég er ánægð með þá glaxosmithkline og kleenex.

ái!!!

2005-04-05T19:27:00.000+01:00

Gerði doldið miður gáfulegt rétt í þessu. Skar lauk/hvítlauk heima hjá Nick. Kom svo heim til að freshen up fyrir kvöldverð, eins og maður gerir í þessu landi siða og venja. Fannst rétt að bera krem á aumt, sárt og nánast húðlaust nef mitt. Kvefið, þið skiljið. Fann lyktina af hvítlauknum á fingrum mér í því sem ég bar kremið á. Reginmistök að þvo mér ekki um hendur fyrst. Regin. Þvílíkur sviði. Sit nú og græt og bryð tyggjanlegar c-vítamíntöflur til að jafna mig.

grafkyrr

2005-04-05T07:47:00.000+01:00

Þeir/þær/þau sem lesið hafa blogg mitt um Lundúnarferð mína um páskana furða sig kannski á því hversvegna ég skrifa um hversu grafkyrr ég er á öllum myndum. Ég furða mig sjálf, þar sem þetta er jú ekki vídeó. Sé það núna, við prófarkalestur þar sem hef ekkert getað sofið vegna kvefs og öndunarerfiðleika (Elva, eitthvað fyrir þig!) og ekkert betra haft að gera. Kláraði reyndar í þessari rúmlegu minni The Kite Runner og er að lesa The Bookseller of Kabul. Mæli með þeirri fyrri, sú seinni er aðeins ... eitthvað. Ekki hrífandi. Verð kannski að lesa meira til að hún verði það.

Nú, það sem ég meina með "grafkyrr" tekur bara sá eða sú eftir sem tekur myndina eða stendur rétt hjá. Ég stífna upp og stend kjurr í allar þær sekúndur sem það tekur að taka myndina, yfirleitt með óþægindasvip (er það orð?) og í frekar óþægilegri óeðlilegri uppstillingu. Er því með frekar frosinn svip á myndum, en það sést kannski ekki. Held samt að það sjáist. Það er allt og sumt.

eurovision

2005-04-04T14:52:00.000+01:00

var að horfa/hlusta á eurovisionlag íslendinga. er að vonum svekkt. ætlaði að horfa á keppnina með áköfum aðdáanda hér, breskum (allt ákveðið um jólin!), en veit ekki hvort ég þori núna. hann gæti farið að hlægja að mér.

páskahelgi(?) í london

2005-04-04T11:50:00.000+01:00

Þarsíðustu helgi varði ég í London ásamt Nick vini mínum á æskuslóðum hans og inná, ef svo má segja, æskuvinum hans, sem leyfðu okkur að gista. Hann eða þau eru frá bæ sem heitir Chessington og er í suð-vestur London, í The Royal Borough of Kingston upon Thames. Ég er einföld sál og er rétt farin að skilja að Breiðholt er í raun hluti af Reykjavík og Vatnsendi Kópavogur og því skil ég ekki þessar stóru einingar, ef svo má segja, af borgum og bæjum sem tengjast en eru samt sjálfstæðar. Ekki að það skipti máli, nema ef einhver lesandinn hafi einmitt ferðast á sömu slóðum og finnist gaman að lesa um þær hér.

Fimmtudagur, 24. mars
Nú, við lögðum af stað frá Durham kl. 9 á fimmtudagsmorgni og vorum komin til London um hálf 1, að mig minnir. Þar settum við allan okkar farangur í pössun og hittum svo Marc og Lindu, par sem Nick hefur þekkt frá því hann var 10 ára. Þau voru ekki par þá, enda börn sjálf. Þau eiga núna sérdeilis skemmtilegt barn að nafni Lucy, bráðgáfuð og fyndin, 4 ára. Lærði fljótt að segja nafnið mitt og vitnar oft í Austin Powers, segir Sexy boobies, mas með skoskum hreim, og potar. Merkilegt. Við fórum með Lindu og Marc í The Millenium Wheel og síðan í bátsferð um ze rivö Thames. Parísarhljólsferðin tók um 45 mín og er aldeilis ekki fyrir lofthrædda en ég var hæstánægð með hana, eins og glögglega má sjá. Hér erum við Nick og Big Ben. Big Ben heitir eftir verkstjóranum sem át mikið af kleinuhringjum og var kallaður Big Ben og því var turninn nefndur það líka því báðir uxu jafnt og þétt. Eða svo sagði túrgædinn okkur, sá á bátnum seinna.

Fötlun mín, ein af nokkrum skemmtilegum sem réttlætir samt ekki bílastæðismiða, felst í því að ekki bara er ég ófótógenísk með afbriðgum heldur er ég líka haldin tímaskekkjuhugsun þegar kemur að myndatökuuppstillingum. Stend alveg kjurr eins og hér í den þegar fólk mátti ekki hreyfa sig, held ég, út af flassinu. Þessi mynd er dæmi um það, sem og fleiri sem ég mun setja hér á bloggið. Biðst ég fyrirfram forláts, einnig á því að vera svona sjálfmiðuð og setja myndir af mér á netið in the first place.

Á bátnum var voða skemmtilegur guide sem talaði í gríð og erg en ekki var ég alltaf viss um að hann segði allan sannleikann og nothing but. En það skiptir ekki öllu. Merkilegast fannst mér að mér er eiginlega alltaf kalt þegar Bretum er það ekki. Ég var með pashminu og í peysu og jakka meðan þau hin voru með jakkana opna og fannst ekkert kalt á ánni.

Eftir bátsferðina gengum við bara um, eins og ég hafði beðið um sérstaklega, því í þau fáu skipti sem ég hef komið til London hef ég bara séð Oxford Street, Café Nero og gay bari. Maður verður fljótt leiður á þessari samsetningu, bara af því hún er alltaf eins! Við gengum því bara um eins og ég sagði, sáum Trafalgar Square og gengum svo í gegnum einhverja almenningsgarða sem ég kann ekki að nefna en liggja upp að Buckingham Palace. Nema hvað, sáum við þá ekki nema Mr Tony Blair í öllu sínu veldi koma keyrandi, ég segi ykkur satt. Þar sem við vorum að koma að gatnamótum sem liggja frá Downing Street að götunni við hliðina á garðinum sem liggja að höllu drottningar voru allt í einu komin nokkur mótórhjól með löggum íklæddum gulum stökkum. Þeir blikkuðu ljósum í gríð og erg og allt í einu kom þjótandi fyrir hornið svartur bíll með dökkum rúðum, á feikna hraða man alive, og á eftir honum keyrðu svo mótórhjólin og á undan og eftir (brynvarðir? segi svona) jeppar. Þegar við komum að höllinni, eftir að hafa gengið um garðinn þar sem ég komst að ýmsu, td því að Londonbúar kunna að ganga betur en þeir í Durham og að dýralíf og plöntu er þarna ansi fjölbreytt miðað við að þetta er garður í miðri mengaðri borg, sáum við rauðan dregil á tröppum annars af tveimur inngöngum, og hliðin voru opin, fáninn dreginn að húni, ljós í einhverjum glugga sem þýðir að konan sé heima. Gaman að því. Við héldum göngu okkar áfram eftir að hafa séð verðina ganga soldið um, fórum í Harrods og þar keypti ég Mancala spil sem ég hafði lengi leitað að. Skemmtilegt spil, frá Afríku einu sinni en garanterað ekki þetta eintak. Ég hafði aldrei komið í Harrods og þarf þess aldrei aftur:) Ekkert spes, fyrir utan náttúrulega marmarann og ljósakrónurnar. Hlakkaði mest til að sjá súkkulaðideildina, en varð fyrir vonbrigðum því ég mundi þá að ég er ekkert fyrir fínt súkkulaði, vil bara Nóakropp og Shelllagað konfekt.

