að afloknum kvöldlestri

Nú er ég búin að lesa & lesa & lesa alls kyns djúsí innflytjendatengt efni og á skilið að taka mér smá pásu. Minnug þess hve margar pásur margt reykingafólk tekur sér á einum vinnudegi á meðan ekki-reykingafólkið gleymir sér í vinnu, eða einhverju öðru, hef ég það sem nokkurskonar mottó að taka mér verðskuldaða, að mér finnst, pásu þegar aðra myndi, að ég held, langa í smók. Nú er komið að því, aðra langar sumsé í smók svona sirka núna.

Eins og ég hef áður skrifað, en ekki margir tekið eftir því ég tel að blogglesendum hafi fækkað, eins og stpie var nú vinsæl :) ... já, eins og ég hef áður minnst á þá skrifa ég sjaldan fleiri bloggfærslur en einmitt þegar ég er að læra sem mest. Við nánari athugun held ég held samt ekki að það sé endilega sökum leti eða frestunaráráttu. Nei, veistu, ég hlustaði nefnilega á lækni í útvarpsfréttum í gær tala um börn sem eiga við offituvandamál að stríða. Bíddu aðeins áður en þú hrapar að niðurstöðu um það sem á eftir kemur; offita orsakar ekki offramleiðslu á bloggfærslum. Silly. Nú, þessi læknir hefur verið að rannsaka mörg hundruð bresk börn síðustu 13 árin, frá því þau voru sirka 13 ára, og niðurstaðan er þessi: börn sem horfa mikið á sjónvarp eiga síðar á ævinni yfirleitt við offituvandamál að stríða. En bíddu, þetta vissu allir! Hver er svo vitlaus að dæla peningum í svona verkefni?

Bíðið nú bara við. Veltið því aðeins fyrir ykkur hversvegna þið haldið að þessi börn þjáist af offitu síðar á ævinni. Ok, geymið nú svarið einhversstaðar á góðum stað í minninu. Lesið nú áfram.

Læknirinn sagði nefnilega að ein ástæðan væri ekki (bara) sú, eins og þið viljið halda fram, að þau sitji allan daginn fyrir framan sjónvarpið og borði, og hreyfi sig af þeim völdum lítið, heldur sú að þau sjái svo margar ruslfæðisauglýsingar og venjist því að langa í svoleiðis mat. Haldi síðan áfram að borða hann eftir því sem þau eldast. Man ekki í svipinn hvað þessi tíð heitir sem ég notaði hér að ofan, ekki viss um að hana megi nota svona mikið, en ég hélt mig þó við hana, þó erfitt væri. Hér er hún aftur! Ég get reyndar, ef ég má gerast pínu framhleypin og lauma persónulegri sögu að, greint frá því að þegar ég var lítil var eitt mesta tilhlökkunarefni mitt varðandi það að verða fullorðin það að vinna mér inn nógan pening svo ég gæti keypt samlokur og nammi þegar mig langaði og ekki þurft að gefa Önju og Lilju með mér. Annars var ég sko vön að skipta ÖLLU á milli okkar þriggja, samviskusamlega - ja nema ef um slétta tölu/magn af einhverju var að ræða. Þá fékk ég smá auka fyrir viðvikið. En það er nú önnur saga. Ég hugsa samt þær hafi skynjað þessa tilhlökkun mína og áttað sig á innra eðli mínu. Sem er að öðru leyti barasta ágætt, nægjusamt og svona þegar vel er að gáð.

Svo ég komi nú aftur að bloggmáli mínu. Blogg ... tja ... kveisan? sem ég hef þjáðst af síðustu daga, eða reyndar notið, sorry, virðist tengjast frestunaráráttu eða einhverju álíka, en eins og með blessuð börnin hér að ofan er þessi ágiskun bara ekki rétt. Rétt ályktun er að þar sem ég dvel lengur fyrir framan tölvuna, við skriftir og lestur, liggur blogger.com hreinlega nær fingrum mér, hug og hjarta. Ergo: fleiri blogg.

Lógískt? Já, tvímælalaust.

Annars er svolítið erfitt að blogga þegar feður langleggjaðir fljúga með skrykkjum í angistarköstum framhjá skjánum og baða út öllum aungum í átt að nefinu mínu og augum. Eyrum stundum líka, þegar færi gefst. Heyrði líka í útvarpinu í gær að þeir lifa (lifi? þessi blessaða -tíð) bara í 24 klst, blessaðir. Verð að vera þeim betri. Ég fann ráð við munnræpu, er að reyna að gefa grey Nick pínu frið. Hlusta á útvarpið. Það svínvirkar. Skil ekkert í mömmu og Sigrúnu að kalla sig vel gefnar konur og hafa samt aldrei komið þetta snilldarbragð í hug, í staðinn fyrir að kefla mig hér i den. Barnaverndarnefnd hefði aldrei þurft að blanda sér í málið ...