meira um köngullær

í dag er ég skrifa þetta er voða fínn sunnudagur, hlýtt í veðri svo mjög að ég borðaði hádegisverð áðan úti í "garði" fyrir aftan húsið hans nicks. þetta er eiginlega bara bílastæði. frárennslin frá vöskum og þvottavél, og m.a.s. úr vatnstanki/kassa klósetts, liggja út úr húsi, að utanverðu, þ.e.a.s. sjáanleg, fattiði. frekar ósmekklegt finnst mér, að sjá vatn gusa út úr húsi, jafnvel af annarri hæð, og vita þá að einhver er að þvo sér um hendurnar.
ok, aftur að köngulló gærdagsins. eða nei, föstudagsins. ég er sumsé hætt að drepa þessi kvikindi. ég horfði róleg á lóna labba á rúminu mínu í ca 20 mín meðan ég talaði við steve í símann. hann var á leið til durham til að fara út um kvöldið með okkur til að halda upp á námslok nicks. hann lauk öllu sínu s.l. föstudag, afhenti þá ritgerðina sína. núnú, eftir símtalið tók ég tissjú og tók karlottu mjúklega upp með bréfinu, fór með hana fram og þorði m.a.s. að líta af henni meðan ég læsti hurðinni. hún var alveg róleg sjálf, hafði af-hniprað sig en hún hafði áður hniprað sig saman í litla kúlu, varð væntanlega hrædd þegar ég tók hana upp. ég fór með hana út að dyrum sem snúa út í garð. þar rétti ég tissjúið út um gættina og hristi lauslega. hún hékk smá stund í eigin bandi, föst við tissjúið, þannig að ég hristi aftur ofur varlega og þá skyndilega losnaði hún - og lenti beint í vef annarrar köngullóar sem hafði komið sér fyrir í lítilli rúðu í hurðinni:/

við nick höfðum einmitt í vikunni verið að virða fyrir okkur köngulló heima hjá honum sem á mjög fínan vef með "heimreið", lítinn stíg eða einhverskonar brú, að holu í vegg sem hún felur sig í. þegar eitthvað festist skynjar hún það um leið og kíkir út, horfir til hægri og vinstri og gengur svo rakleiðis eftir brúnni, sem liggur að miðju vefjarins, að bráðinni, sem oftar en ekki er bara drasl, því miður. doldið rok einmitt þar sem hún valdi sér að búa, og gras og fífur og laufblöð doldið gjörn á að festast. nick vildi henda til hennar lifandi maur en ég gat ekki hugsað mér að taka þátt í svoleiðis þannig að hann sættist á að henda til hennar frekar dauðri hrossaflugu. blessuð lóin skynjaði strax að þetta væri ekkert bitastætt og henti henni úr vefnum! gaman að sjá hana in action.

nú, aftur að lónni sem ég drap: við höfðum sumsé verið að velta því fyrir okkur hvort köngullær gætu bara fótað sig á vef sem þær hefðu sjálfar spunnið. mér finnst erfitt að trúa því, en gæti samt verið satt því ég sá hvað aumingja köngullóin sem ég henti óvart í ginið á annarri átti bágt með sig á þessum framandi vef. hún lyfti löppum ósköp hægt, þurfti að hafa fyrir því að tosa þær af vefnum, og svo var allt um seinan þegar hin köngullóin sá hana, sem bráð, þó mér finnist að hún hefði átt að líta á hana sem gest þar sem þær eru jú af sömu gerð. þær slógust heiftarlega, gesturinn tók vel á móti og lét eiganda vefjarins hafa fyrir því að drepa sig. þetta voru ljót slagsmál, verð ég samt að segja. þær virtust faðmast en ég hef séð nógu margar náttúrulífsmyndir til að vita að þetta voru engin faðmlög heldur var önnur væntanlega að deyfa hina eða drepa með eitri. en svo gerðist hið undarlega. ég þurfti að bregða mér frá, hafði setið þarna á gólfinu fyrir framan dyrnar og horft á þessi ósköp, agndofa og með hræðilega samvisku, og áttaði mig allt í einu á því hve asnalega þetta hlyti að líta út. eða kannski var ég meira að hugsa hvernig ég gæti mögulega útskýrt af hverju ég sæti þarna og hefði setið þarna lengi, þannig að ég ákvað að láta mig hverfa í nokkrar mínútur og koma svo aftur og athuga með lærnar. en viti menn, þegar ég kom aftur var hvorki tangur né tetur sjáanlegt af hvorki lóm né vef! ég skil ekki alveg hvað hefur gerst. etv hafa þær slegist svo harkalega að vefurinn hrapaði til jarðar, en það þykir mér að vísu ólíklegt. ég hef þurft að losa mig við vefi fyrir utan gluggana á hringbraut og það er hægara sagt en gert, m.a.s. með (há)þrýstivatnsslöngu. svo sá ég líka hvernig karlotta í myndinni góðu af-krækti vefnum/vefinn, muniði? tók bara í hornin og kræk-kræk, farinn! etv hefur sú sem vefinn átti étið hina og síðan flutt sig vegna ótta um eigið líf sökum fordóma þar sem hún er nú orðin cannibali. fyrst fannst mér reyndar sem þær hlytu að hafa vingast hvor við aðra og ákveðið að hefna sín á mér. paranojan, maður lifandi, lætur ekki að sér hæða.

en hvað sem öllum getgátum líður um afdrif köngullónna og vefjarins þá leið mér mjög illa yfir þessu. það var ömurlegra en ég get eiginlega lýst að vera valdur að því að lítið skorkvikindi festist í vef köngullóar, einmitt þegar ég var að hafa fyrir því að drepa ekki kvikindið.

... vefurinn dúaði, hún var föst, hún tosaði og tosaði en komst ekki úr honum ... í næstu anddrá var svo hin köngullóin komin og búin að ráðast á hana ...

þetta er frásögn dagsins. tinna segir að maður gleypi 14 köngulær í svefni á ári, en ég skil ekki alveg hvernig það fer fram nema ef um er að ræða mjög litlar lær. sérdeilis litlar. því ég er næsta viss um að ég myndi finna fyrir því ef almennileg könguló klifraði oní kokið á mér, jafnvel í svefni. reyndar finnst mér ég bara eiga það skilið eftir það sem ég gerði ...