Eftir Harrods gengum við doldið um og reyndum að ákveða okkur hvar okkur langaði að borða. Lítill áhugi reyndist fyrir því að skella sér á Stuðmannatónleikana og neyddist ég taka því þó mér hafi vissulega sárnað. Við Nick vorum þó sammála um það eitt að við vildum ekki borða á stað sem bauð upp á mat eins og við getum fengið í Durham. Marc og Linda fara reyndar aldrei til London sjálf, tekur um hálftíma með lest og engin spes ástæða fyrir þau nema þetta skipti því ég var með í för, og þau alveg spennt fyrir því að fara á Hard Rock Café, nema hvað. Þar sem við fengum okkur steikur, því það er svo spes:) Hálftíma bið og fengum við því svona beeper sem víbrerar og lætur mann vita hvenær borðið er tilbúið.

Við fórum heim að matnum loknum, með farangur, mancala og allt, og horfðum á 5 milljón sjónvarpstöðvar sem Marc var að fá sér.

Föstudagur, 25. mars
Á föstudeginum langa var æðislegt veður og fórum við þá til Brighton. Alex og Alan, aðrir vinir Nicks, komu með að hitta systur Nicks sem heitir Elizabeth og býr þarna ásamt syni sínum, Zack. Við gengum um ströndina, the pier, fengum okkur fish and chips, allt þetta týpíska og nú skil ég hvað fólk sér við Brighton. Þetta er auðvitað ótrúlega magnaður bær með þvílíkan karakter. Durham er fallegur og sögulegur en þessi er skemmtilegur með fallegum litríkum húsum og strönd. Ef þarna eru ljót hús osfrv þá sáum við þau ekki, og það er allt í lagi mín vegna, að halda bara að Brighton sé fullkominn bær:) Allt svo fínt og gott. Nýmóðins hippar með fersk tattú allsstaðar. Lucy, Zack og ný vinkona, Pixie, léku sér eins og aldagamlir vinir meðan við hin áttum stundum í vandræðum með að segja eitthvað annað en "Vá, en fallegur dagur". En það var samt gaman.

Um kvöldið þegar við komum heim og Nick hafði eldað einn af sínum voða fínu réttum úr engu fórum við í partý til annarrar vinkonu, Emmu. Ágæt. Allt þetta fólk hefur þekkst síðan þau voru um 10 ára, ca, í gegnum æskulýðsstarf kirkju í nágrenninu. Ekkert þeirra hefur haldið einhverju kirkjustarfi áfram, nema einn maður sem er núna prestur og Alex sem vinnur sem æskulýðsleiðtogi (veit ekkert hvað það heitir), en hún býr með manni sínum Alan í Skotlandi. En öll hafa þau haldið sambandi í öll þessi ár og eru enn náin. Ég hitti bara brot af hópnum en náði að telja amk 8. Mér finnst það nokkuð gott hjá þeim að halda svona hópinn þrátt fyrir brottfluninga og þær breytingar sem fólk gengur óhjákvæmilega í gegnum. Nú, partý hjá Emmu var innflutningspartý nema hún er ekki flutt inn og býr hjá ma&pa og þau borga eiginlega brúsann, þeas húsið en það er önnur saga. Mér finnt húsin hér svona upp til hópa ekki spennandi, örgrönn ef þið vitið hvað ég meina, og með lokaðri stofu og lokuðu eldhúsi sem enginn kemst fyrir í. En svona er það bara.

Laugardagur, 26. mars
Á laugardeginum gerðum við fátt, jú við Nick fórum aðeins inn í London til að sjá, að utan aðallega, St Paul's Cathedral og annað merkilegt en of mikið var af túristum til að við nenntum að bíða í röðum. Hér er ég aftur. Grafkyrr. Jei.

Við fórum líka á Covent Garden og Camden markað sem var auðvitað algert must. Þar keypti ég óþarfa því það þarf maður að gera. Fíla"throw" (vitna í blogg með mynd hér að neðan) og smekk handa barni systur Kristenar. Flott föt sem mig langaði svo í gat ég samt ekki keypt enda á tight budgeti frá okkar ástkæra LÍNi.

Fórum svo á marokkóskan veitingastað þar sem ég ánetjaðist mintutei. Á leiðinni heim (mamma, ekki lesa!) tókum við strætó (afhverju var það aftur? man ekki?). Við ætluðum upp að setjast en þar stóðu nokkrir unglingar, svartir, og einn þeirra hafði yfir höfði sér ræningjahúfu, balaklava. Frekar ógnandi. Hinir brostu og horfðu á mig en virtust ekki ætla að færa sig og því fór ég aftur niður tröppurnar. Allir voru þeir íklæddir svörtum niðurdrepandi fötum (eins og ég:) ). Þar sem við Nick stóðum stóðu líka ungur strákur sem síðar var kallaður af nokkrum stelpum "mixed race boy" (í babyblue joggingalla, voða sætt og voða sætur strákur) og annar hvítur. Þessi í tröppunum kom niður og sá með húfuna elti og stóð milli okkar Nicks. Verð að viðurkenna að þar sem ég sá bara augun sem voru ekki alveg normal og munninn sem var aðeins of opinn fyrir minn smekk var mér ekki rótt. Sá fyrri spurði babyblue brosandi hvort hann þekkti balaklövustrákinn. Babyblue varð greinilega ekki um sel og sagði nei, hann þekkti hann ekki. Þá færði sá með húfuna sig nær og öskraði: huh, huh, huh?, og sá brosandi hélt áfram að spyrja, núna pínu hræddur: þekkirðu hann ekki? Síðan gekk sá með húfuna í skrokk á babyblue. Ég hef greinilega lifað mjög sheltered life því þetta hef ég aldrei séð. Aumingja strákurinn, sagði I'm sorry I'm sorry aftur og aftur meðan hinn barði hann og vinir babyblues stóðu bara hjá, sem og við Nick og allir aðrir, og gerðu ekkert. Babyblue beygði sig yfir handrið þar sem kona og maður sátu en þorðu ekki að hreyfa sig, allir virtust hræddir við húfuklædda gaurinn, skiljanlega, en blóð úr aumingja drengum skvettist á hana alla og hún sagði: Do you mind? eins og það myndi breyta einhverju. Strætóbílstjórinn stoppaði en gerði ekkert. Eftir smá stund ýtti hann á neyðarhnapp til að kalla á lögguna og þá hljópa húfugaurinn út. Hann var í þvílíkum ham en ég held samt að hann hafi ekki lumbrað það illa á babyblue. Hann stóð allavega í lappirnar, var aðallega blóðugur í framan og hræddur. Grét ekkert. En menn gráta jú ekki, er það ekki svo? Strætógaurinn lét hurðina vera opna til að árásarmaðurinn gæti gengið út, fáránlegt hvað svona fólk fær að sleppa. Eftir þetta allt saman gátu "vinir" babyblues bara hugsað um tvennt: hversvegna hafði hann beygt sig yfir aumingja konuna sem núna var öll útötuð í blóði, og "you're not gonna set us up, are you?" Þeir vissu etv ekki hver þessi húfuklæddi var en þeir vissu samt að eitthvað átti að fara að gerast. Þegar babyblue fór úr strætó, eftir að hafa talað við hina strákana og kvatt þá en lítið sagt um hvort hann þekkti húfugaur, flýttu nokkrar stelpur sér niður af efri hæð til að horfa út um gluggann, sjá betur, og sögðu þá: the mixed race kid, he got it, and he's leaving with a white kid. Allt planað. Fegin að búa ekki við þetta, að vera orðin eldri en svo að þurfa að taka þátt í svona gengjadóti. Alex vinnur við æskulýðsstarf einmitt til að krakkar geti valið eitthvað annað en gengjaslagi og þátttöku. Ég var hrædd, neita því ekki. Allir voru hræddir og stóðu sem lengst frá slagsmálunum, þorðu mas ekki að hringja bjöllunni til að fá strætó til að stoppa. Ég stóð við bjöllu og sá um að ýta fyrir marga. Could you please? ... I need to get off.

Sunnudagur, 27. mars (ekki mjög helgur að þessu sinni)
Á páskasunnudeginum leitaði blessað barnið að allt of mörgum eggjum í garðinum. Hún borðaði merkilega lítið af sínum og gaf okkur öllum eitt. Voða sætt:) Annars gerðum við ekkert, ekki svo ég muni.

Við gerðum sem sagt mest lítið þann daginn en fórum svo í keilu, jei!, um kvöldið ásamt enn einum vininum og ástkonu hans í tilefni af ammæli hans og einnig í tilefni af brúðkaupi þeirra í maí en þau eru alltaf að halda upp á það fyrirfram. Ég felldi oftar en allir í mínu liði en tókst samt ekki að vinna. Merkilegt. Kannski allur ávaxtasafinn.

Mánudagur, 28. mars
Á mánudeginum fórum við í bíltúr með Marc og Lindu og Lucy. Gengum um Kingston sem mér fannst fínn bær en þeim fannst skítugur og ljótur því einu sinni voru þau lítil og hann fallegri. Borðuðum á portúgölskum stað sem heitir Nandos, kjúklingar á boðstólum, voða góðir, mmmm. Veðrið var æðislegt og við fórum í garð sem heitir Bushy Park og keyrðum síðar um Richmond og í gegnum Richmond Park. Báðir garðar eru almennings en fullir af dá-og hreindýrum. Það fannst mér líka merkilegt, en að vísu bjó ég rétt hjá þannig garði í DK en þá var ég lítil og vissi ekkert um ekkert. Í þessum garði er tjörn og fuglar og fólk gefur þeim, og dádýrunum sem eru voða hrifin og elta mann, brauð, nema hvað, fuglarnir eru hreinir, ekki eins og í tjörninni heima. Þurfti bara að koma þessu að. Eins og flestir vita á ég bágt með innviði anda og annarra fugla í Rvík. Nú, en hér eru Lucy, dádýr og sætir fuglar.

Þriðjudagur, 29. mars
Á þriðjudeginum fórum við snemma til London og skoðuðum okkur eitthvað um, fórum í China Town og borðuðum þar og hittum Jules í akkúrat 15 mínútur því hann er svo lengi að koma sér framúr og í bæinn og kennir mér svo um að nenna ekki að hitta sig:) Hann gekk með okkur að Leicester Square stöðinni, við fórum með tube að King's Cross og í lest til Durham. Vorum komin um hálf ellefu. Og lífið heldur áfram nú sinn vanagang. Kirkjubjöllur viðstöðulaust, kínversk pókerpartý, eilíf eldamennska í Palatine. Rútínan. Það er bara fínt.

annars

2005-04-02T22:03:00.000+01:00

er víst pottamold seld hér sem og etv annarsstaðar í einingum sem kenndar eru við lítra en ekki kíló. sillybilly.

verslunarfimmtudagur

2005-03-31T18:18:00.000+01:00

Ég hef lítið verslað að óþörfu undanfarið, ef undan er skilið smotteríið sem ég keypti í London um helgina.

Ég kom frá London á þriðjudaginn, seint, og hef lítið gert síðan þá. Mun líklega skrifa síðar um Londonferðina.

Í dag fór ég í bæinn samt og gerði smá innkaup. Keypti í tilefni af góða veðrinu í London sem hlýtur að færast hingað uppeftir bráðum blómapott og pottablómamold sem ég fann í Woolworths í einungis 8 kg poka en ekki 25 kg eins og yfirleitt er boðið upp á. Aðeins auðveldara að halda á 8 kílóum heim upp í móti heldur en 25 kílóum. Keypti blómanæringu og vökvunarkönnu sem þýðir samt ekki að hds geti fengið vökvunarfílinn minn. Hann fær enginn fyrr en ég dey. Keypti líka í Au Natural, cheapo búð sem heldur að hún sé bara frekar fín og kannski svona smá IKEA, teketil/bolla, þið vitið, þar sem ketillinn situr ofan á bollanum og svo hellir maður teinu í bollann og drekkur. Nú er ég orðin háð tei, mintutei úr ekta, segi og skrifa ekta mintulaufum. Kaupi þau á marköðum, voða fínt. Í plastumbúðum samt, ekki eins fínt. Drekk með góðu hunangi sem maður í Marks'n'Sparks seldi mér.

Nú, kom svo heim og umpottaði friðarliljunum en þær eru einar eftir að aumingja skrítna bleika plantan dó Drottni sínum fyrr í vetur. Ekki mér að kenna. Þær dafna vel, takk takk, og eru ánægðar í nýju moldinni. Teygja rætur eins og þær lifandi geta, mmmmmmmmmmmmm ímynda mér að það sé voða gott, eins og þegar maður vaknar í eigin rúmi eftir langa útilegu og getur teygt sig því nú er pláss og mjúkt undirlag. Fátt betra.

Keypti líka litla sæta skó með fuglum á fá pund og ef ég þekki mig rétt mun ég kaupa fleiri alveg eins pör en í öðrum litum (bleika og bláa) því þannig er ég. Ef vara sem mér líst á er til í fjórum litum þá kaupi ég hana í fjórum litum. Samt ekki bíla og íbúðir og annað stórt. Enda íbúð ekki vara per se. Stelpan í búðinni spurði hvaðan ég væri og þegar ég sagði henni það sagðist hún hafa vitað það og ætlað að giska en ekki þorað því hún þekkir Hrefnu nokkra sem býr og vinnur í Newcastle og talar alveg eins og ég. Kwa! Hrefna var nemandi í Durham Uni, ég spurði hvað hún hebbði verið að læra og stelpan kallaði á aðra stelpu: Freyja, what was Kebna (eða eitthvað álíka) studying ... ? Freyja (fyndið!): Icelandic Sign Language. Ha? Hér? Það fannst mér líka fyndið. En hún var að læra eitthvað annað hér. Allt misskilningur.

Og svo fór ég í augabrúnalitun og vöxun. Vax. Litun heitir tint. Voða gaman og ódýrt. Fín stelpa sem gerði þetta, rösk og skrafhrey/ifin og ég fékk 15% nemendaafslátt. Bað mig að segja: I am at the bjútisjöns getting my eybrows tinted, á íslensku. Sæt. Hún vann vinnu sína vel og vandlega. Um daginn fór ég nefnilega líka í samskonar aðgerð en á aðra snyrtistofu og það sást enginn munur og ég svo mikil gufa að ég fór ekki aftur að kvarta því stelpan var svo ung sem gerði þetta og ég vorkenndi henni ...

Nú, þetta er svona það helsta.

Easter Weekend in London

2005-03-31T17:39:00.000+01:00

Until I write about it all, here are, in no particular order, some related
words that spring to mind
sunshine
people enjoying it in kingston & richmond
hot portuguese food
(rein)deer
public parks filled with the public
balaclava
horrifying violence on a bus
london as viewed & experienced from above
london as viewed & experienced from the thames
interesting streets, ie not oxford street
tube trips galore
cool wind in tube tunnels
stiffling heat on tubes
incentive
sea breeze & pier & fish'n'chips & beautiful Elizabethan eyes in brighton
cats and children
chocolate and toast overdose
moroccoan restaurant and delicious(ly) drugged mint-tea
elephant throws
harrods
mancala
chinese food in china town
hard rock café, downstairs bar and chewy steak
15 minutes with an old camp friend
nachos
sky tv
boiler room
comfy bed
generosity
relaxation
great/fun/stimulating/open/kind people/company
no church bells

that's it, for now.

a photo blog: North along the River Wear

2005-03-23T13:27:00.000+01:00

a photo blog: North along the River Wear

skills?

2005-03-22T00:51:00.000+01:00

There are people skills and then there are people skills. I have the first set, the latter I have yet to develop. The first are easier, small talk and the like. The latter is a harder set of skills to learn which is why I haven't yet - or rather, which is why I have resisted bc I don't necessarily want those skills. Harder and yet unecessary. They are all abt coping with intolerable people.

I neither like nor react positively or simply civilly to snobs, arse-kissers, holier/better-than-thou-ers, and the like. I don't have the words at my fingertips to describe the sort of behaviour I am referring to, but if anyone is reading they will likely be my friends who are of the same mind as I and therefore any further explanations are unnecessary.

I realise that when I don't react nicely I am likely to be grouped with the intolerable, but I'd like to emphasise the fact that I react while others act. By that I mean simply this: others irritate me and I don't them. I have to put up with others' words and behaviour and then do something about it - and funnily enough the situation is never reversed.

Now, whether it's because I fear they find me inferior, or bc I think they are superior to me, or maybe bc I actually feel superior to them who are inferior for twirling like dervishes around the different excellencies, scholars and so forth, I am not certain.

But I do know I also don't like taking orders. More than most. I'd like to think I am special.

My options for the future as a member of society and in the job market have been, by this impediment, very limited. Why? Because people like the above are everywhere. They are easier to spot in larger groups, though, and larger groups move and take nourishment in conference centres. (I am currently stuck in the middle of a giant watering hole). Mental note to self: do not choose a profession or job which would require you to attend conferences with inferior or superior humans.

I am currently volunteering at a conference at which I have met the nicest, humble and truly bright and happy people whom I've not mentioned much to friends and family bc it's all positive. I have also met some of the greatest snobs and self-applauding strange adults who act like tantrum-throwing children, and them I mention bc they irritate me no end.

ps: did meet one great professor or rather a dr man from the usa, who knows a guy who was my professor at byu in utah:) how weird is that!!!!! he is an agnostic from nebraska living 10 minutes from down-town raleigh, north carolina, where i actually spent a week once upon a time long long ago. had he been a mormon from utah or idaho the above hadn't been so unique. but he isn't! so it's unique. he also speaks dari, has a cool name and behaves respectfully around other humans.

Durham to Brasside hike

2005-03-20T23:32:00.000+01:00

Went on a little hike on Saturday. Haven't done that in ages. Got all banged up, bruised and torn from the rocks and prickly stuff that grows. Loads of fun. Nick and I walked through or past down-town and followed the river Wear up to the North. Not all the way to the source, silly! but far enough to go where we'd never been before! We saw forest and grass and farm houses and cows and heard a woodpecker and saw an old hospital and the river in its various shapes and forms. People and their dogs. Cliffs and beautiful trees. Railway bridges, very nice architecture. The sun, it was a warm sunny day, and at the end of the day I saw the sun set beautifully. We napped on the banks of the river not far from a farm house and many cows. I saw cool bird footsteps ... footsteps? Clawprints? What are birds' feet called? Feet. Ok, so footsteps next to human footsteps. I always am amused by birds that walk. I find it very funny.

County Durham is gorgeous. I have only seen a small part of it, the nature bit I was walking in yesterday was obviously just a tiny tiny tiny portion of the county. Obviously. We saw an Abbey, Finchley Abbey, which belonged to and was inhabited by a hermit and maybe monks at one point. Not at the same point in time, though, as the hermit would technically not have been a hermit then. Now the area around the Abbey is a trailor park for families, which is rather offensive, I think, given the astounding beauty of the Abbey and surroundings. Peacocks and roosters walked around fenced off, eating some bird food or other, the peacock brushing the naked-looking (in comparison) roosters with its long gorgeous feathers.

We walked from the Abbey up a road to a prison where we caught a bus back to Durham Bus Station. 'Twas nice to see parts of town or neighbouring towns I haven't seen. But of course the hike, 3 hrs so not too long but long enough to enjoy the fresh outdoors, the forest and its sounds and climbing up and down, sliding in the mud as you walk around, taking in the view and smelling the forest - that was the best part of the day. Good company, too. Goes without saying.

But I musn't neglect to mention another highlight. Frogspotting. On the mile long, was it?, road above from Abbey to prison we saw something hopping across the road. We didn't actually see it hopping, crawling funnily it was, and we thought it might be a wounded bird or a mouse. But as we got closer we saw that it was a frog, stretching forth a leg at a time, as if under a tremendous load. Just as we realised what it was a car came zooming down the tranquil country road, narrowly missing the frog. The middle of the car was right above it, thankfully. I think it might have been rather a sad sight to see it squished right in front of our very eyes.

We moved closer and noticed that the frog was indeed carrying a load - another frog. No frogs live in Iceland and I don't think I've seen one in the wild, as it were, since I lived in Denmark as a child, so I am not one to judge what was going on with these frogs. Whether they were consenting adult frogs making love ... well, having sex, no mating. Animals mate. Or mother and baby frog, she carrying the baby, assuming the mother frog takes care of the babies. Don't they have loads of toads, haha, and then swim off and babies take care of themselves? Are toads the same as frogs? No, something to do with the tail. Or the way the hatch. Or something. My suggestion is that one was simply carrying the other, friendly like or perchance as a taxi, kinda. The small one, having very short legs might have taken too long crossing the road, and knowing that the bigger one may have taken on the task of helping the wee one. You judge. The pictures speak volumes, I am sure, to frog behavioural scientists. Just look at those content little frog faces! To me they look content, though I can see how some might think they are scowling. I love their half-closed eyes. We took pics and they posed, then the bigger one started its crawl back across in the direction it had come from with the little one holding very tight (it looks cute, huh, how it has its arms across the big one like that? sort off human like). We shooed them off the road, they never looked back. Here's hoping they are ok.

you what sorry?, take two

2005-03-16T23:27:00.000+01:00

today (sigh of relief) steve blogged.

2005-03-16T10:28:00.000+01:00

get your own blog!

lítill ketill

2005-03-15T21:21:00.000+01:00

íbúð til leigu í 107 / flat for rent in reykjavík

2005-03-15T19:22:00.000+01:00

Jæja, þá er það opinbert orðið að íbúðin mín litla þarfnast leigjenda frá og með 1. júlí nk.

Gæti mögulega skrifað greinargóðar lýsingar á henni en þykir það óviðeigandi hér á opinberu bloggi ... þó ég hafi reyndar kallað þessar upplýsingar opinberar!

Nú, get þó sgrivað að hún er vel staðsett í 107, í 7 mínútna göngufæri frá miðbænum. Ca 4 á hjóli. 7 til baka, upp í móti. Hlægilega stutt í Óla & Árna og skrúðgarð, skammt frá Elvu, slatta frá Tinnu og Helgu Dís. Stutt í sjoppu, Náms, Reykjavíkur Akademíuna, Vesturbæjarlaugina, HÍ, Endurmenntun HÍ og Þína Verslun, ef það breytir einhverju fyrir einhvern:)

My little flat in Reykjavík is in need of caring tenants as of July 1st this summer. Anyone interested? Didn't think so. Just thought I'd accomodate English speakers, too. Accomodate, haha. Besides, you never know - some bored English speaking person with a peculiar interest in island nations might be doing what I have never done and would never do, which is to move from one blog to another using the "Next Blog" option in the top right corner, reading random blogs of people you will never know or meet. If I were to do that I have a feeling I'd always find myself stumbling unwillingly and at random across an amazing amount of Spanish, Portuguese and Tagalog language blogs. That would be weird.

afmæli / birthdays

2005-03-15T12:35:00.000+01:00

Elva Björk: 18. marz, alltaf nokkrum mánuðum á undan mér. Congrats:)
Lilja sys: 20. mars og þrítug í þokkabót! Til ham:)
Kolbjörn frændi: 22. mars, 11 ára. Yes, loxinz. Til hamingju:)

Bara ef þið skylduð ekki fá kortin og svona;) Jibbý!

rowers of durham

2005-03-15T12:28:00.000+01:00

today i am blogging for the mere sake of blogging. also bc nick told me to blog as he'd gone through a lot of trouble, sitting and reading info on acupuncture and crocuses/croci, whilst uploading pictures to fotki for me to steal.

the pic above is a favourite. just imagine living in a place where one can see that every day. if one goes for walks by the river, that is. for all the stuff i've written about durham being boring etc, this scene really does make up for it.

durham is gorgeous. that bridge, those rowers. yummie.

the following should not be read by the british

2005-03-11T12:33:00.002+01:00

I had a dream the other night about the British manner of walking in crowds. That's how much it truly bothers me.

I have expressed before my frustration with the manner in which the, sorry to say, British walk in crowded areas. Not just crowded, just whenever they walk, and I am behind them :) After careful consideration, where I did my best to be fair and understanding, I have concluded the following:
1) The British walk as they do because most of them don't know how to drive, and
2) the ones who do know how to drive had to take the driving exams over and over again before passing, which may account for their inadequateness (I looked it up, it's a word).

I am not even gonna get into the whole issue of the British walking speed of choice. I shall merely sum it up, in one word: slow.

A little harsh, maybe? I don't think so. See, my good half-British friend was down here for the weekend and she feels exactly the same. She may judge the British, she and I agreed, bc she is British herself. She can drive. We talked about it and I realised that it's not only I who, when walking, uses skills learned through driving, skills I learned as a teenager and have honed over the past few years. I am actually an exceptionally good driver. When changing lanes in my car I look over my shoulder (it's cooler to do that first) and in the mirrors for traffic behind me or next to me. I do the same when walking, except obviously I don't have mirrors to look into. But I do check to see if I am walking directly into someone's path, and refrain from doing so if that is the case. Or speed up significantly. And people here DO NOT DO THAT!!!!!

When driving I also make it a point not to stop right in the lane where I am driving whenever I feel like taking a break. It might cause some confusion and possibly accidents. I also make it a point not to stop right where I am walking without looking over my shoulder or turning around to see if there is someone there, or simply moving closer to, say, a shop window, where I know no one is walking. Again, people here DO NOT DO THAT!!!

They simply zig zag all over the place and stop whenever they feel like it. Example .. I really don't know where to begin but I shall choose one at random, a recent one: I was crossing the bridge towards the DSU and Kingsgate Bar, is it? Anyway, a man and woman with an all-terrain stroller (bc Durham is rough terrain) and accompanying child, female, were walking infront of me, a little too far apart for a) a couple, and b) when walking in public where other people might be, and in fact were, walking. Two students came walking towards us. Just as they were two steps away from the couple the lady picks up her daughter, crosses the bridge right in my path and stops. Stops and stands there, I tell you, right in front of me. Calmly taking in the view. Which is beautiful, but that's not the point. I all but bumped into her, but that was only thanks to my excellent reflexes, again because of my superior (I am not joking) driving skills. To get anywhere I had to move to the left and in between the man and woman. That would have worked but remember the students? They had to get past somehow, too, and the lady surely must have seen them coming. She knew of my being there bc I almost bumped into her, not, as I have explained, bc she checked to see if anyone was walking where she, on an impulse, wanted to stand. The students and I, technically also a student, then had to squeeze between the couple which (?) still didn't seem aware of our presence, a couple which (?) shouldn't be allowed out until after dark and then only on weeknights when there is no one around.

To some this won't seem like much to get all worked up about. But it's not just the above which gets to me. When groups here go out for a stroll they don't stay in tight groups but neither do they walk far enough apart that people can get past or go between to get past. This happens on the Bailey all the time and on Church Street where, if I went to class and stuff, I'd have to suffer this injustice every day. I do go through this though when going into town, but as I have seriously cut down the amounts of trip I make there and now have an mp3 player with the soothing sounds of Buddha Bar to calm me down, somehow I manage. Unless the people that cross me, in every sense of the word or whatever, are particularly insensitive and don't think about others. When you experience this time and time again, the untimely stopping and the crossing into peoples' paths with no regard to/of the speed withwhich they are walking, you are bound to get irritated and, as I am now, really really judgmental in re: the simple, rudamentary walking skills of the Brits.

Maybe because I am such a good driver and the British typically aren't I shouldn't be too hard on them. I know there are several millions of them, but still. What other nation has as high a rate of driving test failures as the British? I'd like to know. And in all fairness I do not believe that the exam is tougher than in other countries, except of course the USA. Theirs is a joke. But that's not where I passed mine, the first time around, with the highest mark in both the written and practical parts. Hmhmm.

Liv Önnu dagar

2005-03-09T22:49:00.000+01:00

Liv Anna, blómið fagra, kom í heimsókn og var í tvo daga, frá laugardegi til mánudags. Frábært að fá vinkonu í heimsókn, geta talað um hvað sem er við manneskju sem skilur og talar málið mitt / hug minn og svona. Ok, væmið en satt.

Við vorum bara hér á laugardeginum eftir að hún kom til Durham kl 2, gengum um bæinn sem minnkaði heilmikið við komu stórborgarmanneskjunnar. Á laugardögum er markaður á the Market Square, nema hvar, í miðbænum, og fórum við þangað og svo eitthvað inn í innanhúsmarkaðinn og í Morrisons til að kaupa í matinn. Ég keypti ferskan fisk, þorsk, og eldaði með fullt fullt af spennandi grænmeti - spennandi fyrir mér er ennþá sellerí sem ég var að uppgötva. Ofnsteikt og æðislegt heima hjá Nick. Borðuðum með Nick þessi tvö kvöld þar eldunaraðstaða hér er ekki beisin, og Nick er þar að auki skemmtilegur. Annars eldaði Liv Anna sér brokkolí og kál í morgunmat í eldhúsi með fullt af ókunnugum. Alltaf hugrökk. Við tókum fullt af myndum af heimsókn hennar, hún á sína flottu digital vél af fagmannlegri snilld

og ég á símann minn, heh.

Við fórum líka aðeins út laugardagskvöldið en aftur varð Durham eitthvað lítill og halló því hér hefur maður ekki um neitt að velja - skástu klúbbarnir spila hræðilega tónlist og eini almennilegi dansstaðurinn var kosinn versti skemmtistaður Evrópu. Núnú, fórum aðeins á Jimmy Allen's og svo heim, enda fer Liv Anna snemma að sofa og snemma á fætur. Hún var svo sæt á vindsænginni með hrískexið sitt - vindsængina hefði vart þurft að blása upp því ekki er nú beinlínis þungt í henni Liv Önnu pundið.

Milli þess að borða fisk, grænmeti og hrísgrjón (hollt) þá borðuðum við Minstrels og hrískökur. Gaman að segja frá því.

Á mánudeginum gengum við upp í dómkirkjuturninn, ca 328 þrep og brött klifring þangað upp, en afar skemmtileg, heh. Liv Anna reyndi að prútta um aðgangsprís en konusjálfboðaliðinn var ekki nógu skörp til að fatta það og las aftur og aftur, nánast hissa í hvert sinn, verðskrána. Hún bara sá ekkert um verð fyrir nemendur, þó hún læsi þetta aftur og aftur! Merkilegt. Í dómkirkjunni eru flestir sjálfboðaliðanna aldurhnignir mjög og ganga við staf og eiga bágt með að heyra og fara með fólk þangað sem það vill fara. Doldið erfitt. Daginn áður, sumsé á sunnudegi, er turninn lokaður, en við sáum þó garðinn þar sem Harry Potter var tekinn upp, þar sem nornapriksboltaleikurinn fór fram. Voða flottur, sem og gangarnir með svona semi-gotenskum gluggum og svo bjálkum til að halda loftinu uppi.

Sunnudeginum eyddum við í bænum, á kaffihúsi og rölti um ána. Hér fer fólk ekki mikið á kaffihús. Pöbbar, vínbarir, veitingastaðir eru vinsælir en ekki bara venjuleg kaffihús. Fengum okkur súkkulaðiköku og sítrónuköku sem við skiptum systurlega á milli okkar og drukkum kamillu- og raspberryte. Namm. Við skruppum líka á stað sem heitir Hide og er voða fínn og dýr, og hvorki ég né Nick höfðum farið á áður. Það var alveg fínt, verst að skástu staðirnir í Durham séu svona dýrir en maður lætur sig hafa ýmislegt. Durham hefur því upp á einn eða tvo fína staði að bjóða, fyrir utan alla gömlu pöbbana. Sko Durham!

Á mánudaginn fórum við líka til Newcastle, eftir að hafa gengið upp í turninn, vaknað fyrir allar aldir, kl. hálf 9 til þess arna, og ég fór síðan í tíma sem var mjög gott þar eð súpervæsorinn minn var að kenna og hann kunni vel að meta að ég mætti í tíma í fjórða sinn á árinu. Ekkert af viti er gert í þessum tímum. Á mánudaginn voru 3 PhD nemar með presentations, 2 tala frekar lélega ensku og ein var alltaf að segja "what you call it?" og mundi það svo strax, og sagði "right?", eins og "þú veist" en á vitlausum stöðum. Þar að auki töluðu þau um peninga, bankastarfsemi og annað álíka áhugavert. Islamic banking in ... einhverju landi. Blabla. Við tókum lestina til Newcastle um kl. hálf 3 og vorum þar síðan þangað til lestarnar okkar fóru um kvöldið, mín um kl hálf átta og hennar tuttugu mín í. Við röltum um, Liv Anna keypti flotta bláa pallíettu skó, ég keypti 3 brjóstahaldara voða fína í búðinni sem vinkona mín hún Laura vann í en ekki lengur. Persónuleg þjónusta í þeirri verslun, neita að nota málband heldur skoða á manni brjóstin (á manni, haha) í bh selfölgelig svo kona fari ekki hjá sér og koma síðan með bh í þeirri stærð sem þær telja að sé rétt og hafa þær yfirleitt rétt fyrir sér. Mínir eru að vísu allir í mismunandi stærðum en þetta var samt voða gaman. Konan, Trish, sem aðstoðaði mig fletti eitt sinn upp um sig og sýndi mér sinn haldara, til að ég sæi betur hvernig þeir eiga að vera á líkamanum. Flestar konur eru í vitlausum stærðum sagði hún og andvarpaði. Ahh. Erfitt að vera hún. Hún naut sín samt í botn og á meðan aumingja Liv Anna reyndi árangurslaust að finnast Cosmo nógu áhugavert til að lesa það tókst Trish að selja mér 3 bh! Nokkuð nösk.

Newcastle er ekki beint spennandi bær en samt eru þar fallegar byggingar og svona. Hér er ein mynd, random, og sjá má lestarbrú/teina yfir borginni. Það finnst mér flott. Æ og svo er betlari í horninu, ekki eins flott. :(

Mikið af klúbbum líka og pöbbum. Borðuðum wraps á grískum veitingastað og Liv Anna "fékk" bláan gler öskubakka að auki! :) Hér er hún að skrifa kort til Söru eða ma&pa.

Nú, ekki meira um það að segja í bili! Liv Önnu fannst hún vera komin upp í sveit. Við gengum meðfram ánni eins og áður kom fram, tvisvar, og önduðum að okkur hreinu lofti og ég held hún hafi notið þess, ég hafði allavega gaman af því, því í raun gleymi ég hvað bærinn er kósý (þó hann sé leiðinlegur til lengdar) og sveitó, nema ég sé að sýna hann einhverjum. Miðað við Glasgow er Durham náttúrulega sveit. Við sáum það líka greinilega ofan úr kirkjuturninum, tré kindur akrar beljur the works.

Hér fyrir neðan er mynd af ákaflega fallegum trjáberki sem Liv Anna kom auga á. Hann er á tré hér skammt frá heimili mínu (sem Liv Anna er sammála mér og Rosie vinkonu sinni að sé frekar stofnanalegt, enda stofnun), og ég hef aldrei tekið eftir en svona er hún. Listræn og eftirtektarsöm.
Æði.

brak brak

2005-03-03T02:55:00.000+01:00

finnskur snjór um miðja nótt í durham.
fátt betra, nema kannski finnskur snjór að degi til í reykjavík.
eitthvað svo óskaplega bjart & fallegt um að litast.

enginn vorilmur af frosti eins og heima.

drukknir háskólanemar brökuðu til og frá í grunnum snjónum og sögðu með snjóbolta í annari hendi og thumbs up á hinni: you alright, darlin'? god bless & merry christmas þegar ég gekk heim.
fallegt af þeim.
ég sagði takk & brosti.
sætt af mér.

tíu dropar gullbryddaðir

2005-03-02T10:07:00.000+01:00

litlu kaffibollarnir frá sádí arabíu

áráttukennd myndavélasímanotkun

2005-03-02T10:00:00.000+01:00

Eftir hillutiltekt. Blómið furðulega úr IKEA var bleikt en varð grænt í fjarveru minni og umsjón Aziz um jólin. Mér finnst voða gaman að eiga myndavélasíma. Áhugasamir beri mynd saman við þá sem áður var sett hér á síður þessa bloggs undir frumlega heitinu herbergið mitt.

Hurðin mín og gangurinn. Steve hefur rétt fyrir sér, þetta er doldið fangelsislegt. En voða kósí á sinn máta. Buxurnar mínar hanga þarna til þerris sitt hvoru megin við hurðina mína. Hurðin hans Simons sést rétt svo. Sturturnar og klósettin eru inn eftir ganginum rétt eftir þetta hvíta, millihurð einhverja sem aldrei er lokuð, með rúðu. Til vinstri næst okkur á mynd liggur leiðin inn í matsal og eldhús og til Azizsss. Inn eftir ganginum og til vinstri alveg úti í enda er sjónvarpsherbergið og aðalinn/"út"gangurinn.

Kínverskar stúlkur og myndarlegur piltur að nafni Mark búa á þessum hluta gangsins, til vinstri. Hurðin mín er þarna til hægri í forgrunni. Til hægri: matsalur og eldhús. Á leiðinni þangað býr guðfræðinemi einn amerískur með spámannsskegg, dómharður mjög á öll trúfélög og ófeiminn við að tjá sig um skoðanir sínar á þeim, sem eru frekar neikvæðar nema hvað, nema þegar kemur að hans eigin trúbræðrum, Baptistum. Annars vænsta skinn. Við endann á ganginum er hurð sem sést á myndinni og hægt er að fara út um en ekki inn.

Hurðina mína prýða límmiðar. Flestir skrifa nöfnin sín. Ekki ég.

eðalsjónvarpsefni

2005-03-01T04:05:00.000+01:00

Bretar virðast ofurhrifnir af sjónvarpsefni nokkru sem einkennist af upp/niðurtalningu á verst/best-einhverju. Þetta eru þættir á borð við td 100 Bitchiest Remarks on TV, 100 Most Memorable TV Bloopers, 100 Best Cartoons of All Times. Inn á milli atriða eru þekktir einstaklingar beðnir að rökstyðja hversvegna einmmitt þetta atriði olli fjaðrafoki eða á skilið þetta ákveðna sæti. Yfirleitt er þetta sama fólkið aftur og aftur, og allir reyna að vera fyndnir. Stundum tekst þeim það. Ég skammast mín alltaf pínupons fyrir að horfa á þessa þætti en þeir eru svo óumræðanlega hallærislegir að ég get oft ekki hætt. Þeir eru líka á matmálstíma, ég sit þá og horfi meðan ég borða hollustuna, fisk og grænmeti undanfarið, með smá Ben & Jerry's í eftirrétt. Cookie Dough, namminamm.

Allskonar þættir með leikjum og spennó kapphlaupi við tímann eru súpervinsælir, td raunveruleikaþættir þar sem fólk fer á antíksjó og á að kaupa eitthvað fágætt á mettíma. Spennó. The Apprentice er komið með breska útgáfu, allir í eilífum slag, keppni sem einkennist af því að baktala alla og vera vondur við þá. Stelpurnar eru sérlega bitchy, strákunum tekst yfirleitt að skilja að bissness og tilfinningar. Þetta þroskaða wanna-be bissnes fólk vaknar síðan snemma til að fela morgunmatinn fyrir hinu liðinu. Hmm. Sir Alan Sugar heitir maðurinn sem rekur hvern vongóðan keppandann á fætur öðrum og er hann hvorki sérlega kammó né traustvekjandi, þó allir beri mikla virðingu fyrir honum.

Um daginn var annars frábær þáttur, Comic Relief átak til styrktar Tsunami Appeal. Allir helstu skemmtikraftar Bretlands tróðu upp, æðislegur þáttur. Ég skildi flesta brandarana:)

Margir skemmtiþættir, viðtalsþættir eins og Jonathan Ross, Parkinson(s?) og annar með einhverjum gaur sem ég man ekki hvað heitir en er með gestahost eins og Jordan, fyrirsæta nokkur fræg, eru alveg fínir, en ótal margir eru hreint ekkert spes og ég leyfi mér að segja að fáir skilji húmorinn til fulls nema hreinræktaðir Bretar (má segja svona?). Sumir gera grín að málefnum líðandi stundar og eiga að búa til smellnar setningar um mynd eða atburði sem allir áhorfendur í salnum fíla og hlægja sig máttlausa yfir, og þar er ég alveg lost. Svo eru eldgamlir þættir endursýndir, þættir frá 1970 t.d. sem ég get lofað að eru ekki fyndnir nema á breskan mælikvarða, sem er alveg lógíst þar sem þetta er jú Bretland. Fólk er í þáttunum oft voða hissa og viðutan, dettur um koll sem er alltaf fyndið, er almennt ringlað ... æ, bara ekkert spes. Því er oft erfitt fyrir mig að horfa á sjónvarp með Simon (frá Edinborg) og Nick sem hlægja og geta ómögulega verið að útskýra fyrir mig samhengið og mikilvægi þess þegar kemur að því að skilja djókið. Svo á ég oft erfitt með að skilja breska hreiminn, sem er frekar dapurlegt eftir nær 2ggja ára búsetu hér (Skotland hér um árið), og svo er húmorinn þar að auki auðvitað allt annar en sá sem ég vandist í Ameríku og auðvitað heima. Spaugstofan, jei. Nei ég á reyndar við alla þessa amerísku þætti sem hafa verulega mótað húmor Íslendinga, að ég tel, að einhverju leyti amk. Dreg strax í land, er hrædd við alhæfingar. Etv þessvegna sem ég keypti alla Strangers With Candy þættina þar sem Jerri Blank og hinir bjarga mér á síðkvöldum þegar ég er í húmorsvelti.

Hér fyrir neðan gefur að líta þá Simon og Nick að horfa á sjónvarp og spila lög á tennurnar. Andinn kom yfir þá eftir að hafa séð eftirfarandi.
Einn þáttur sem ég man ekki hvað heitir, jú hann heitir You are What you Eat, gæti mögulega verið verulega hvetjandi nú á tímum vaxandi offituvandamála hér á landi á sem og víðar í hinum vestræna heimi, en þar sem kellingaranginn, þáttarstjórnandinn, sem er viðskotaillur sérkennilega vaxinn næringarráðgjafi, gerir allt til að niðurlægja viðfangsefnin, feitt fólk, sorrí en ég veit ekki alveg hvaða orð annað ég get notað, sem borðar óhollustu í öll mál og hreyfir sig aldrei, er alltaf frekar sárt að horfa á hann til enda. Hún gerir margt gott fyrir fólkið, þrátt fyrir allt. Hún gerir þeim grein fyrir hvaða matur eykur þyngd og dregur úr mætti osfrv, en klípur líka í bumbur, slær á maga og rassa og potar í spik og segir: hvað er þetta? viltu vera svona? viltu deyja langt fyrir aldur fram úr offitu? ef ekki verður þú að taka þér taki. núna. annars verður það of seint. Síðan leggur hún á borð matinn sem blessað fólkið borðar hverja viku, allan matinn. Yfirleitt eru borðin ofhlaðin hamborgurum, pulsum, breskum greasy mat, gosdrykkjum, tei, magninu af sykri sem það setur í teið, osfrv, þessu venjulega óholla. Hún vill að fólkið sem hún er að hjálpa með því að brjóta niður og byggja það upp sjái hvað það lætur oní sig, sem er alveg fínt í sjálfu sér. Síðan biður hún það um að kúka í prufuglas og láta sig fá það til að analísera saurinn. Allir tala voða frjálslega um hann, kemur mér alltaf jafn mikið á óvart, enda get ég enn ekki snýtt mér fyrir framan aðra, hvað þá talað um, uh, það sem ég skrifaði um rétt áðan. Allt of persónulegt. Þið eruð efalaust sammála. Ein konan þurfti að fá stólpípu og auðvitað var sýnt frá því. Gegnsæ snúra og allt. Omg. Og konunni alveg sama. Ég meina það. Meinarðu það ekki? (Sígilt kvót sem við höfum oft eftir Önju sys). Gillian þessi, lítil grönn kona frekar undarleg í laginu eins og ég minntist á og alltaf doldið reið í framan og fasi, leggur einnig á stórt borð það sem fólkið má borða. Sellerí og nánast allt grænt í heiminum plús annað grænmeti og ávexti, sem ég er reyndar farin að borða mikið af. Sellerí, þeas. Voða gott. Ég held að leynt og ljóst sé hún í raun að gera allt þetta fólk að grænmetisætum. Yfirleitt gleðst fólk þegar það sér hvað það má borða mikið, nóg af mat þó hann sé grænn (við það verður saurinn betri segir Gillian, og jafnframt heilsan), en svo þegar það þarf að fara að elda allskyns baunir og drekka heilsudrykki - allt er þetta voða grænt og brúnt - þá þyngist brúnin, strax á öðrum eða þriðja degi. Hver þáttur sýnir 8 vikna ferli og eru þeir nokkuð áhugaverðir, en merkilegt þykir mér hvað svona þættir eru orðnir nasty og fólkinu, sem ekki eru stjörnur heldur venjulegt fólk sem lætur ráðskast með sig, virðist finnast það bara í fínu lagi.

Annar þáttur heitir Wife Swap og fjallar einmitt um það - eiginkonuskipti. Platónsk. Tvær fjölskyldur/tveir eiginmenn skipta á konum í tvær vikur. Þær flytja inn til nýrrar fjölskyldu, þar sem eru fyrir eiginmaður og eitt eða fleiri börn. Fyrstu vikuna sinnir konan þeim störfum sem sú sem býr þarna að staðaldri sinnir, hvort sem það eru heimilsverk eða vinna utan heimilis. Seinni vikuna, eftir að hafa reynt að lifa eins og hin konan, fær sú nýja að búa til nýjar reglur, breyta því sem henni fannst ekki sniðugt á viðkomandi heimili. Yfirleitt endar allt í háalofti í lokin þegar komið er að samantekt og gagnrýnin og útskýringar hefjast, þar sem fólki finnst eðlilega frekar óþægilegt og dónalegt að óviðkomandi segi þeim hvernig eigi að skipuleggja heimilislífið þeirra og vinnuna. Tiltektir, uppeldi barna, mataræði, innahúsarkitektúr (þið skiljið, staðsetning mynda og röðun sófa og svona), hversu oft kallinn fær að fara á pöbbinn, allt er tekið til. Hvurslags fólk lætur hafa sig út í þetta? Eða sækist eftir svona. Ég held í alvöru að ég þekki ekkert slíkt fólk.

Nóg um sjónvarp. Hef líka horft mikið á niðurhalsmyndir með Nick. Síðast í kvöld á Sideways, alveg frábær. Million Dollar Baby, tja. Fín, mér fannst hún ekki það frábær að eiga skilið Óskar. Samt, Hilary lærði að boxa, það er afrek sem á skilið ýmis önnur verðlaun. Bride and Prejudice, fast forward í gegnum hana nánast alla. Svona er líf mastersnema við Durham. Nei, ég læri líka. Las bók í gær. Skemmtileg um Race and Ethnicity. Var kalt á tánum, erfitt að einbeita mér en tókst það samt.

Hætti núna. Klukkan er margt. Fer í ræktina á morgun með símann og fullt af mp3 fælum, jei.

Svo kemur Liv Anna á laugardaginn og verður fram á mánudagskvöld. Frábært að fá að sýna henni Durham, þó við munum reyndar líklegast fara til Newcastle, meira að sjá þar. Ball International Students' Association er á fimmtudaginn, fjórréttað, kampavín og annað vín, rándýrt ef fólk vill meira. DJ fram á nótt, sem þýðir til kl. 02.00. Jei. Best að fara að undirbúa svelti svo ég komist í ballkjólinn. Allar eða flestar girlie-stelpur mæta í svona promkjólum, frekar ljótum að mér finnst en sígildum, þeir eiga að vera soldið ljótir. Menn í tuxedo með linda. Lindi? Cummerband. Cumberband? Haider frá Pakistan verður í sínum þjóðbúning, Reza, Aziz og Nick í töxum, myndarpilturinn frá Sri Lanka verður, ef hann mætir, í venjulegum jakkafötum. Allar stelpurnar sem ég þekki og sitja við "mitt" borð verða í þessum týpísku ermamalausu rétt-yfir-brjóstum kjólum, sérsendum frá Ameríku eða keyptir í Newcastle MetroCentre eftir mikla leit. Híhí. Nema Reem frá Qatar og stelpurnar frá Malasíu og Singapore, þær verða í þjóðbúningum, glæsilegar að vanda. Ég reyndi að fylgja tískunni síðast og var í voða fínum kjól sem kostaði 22 pund. Hann minnti mig á kjóla sem móðir mín Rafnhildur Björk ofurskutla var í á sínum tíma fyrir og aðeins eftir að Sigrún sys fæddist ('63). Kjóllinn minn hafði áður kostaði 90. Góð kaup. En fíla engan veginn svona klæðnað. Ekki enn. Verð í plain, praktísku pilsi frá GAP sem kostaði 2 pund. Eða skautbúning, Þar sem verðlaun verða veitt fyrir fínasta þjóðbúninginn. Er að bródera á fullu, með gullþræði. Vonandi lýk ég fyrir fimmtudaginn, ef ég má vera að fyrir sjónvarpsglápi.

Bjórdagur í dag?

X

steve's girl

2005-02-27T16:11:00.000+01:00

móralskur fíll

2005-02-27T16:10:00.000+01:00